Συντάκτρια: Γεωργία Λαδοπούλου
Το black metal φαίνεται να διανύει μία από τις πιο ώριμες περιόδους του τα τελευταία χρόνια. Ο όγκος των κυκλοφοριών είναι τεράστιος, ωστόσο η ποιότητα παραμένει εντυπωσιακά υψηλή, με αποτέλεσμα να υπάρχει διαρκής ανταγωνισμός ανάμεσα σε νέες μπάντες και καθιερωμένα ονόματα. Σε αυτό το πλαίσιο, οι Der Weg Einer Freiheit επιστρέφουν με την έκτη ολοκληρωμένη δουλειά τους, μια κυκλοφορία που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη συνέπεια που περιμένει κανείς από αυτούς και σε μια διάθεση για εξερεύνηση νέων κατευθύνσεων. Το αποτέλεσμα είναι ενδιαφέρον, στιβαρό, αλλά και με αρκετά αδύναμα σημεία που δεν επιτρέπουν στο άλμπουμ να απογειωθεί.
Η αρχή είναι εντυπωσιακή: μια κινηματογραφική εισαγωγή δημιουργεί την αίσθηση πως το εξώφυλλο ζωντανεύει μέσα από τον ήχο, με riffs που αναδύουν ατμόσφαιρα και καθαρή παραγωγή που δίνει χώρο σε κάθε στοιχείο. Στα πρώτα λεπτά γίνεται σαφές ότι το συγκρότημα δεν εγκαταλείπει τον πυρήνα του ύφους του, αλλά αναζητά λεπτές διαφοροποιήσεις σε σχέση με το παρελθόν. Η μετάβαση από τις εκρήξεις black metal σε πιο αργά, σχεδόν post-metal περάσματα λειτουργεί θεματικά, όμως η διάρκεια αυτών των μερών συχνά κουράζει, αφαιρώντας ένταση και αίσθηση κορύφωσης. Εκεί ακριβώς κρύβεται και το βασικότερο ελάττωμα του δίσκου: η υπερβολική εμμονή σε μεγάλα ατμοσφαιρικά διαλείμματα που τελικά μειώνουν τον αντίκτυπο των πιο γρήγορων, επιθετικών στιγμών.
Στις κορυφώσεις, πάντως, η μπάντα παραμένει υποδειγματική. Οι γρήγορες συνθέσεις είναι απολύτως δεμένες, με τα drums να αποτελούν το πιο εντυπωσιακό κομμάτι του συνόλου. Το “Xibalba” δείχνει την ικανότητά του να χτίζεις δυναμική χωρίς να γίνεσαι φλύαρος, ενώ το “Eos” ξεχωρίζει ως πιο ολοκληρωμένη σύνθεση, με ένα εισαγωγικό θέμα που θυμίζει τελετουργία και μια θεματική που ακουμπά υπαρξιακά και οικολογικά ζητήματα. Εκεί φαίνεται και το βάθος που θέλει να δώσει η μπάντα στο έργο της, πέρα από την καθαρά μουσική διάσταση.
Η παραγωγή είναι δίκοπο μαχαίρι: η καθαρότητά της προσφέρει διαύγεια, αλλά στερεί μέρος από τη «βρωμιά» και το ωμό συναίσθημα που θα περίμενε κανείς από μια κυκλοφορία αυτού του είδους. Σε συνδυασμό με τη δομή του tracklist, που μοιάζει να εξαντλείται ήδη από την πέμπτη και έκτη σύνθεση, δημιουργείται η αίσθηση ότι ο δίσκος δεν έχει το βάθος ή την ένταση για να αντέξει στο χρόνο όσο παλιότερες δουλειές τους. Ο επίλογος, αν και όμορφος, κλείνει πιο γλυκά και πιο συναισθηματικά απ’ όσο θα ταίριαζε σε ένα σχήμα που φημίζεται για την ικανότητά του να συγκλονίζει με την αγριότητα και την ωμή ένταση της μουσικής του.
Συνολικά, η νέα δουλειά των Der Weg Einer Freiheit είναι ένα αξιόλογο άκουσμα, με στιγμές που μαρτυρούν την τεχνική αρτιότητα και τη συνθετική ικανότητα της μπάντας, αλλά και με αρκετές αδυναμίες που εμποδίζουν το τελικό αποτέλεσμα να σταθεί δίπλα στα κορυφαία έργα τους. Η υπερβολικά στιλπνή παραγωγή, η κάπως άνιση ροή και η αίσθηση ότι λείπουν δύο ακόμη συνθέσεις που θα έδιναν μεγαλύτερο βάρος στο άλμπουμ, περιορίζουν τον ενθουσιασμό. Είναι ένας δίσκος που αξίζει να ακουστεί, αλλά δύσκολα θα μείνει στην κορυφή της δισκογραφίας τους ή της σκηνής συνολικά.
Βαθμολογία: 70/100
Για το Rock Overdose,
Γεωργία Λαδοπούλου
Comments
