HEMINA – “Venus”

Οι Αυστραλοί Hemina, αν και άγνωστοι στην Ελλάδα, δεν είναι καινούργιοι στο χώρο. Το "Venus" είναι το τρίτο τους άλμπουμ σε έναν ήχο όπου θέλουν να ανακατέψουν στοιχεία και μουσικές φαινομενικά ταιριαστές.

Για να γίνω πιο σαφής, ο ήχος τους κυμαίνεται στο κλασικό djent, με τις εφτάχορδες και οχτάχορδες κιθάρες που δημιουργούν αυτόν τον ιδιαίτερο ήχο. Αυτόν τον ήχο, προσπαθούν να τον ανακατέψουν με το πατροπαράδοτο και παραδοσιακό progressive, από όπου κατά κύριο λόγο προέρχεται το djent. Το θέμα όμως είναι πως το djent σαν ήχος έχει βαλτώσει, διότι τα περισσότερα σχήματα προσπαθούν να κάνουν επίδειξη ικανοτήτων και αδιαφορούν για τις συνθέσεις.

Με την προσπάθεια των Αυστραλών να θελήσουν να εντάξουν πιο παραδοσιακά στοιχεία σε αυτόν τον ήχο, γίνεται σαφές πως η προσπάθειά τους είναι να πετύχουν ακριβώς το αντίθετο, αν και υπάρχουν και εδώ σημεία επιδειξιομανίας μέσα στο δίσκο. Το μεγάλο πρόβλημα των Αυστραλών όμως, επικεντρώνεται αλλού. Στη προσπάθειά τους να μεγαλοποιήσουν τις συνθέσεις, έχουν ξεχειλώσει τα πιο μεγάλα σε διάρκεια κομμάτια, που δεν είναι και λίγα, μην έχοντας όμως την ικανότητα άλλων σχημάτων στη σύνθεση των μακροσκελών συνθέσεων, με αποτέλεσμα να βρίσκονται αμέτρητα filler σημεία στις πιο μεγάλες σε διάρκεια συνθέσεις. Και από τη στιγμή που μιλάμε για τα μισά τραγούδια του δίσκου, αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα, ειδικά από τη στιγμή που αυτά τα ξεχειλωμένα σημεία μεγαλώνουν τόσο πολύ το δίσκο, που αυτός καταλήγει να διαρκεί 79 λεπτά.

Και όταν ένας δίσκος έχει τόσο πολύ μεγάλη διάρκεια και ταυτόχρονα διαθέτει τόσα πολλά filler σημεία, είναι λογικό πως κάποια στιγμή θα κουράσουν και θα μπουχτίσουν τον ακροατή. Και μιλάμε για συνθέσεις όπου αν δεν υπήρχαν όλα αυτά τα fillers, θα μιλάγαμε για ένα πολύ ενδιαφέρον και ιδιαίτερο αποτέλεσμα, με τεράστιες προοπτικές. Τώρα, απλά έχουμε ένα δίσκο, όπου ηχητικά είναι τόσο φουσκωμένος, όσο μία κοιλιά μετά από ένα λουκούλλειο γεύμα.

Βαθμολογία: 60/100

Για το Rock Overdose,

Σταύρος Πισσάνος