Ημερομηνία δημοσίευσης: 23 Σεπτεμβρίου 2018
H αμήχανη στιγμή που νομίζεις ότι πρέπει να έχεις προσδοκίες και τελικά μουτζώνεις τον εαυτό σου που τις δημιούργησες χωρίς λόγο. Deicide και προσδοκίες δεν θα έπρεπε να συμβαδίζουν κανονικά. Τι πάει να πεί ''προσδοκίες'' για ένα συγκρότημα που κάποτε ήταν ο ορισμός της τελειότητας πριν καν ακούσεις το δίσκο; ΚΑΝΕΙΣ δεν περιμένει να είναι τόσο σούπερ και φρενήρεις όπως ήταν στα πρώτα τρία άφταστα αριστουργήματα τους, ούτε καν να υπάρχει η τίμια έμπνευση του τέταρτου άλμπουμ ''Serpents Of The Light'' (μακριά από τα κλασσικά τους άλμπουμ αλλά τουλάχιστον αξιοπρεπέστατο και με εμφανή τον αέρα υπεροχής, όσο κι αν είχε φθίνει σε σχέση με την αρχή). Μετά από δύο γεώμηλα που δεν τρώγονται ούτε με ταχεία σοδειά και προστασία από το περιβάλλον (''Insineratehymn''/''In Torment In Hell''), η κατάσταση βελτιώθηκε αισθητά (για τα δεδομένα του ξεπεσμού) με το επόμενο δίδυμο κυκλοφοριών (''Scars Of The Crucifix''/''The Stench Of Redemption'') και στη συνέχεια ακολούθησαν δύο από τα χειρότερα άλμπουμ που έχει βγάλει πάλαι ποτέ μεγάλο συγκρότημα στην ιστορία, με τα ''Till Death Do Us Part'' και ''To Hell With God'' να είναι τόσο χείριστα που να μη μπορείς να αποφασίσεις ούτε με πιστόλι στον κρόταφο ποιό είναι μεγαλύτερο ηχητικό αίσχος. Και κάπου εκεί γίνεται η έκπληξη με το καλύτερο τους άλμπουμ την τελευταία 20ετία, το ''In The Minds Of Evil'' και αναθαρρείς διότι απλά δεν το πιστεύεις.
Σε πείσμα αρκετών, εκείνο το άλμπουμ (το 2013) ήταν εκπληκτικό και τους έβρισκε σε φοβερή φόρμα, με τη χαμένη έμπνευση και έναν πανέμορφο όγκο να δίνουν το παρών και να δημιουργούν ένα φοβερό σύνολο που ξύπνησε όμορφες αναμνήσεις. Πέρασαν 5 ολόκληρα χρόνια και όσο νά'ναι, ο άμοιρος οπαδός περιμένει ένα δεύτερο σερί αξιοπρεπές και καλό άλμπουμ, ΔΙΑΟΛΕ για Deicide μιλάμε στην τελική. Κι εδώ τώρα έρχεται ένα φοβερό αντιφατικό πεπραγμένο. Από τη μέρα που φύγανε από τη μπάντα οι δύο πυλώνες των στεροειδών και της κουλαμάρας αδερφοί Hoffmann, το ποίημα ειπώθηκε για τελευταία φορά και αν και αντικαταστάθηκαν από παιχταράδες (Jack Owen, Ralph Santolla -R.I.P.-, Kevin Quirion και τον νεότερο στο συγκρότημα Mark English των ΘΕΩΝ Monstrosity), ουδείς κατάφερε να γράψει κομμάτια ανάλογα του παρελθόντος κι ας ήταν κλάσεις ανώτερος από τα δύο θρεφτάρια τα οποία έχουν φορμάρει ξανά τους πεθαμένους Amon (και φυσικά βγάλανε πολύ καλύτερο δίσκο από τα τελευταία -πολλά- Deicide). Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι με τη φυγή των αδερφών Hoffmann το παίξιμο έχει βελτιωθεί ασύγκριτα περισσότερο σε σχέση με την αρχή. Ναί αλλά μιλάμε για DEICIDE που να πάρει και να σηκώσει, ποιός θέλει καλό παίξιμο, καθαρό ήχο και όμορφα σόλο; Πού είναι αυτή η αθάνατη Slayer-ίλα του παρελθόντος, αυτή η απύθμενη ΚΑΚΙΑ που βρωμούσε τρόμο σε κάθε φτύσιμο στίχου του Glen Benton;
Και το χειρότερο όλων δεν είναι ότι ακούγονται άκακοι, ούτως ή άλλως αυτά που κάνανε στις αρχές τους δε θα μπορούσαν να επαναληφθούν από τον οποιονδήποτε. Εκεί που άρχισε να χαλάει η λογική ήταν όταν οι δίσκοι τους άρχιζαν να ξεφεύγουν σε διάρκειες από το κλισαρισμένο μισάωρο (και αν) που διαρκούσαν. Περισσότερη διάρκεια στους Deicide σήμαινε και χάσιμο της ουσίας, περισσότερο καλό παίξιμο σήμαινε χάσιμο της ΛΥΣΣΑΣ που είχανε παλιά. Οι Deicide γενικά ήταν μία μπάντα που σε έπιανε από το λαιμό κι αν δε σου ξερίζωνε τη ραχοκοκκαλιά, τουλάχιστον σε άφηνε με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις σε κάθε διάρκεια δίσκου. Κι αυτό σε μισή ώρα μόνο. Και τι κι αν ο μέγας κατά τ'άλλα Glen Benton δεν έχει χάσει δράμι από τη συγκλονιστική φωνάρα του και ο τιτάνας Steve Asheim είναι μετρονόμος του ακραίου ήχου και σχεδόν κανείς δεν μπορεί να παίξει ακριβέστερα και γρηγορότερα; Το momentum πέρασε ανεπιστρεπτί και το νέο τους 12ο άλμπουμ ''Overtures Of Blasphemy'' δεν μπορεί να σώσει αυτό που δε σώζεται ούτε στις καθυστερήσεις. Ναί υπάρχει ένα ωραίο παικτικό επίπεδο εδώ μέσα. ΔΕ ΜΑΣ ΝΟΙΑΖΕΙ. Ναί ο ήχος είναι καθαρός και όλα ακούγονται ιδανικά. ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ. Ναί ο Asheim παίζει πολύ ωραία και ρυθμικά τύμπανα. ΠΡΕΠΕΙ ΜΟΝΟ ΝΑ ΒΑΡΑΕΙ ΑΛΥΠΗΤΑ ΧΩΡΙΣ ΕΛΕΟΣ. Ναί οι κιθάρες παράγουν ωραία ριφφ και άρτια παιγμένα μελωδικά σόλο. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΩΡΑΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΜΕΛΩΔΙΑ, ΠΟΣΟ ΜΑΛΛΟΝ ΓΙΑ ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ. ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΔΙΣΚΟ DEICIDE. ΤΕΛΟΣ.
Τα 12 κομμάτια του δίσκου (ΓΙΑΤΙ;) στα 38' του δίσκου (ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΓΙΑΤΙ;) είναι αριθμός-Γολγοθάς για τον ακροατή. Οι δομές των κομματιών είναι κατά πολύ κοινές μεταξύ τους και όσο κι αν προσπαθεί ο φιλότιμος παιχταράς Kevin Quirion να ηγηθεί των συνθέσεων και όσο φοβερή προσθήκη κι αν είναι ο Mark English, λείπει ακόμα κι ο Jack Owen από το τελικό αποτέλεσμα και γενικώς ενώ δε μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι είναι άλμπουμ για πέταμα, είναι τόσο προβλέψιμο, τόσο ασφαλές και τόσο ΜΗ Deicide στο τέλος που λες ΦΤΑΝΕΙ. Έδωσες ευκαιρίες παλιότερα λόγω πώρωσης, μετά η πώρωση έγινε αγάπη λόγω των παλιών καλών στιγμών, η αγάπη έδωσε τη θέση της σε νοσταλγία και στο τέλος έφυγε και η νοσταλγία και η πάλαι ποτέ απειλητικότερη και πιό φρενήρης death metal μπάντα που μέχρι και απειλές με βόμβα δέχτηκε για το ακραιφνές της μουσικής τους, γίνανε γατάκια από τίγρεις όσο κι αν το λιοντάρι Benton βρυχάται περήφανα. Η αγέλη σκόρπισε, ο βασιλιάς έμεινε μόνος και στη θέση των πιστών έχουν έρθει πρωτόβγαλτοι που άντε να τους δώσεις να καταλάβουν τι σήμαινε κάποτε το μεγαλείο Deicide. Θα πείτε τώρα μερικοί ''δες πως ξεφτιλίστηκαν οι Morbid Angel, πως αποπροσανατολίστηκαν κάποτε οι Obituary, πως μέχρι και οι σταθεροί Cannibal Corpse ακούγονται επίπεδοι, οι Deicide σε πείραξαν'; Ναί διότι το χάλι των Morbid Angel δεν έχει αντίπαλο, οι Cannibal Corpse είναι πολύ αξιοπρεπέστεροι και οι Οbituary ουδέποτε ήταν σκληροπυρηνικοί ντεθμεταλλάδες (συν ότι το τελευταίο άλμπουμ ΕΣΠΕΙΡΕ).
Εν ολίγοις το καρπούζι δείχνει απ'έξω μπαμπάτσικο και φουλ στο κόκκινο μέσα, αλλά αντί το κόκκινο να στάζει αίμα και τρόμο όπως παλιά, μοιάζει με μπογία που σκάει όταν σκάνε πάνω της τα άσφαιρα σε κάτι ελεεινές ταινίες χωρίς καν μοντάζ. Να γίνει λόγος ότι το πρώτο μισό του δίσκου είναι απείρως καλύτερο κι ότι κομμάτια όπως τα ''Seal The Tomb Below'', ''Compliments Of Christ'' και ''Excommunicated'' είναι καλά ή έστω έχουν ένα ενδιαφέρον; Να το πάρει το ποτάμι, βάλ'το στα υπέρ τους για το ονόρε της υπόθεσης. ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΟΒΑΡΟΙ; Μιλάμε για απλά καλά ή ενδιαφέροντα κομμάτια σε δίσκο Deicide και θέλετε να δικαιολογήσουμε τα αδικαιολόγητα; Ε ΟΧΙ ΔΙΑΟΛΕ! Αυτή τη φορά το καρφί πρέπει να μπεί στο φέρετρο και να το κλείσει μιά για πάντα. Αφού δεν τό'χετε που δεν τό'χετε, διαλύστε το το μαγαζί να το θυμόμαστε τουλάχιστον για τις παλιές δόξες. Δε μπορεί να αμαυρώνεται έτσι ένα όνομα που έγραψε ιστορία, δε γίνεται οι παλιοί τους οπαδοί να κοντεύουν τα 40-50 και να δέχονται ακόμα Σατανικά (γελάει κι ο Θεός ο ίδιος) κλισέ σε τίτλους και anti-christian image από τα Lidl. Υπάρχει δεδομένο πρόβλημα και αυτό δεν το έχουν τα αυτιά των περισσότερων -αγανακτισμένων ως τα μπούνια- οπαδών τους εκεί έξω αλλά η ίδια η μπάντα. Θα ξεχαστεί γρήγορα σαν άλμπουμ όπως τα περισσότερα -πλην ενός- της τελευταίας 10ετίας (για να μην πάμε καν πιό πίσω) και καλό είναι να ξεχάσουν και οι ίδιοι την ιδέα να βγάλουν άλλο δίσκο αν είναι να συνεχιστεί αυτό το μαρτύριο...
.
Βαθμολογία: 66(6) (νά'ναι οι ώρες τους)/100
Για το Rockoverdose.gr
Δημήτρης Αλόρας
Comments
