Συντάκτης: Άγγελος Χατζηγιάννης
«Djent is indeed a genre», και οι Αθηναίοι μας το επιβεβαιώνουν.
Μία πρακτική που εμφανίζεται όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια στη μουσική βιομηχανία συνηθίζει να ακυρώνει την ύπαρξη και την υπόσταση νεοσύστατων μουσικών παρακλαδιών, πιθανότατα επειδή δεν μπορεί να υποστηρίξει το marketing για την προώθησή τους. Γι’ αυτό -τουλάχιστον τα τελευταία δέκα χρόνια- συχνά συναντάμε μικρούς πυρήνες καλλιτεχνών με πολλά κοινά χαρακτηριστικά, που δεν προσκύπτουν σε συγκεκριμένη μουσική ταμπέλα, αντ’ αυτού έχουν δημιουργήσει δική τους (βλέπε Sleep Token, αλλά θα επανέλθω επί του θέματος ελπίζω σύντομα).
Προς το παρόν θα μιλήσω για την -οριακά εγκληματική- αντιμετώπιση της μουσικής βιομηχανίας προς το djent, ένα είδος που έχει δεχτεί περισσότερο πόλεμο απ’ οτιδήποτε άλλο τα τελευταία 25 χρόνια. Όταν οι Messuggah δημιούργησαν τον πρώτο djent δίσκο στις αρχές του 2000 η κατηγοριοποίησή του ήταν απλά progressive/groove metal, κάτι που ναι μεν πλησίαζε στο να περιγράψει τον χαρακτήρα και το attitude του είδους τότε, σήμερα ωστόσο δεν το αγγίζει ούτε καν επιφανειακά. Πολλοί μάλιστα απορρίπτουν τον όρο djent, γιατί θεωρούν πως ένας απλός ήχος που κάνει μια κιθάρα δεν μπορεί να λογίζεται ως τίτλος για ένα ξεχωριστό μεταλλικό είδος. Σας έχω νέα παιδιά, ακόμα και ο όρος rap, ένα από τα πιο ευρέως διαδεδομένα μουσικά είδη αυτή τη στιγμή στον πλανήτη, ξεκίνησε από μία αργκό φράση που ο κόσμος στην αρχή δεν αναγνώριζε και απέρριπτε ως «μια απλή φάση».
Δεν θα αναλωθώ αυτή τη στιγμή για το αν “Djent Is Not A Genre” γιατί θα βγω εκτός θέματος, αντ’ αυτού θα μπω στο ψητό μιλώντας για την Herta (όχι του Βερολίνου). Η Herta είναι μια αθηναϊκή μπάντα που έχει ασπαστεί πλήρως τις διδαχές των Messuggah, των Periphery και των υπολοίπων οδηγών του djent, και φέτος μας χαρίζουν ένα ντεμπούτο που χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή για να ξεδιπλώσει όλες τις αρετές του. Το djent από μόνο του χρειάζεται ειδική μεταχείριση για να αντιληφθείς όλες τις κρυμμένες πτυχές του, παρόλο που κάποιοι το χαρακτηρίζουν ως θόρυβο και μουσική για ανθρώπους με ADHD -αλλά μαντέψτε: τα ίδια λέγονται για κάθε νέο μουσικό είδος που ξεπηδάει ανά τα χρόνια-, και οι Herta μας για καλή μας τύχη μας το κάνουν όσο πιο απλό κι εύπεπτο γίνεται.
Με δέκα συνθέσεις που καμία δεν ξεπερνάει τα πεντέμισι λεπτά, οι Αθηναίοι κάνουν άμεσα αισθητή την παρουσία τους παίζοντας αγνό djent και απαιτώντας την αμέριστη προσοχή μας. Με τις σημαντικές guest εμφανίσεις του Σάκη Τόλη και Γιώργου Προκοπίου στα “Monolith” και “River To The Abyss” αντίστοιχα να ανεβάζουν αυτόματα τον πήχη, οι Herta έχουν ένα πλάνο στο μυαλό τους και το εκτελούν με πάθος και όρεξη. Για όσους δεν έχουν ακόμα πειστεί, τα πανίσχυρα φωνητικά του Κωνσταντίνου Τόγκα και το δίδυμο των αδερφών Κοτζιά στις κιθάρες επαρκούν για να τέρψουν την περιέργεια ακόμα και του πιο σκεπτικού μουσικόφιλου.
Συνοψίζοντας, θεωρώ την περίπτωση των Herta ιδιαίτερα ελπιδοφόρα. Παρόλο που η επιλογή είδους πιθανότατα δεν τους δικαιώνει δεδομένης της -πρακτικά ανύπαρκτης- σκηνής στη χώρα, οι Αθηναίοι έχουν όλα τα προσόντα να ανελιχθούν σε διεθνές επίπεδο εάν τους δοθεί η κατάλληλη ευκαιρία. Αν το “Crossing The Illusion” αποτελεί το «άγουρο ντεμπούτο» μιας νεοσύστατης μπάντας, δεν μπορώ να φανταστώ το potential τους όταν ο ήχος τους ωριμάσει. Παρόλα αυτά μπορώ να εγγυηθώ ότι ο δίσκος δεν θα αρέσει σε όλους, κι αυτό εξαιτίας της αμφιλεγόμενης φύσης του djent σαν είδος. Όσοι από εσάς διαθέτετε ανοιχτό μυαλό και διάθεση να διευρύνετε τους μουσικούς σας ορίζοντες, μην το αγνοήσετε. Πολύ πιθανόν στο μέλλον να το μετανιώσετε.
Βαθμολογία: 74/100
Για το Rockoverdose,
Άγγελος Χατζηγιάννης
HERTA – “Crossing The Illusion”
Lifeforce Records (2025)
Comments
