Συντάκτης: Δημήτρης "Ronin"
“You looked over the blue skies. You found the gate that leads deeper than Hell
Things that the human mind doesn’t contain”
Το όνομά τους μεταφράζεται από τα Λατινικά σαν, “Ο κάτω κόσμος των Θεών” και το άλμπουμ τους “Το σώμα εφαγώθη”. Καλά μας μπήκε η χρονιά ε; Η λαμιώτικη μπάντα είναι πρωτοεμφανιζόμενη, αν και τον πληκτρά τους κάποιοι μπορεί να τον έχετε πάρει χαμπάρι από την instrumental piano έκδοση που έκανε σε όλο το Among The Fires Of Hell του Σάκη Τόλη και παρουσιάζουν ένα μίγμα ατμοσφαιρικού Doom/Black/Death που βρέθηκε σε κάποιο χρονοντούλαπο καμιά 30ρια χρόνια πριν.
Παρόλο που είναι αργά τα tempo, αγγίζουν τα όρια του funeral doom μόνο σε σημεία που χρειάζεται για να αναδειχτούν οι στρώσεις των synth που είναι το βασικό συνθετικό όργανο, με ένα έντονα dark ambient χαρακτήρα, ενώ τα φωνητικά διατηρούνε μια σταθερή υποχθόνια χροιά και συμπληρώνονται από βαριές απαγγελίες. Σε πολλά σημεία αγγίζουν το πομπώδες ύφος των Dead Can Dance όπως το μετουσίωσαν οι Septic Flesh, χωρίς να περνάει στο φάσμα του συμφωνικού, απλά το χαϊδεύει διακριτικά. Εννοείται ότι, στα leads της κιθάρας όποια πέτρα και αν σηκώσεις δεν λείπουν οι, Paradise Lost, το πένθιμο πέπλο των My Dying Bride, το έρεβος του Dance Of December Souls των Katatonia και η γκοθίλα των Moonspell στα πρώιμα στάδια τους. Στους “ψαγμένους” όμως, θα διαγραφεί ένα χαμογελάκι όταν θα διακρίνουν “θαμμένα” ονόματα τους είδους όπως οι Ιταλοί Monumentum του φοβερού In Absentia Christi, οι Αυστραλοί Virgin Black ή The Equinox Of The Gods των αξεπέραστων δύο πρώτων δίσκων. Φυσικά υπάρχουν αναφορές σε πιο “πρόσφατους” καλλιτέχνες που, και εκεί μειδιούμε καθώς ξετρυπώνουμε Agalloch, Void Of Silence, Clouds, Shape Of Despair. Κομμάτια όπως, Mantle Of Abominations, Downfall, Ellipsis, Midnight Shadows, Marble Bride, Traveler θα τα ζηλέψουν πολλοί αλλά, δεν δείχνουν καμία πρόθεση να κοντραριστούν με κανένα για να περάσουν στο πάνθεον της ιστορίας. Αντιθέτως, είναι μια κατάθεση ψυχής με νότες και στίχους, που απαιτεί την προσοχή του ακροατή για να εμπειριώσει το σχεδόν μονόωρο ταξίδι που διάλεξε να κάνει, να χαθεί μέσα στα ηχοτοπία του, να βιώσει την απομόνωση, τον πόνο, την γαλήνη του τέλους, να φιλοσοφήσει με τον εαυτό του, να “αναγεννηθεί”.
Φανταστείτε όλα τα σκοτεινά και αραχνιασμένα στοιχεία του είδους στα mid 90s, προσθέστε (ή αφαιρέστε ανάλογα, γιατί μερικοί καλομάθανε) τον αντίστοιχο cult ήχο και έχετε ένα διαμαντάκι φτιαγμένο από, και αποκλειστικά για οπαδούς που θέλουν αυτό το συγκεκριμένο στυλ, με ουσία, όραμα και εφηβικό ενθουσιασμό, όπως όταν πρωτοδημιουργήθηκε.
Βαθμολογία: 80/100
Για το RockOverdose,
Δημήτρης "Ronin"
Comments
