Συντάκτης: Μιχάλης Τσολάκος
Πολλές φορές, σίγουρα και σε εσάς έχει συμβεί, παίρνετε έναν δίσκο, τον ακούτε και έχετε ήδη καταλάβει από τα πρώτα 2-3 κομμάτια πως θα τον ακούτε για μήνες ή χρόνια ακόμα. Θα τον αγοράσετε και ξέρετε πως πρόκειται για κάτι εξαιρετικό. Για εμένα προσωπικά, τέτοια περίπτωση είναι και το “Aspiral” των Ολλανδών Εpica. Δε χρειάστηκε να φτάσω τη μία ώρα ακρόασης των 11 συνθέσεων, όσο ακριβώς διαρκεί δηλαδή το άλμπουμ. Είχα καταλάβει τι έχω στα χέρια και τα ηχεία μου. Η ολοένα ανοδική και ποιοτικά σταθερή πορεία του συγκροτήματος μετουσιώνεται σε έναν δίσκο, που σίγουρα θα τύχει θερμής υποδοχής από το μουσικό κοινό τους. Φαινόταν κι από τις εξαιρετικές εμφανίσεις των Εpica στη χώρα μας, ότι η μπάντα δε σταματάει πουθενά.
Οι ιδιαίτερα αγαπητοί symphonic metallers κυκλοφόρησαν το εξαιρετικό “Omega” πριν πέντε χρόνια, αλλά σε κανένα δε φάνηκε τόσο μεγάλο το κενό. “Omega Alive” το 2021, “Live At Paradiso” (ηχογραφημένο το 2006) και το mini-album “The Alchemy Project” την επόμενη χρονιά, περιοδείες επί περιοδειών τα επόμενα χρόνια, οι Ολλανδοί κατάφεραν να μείνουν στον αφρό και δημοφιλείς τόσο εντός των ετών της πανδημίας, όσο κι αργότερα. Πάντα δημιουργικοί λοιπόν, μας προσφέρουν φέτος το “Aspiral” για νέες συγκινήσεις κι ακροάσεις. Ξεκινά το "Cross The Divide" (αναμενόμενα single), θυμίζει κάπως το “Edge Of The Blade”. Eίναι απίστευτα κολλητικό και, όπως τα περισσότερα εναρκτήρια των Εpica, ιδανικό για να ανοίγει συναυλίες, αφού έχει μελωδία, ρυθμό κι ευκολομνημόνευτο ρεφρέν.
Aπό κοντά και το "Arcana", ακούγεται μεγαλοπρεπές, είναι σωστά χτισμένο δομικά, οπότε δίκαια κι άνετα είναι κι αυτό single (το πρώτο μάλιστα που δόθηκε στη δημοσιότητα τον περασμένο Νοέμβρη). Γιατί; Μα γιατί ξεκάθαρα στοχεύει στο να το συγκρατήσεις μέσω του ρεφρέν. Και αυτό το κάνει άκρως ραδιοφωνικό, αν και φαίνεται πως σε όλο το “Aspiral” εκεί ποντάρουν. Ας κάνουμε μια παύση τώρα κι ας μιλήσουμε πιο γενικά για το δίσκο, αφού πήραμε μια πρώτη γεύση από τρία δείγματα. Το ένατο, πλήρες δισκογραφικό βήμα των Epica, αφήνοντας έξω ΕΡ και ζωντανά ηχογραφημένα άλμπουμ, έχει κάποιες διαφορές συγκριτικά με προηγούμενες δουλειές της μπάντας. Πρώτον και κυριότερον, απουσιάζουν κάθε λογής πομπώδη, ορχηστρικά intro κι ενδιάμεσα ιντερλούδια.
Δεύτερον, τα κομμάτια είναι πιο άμεσα εδώ, λιγότερο περίπλοκα, πιο απλά στις δομές και στην ανάπτυξή τους και μικρότερα σε διάρκεια. Το “Omega” είχε διάρκεια 70:16, το “The Holographic Principle” 72:03, αμφότερα με ένα εισαγωγικό θέμα στην αρχή να προλογίζει το πρώτο κομμάτι. Τρίτον, το “Aspiral” στερείται ενός τελευταίου κομματιού-έπους, που για τα δεδομένα των Epica έχει διάρκεια άνω των 10 λεπτών. Τέτοια ήταν τα "Kingdom of Heaven, Part III – The Antediluvian Universe" (ok, ήταν όγδοο) και "The Holographic Principle - A Profound Understanding Of Reality". Αυτό που επιχειρούν οι Εpica λοιπόν, είναι να εισέλθουν, ίσως και σε νεαρότερα ηλικιακά ακροατήρια μέσω της απλότητας των συνθέσεών τους.
Με οδηγό τα riffs του Isaac Delahaye, που ακούγονται κι αυτά μοντέρνα, αλλά και των «πιασάρικων» ρεφρέν, φτιάχνουν έναν «pop», για τα δεδομένα τους πάντα, δίσκο με μέτριες ταχύτητες, απλούστερα αλλά ογκώδη riffs, πλήκτρα με «ηλεκτρονικούς ήχους», αλλά και κομμάτια τύπου "Metanoia (A New Age Dawns, Part VIII)" και "The Grand Saga Of Existence (A New Age Dawns, Part IX)" που πράγματι θυμίζουν παραδοσιακούς κι αυθεντικούς Epica. Σε συνέχεια των κομματιών τώρα, το "Apparition" θα μπορούσε να είναι το τρίτο single αντί του "T.I.M.E.", βέβαια υπάρχει και το "Eye Of The Storm" που προορίζεται κι αυτό να κάνει επιτυχία. Τέλος, σίγουρα τέτοια θα κάνει το ομώνυμο που κλείνει το δίσκο.
Ξεχωριστή, αν και όχι ιδιαίτερα μεγάλη, σύνθεση με απαλό πιάνο από τον Coen Janssen, παρέα με ορχηστρικά στοιχεία κι έναν ηχογραφημένο μονόλογο από τον Πολωνό καλλιτέχνη Stanisław Szukalski, από έργο του οποίου δανείστηκαν και τον τίτλο. Συμπερασματικά, η λογική πίσω από τη δημιουργία του “Aspiral” με βρίσκει σύμφωνο και μου αρέσει. Η Simone μπορεί εύκολα να υποστηρίξει τα τραγούδια και η φωνή της τής επιτρέπει να ξεχωρίσει, ενώ και τα σκληρά του Mark Jansen είναι τόσο όσο. Ειλικρινά, μου αρέσει τόσο που πιστεύω ότι μπορεί να μπει και στη λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς, αλλά μικρή σημασία έχει. Καλώς εχόντων των… χρημάτων θα προτιμήσω το Earbook με τα 5 CD, έτσι αγόρασα και το “Omega” και δεν το μετάνιωσα. Ότι είναι ζήτημα χρόνου να έρθουν πάλι από εδώ, το γνωρίζετε. Καλές ακροάσεις σε έναν εξαιρετικό πραγματικά δίσκο.
Βαθμολογία: 81/100
Για το Rock Overdose,
Μιχάλης Τσολάκος
Comments
