Συντάκτης: Άγγελος Χατζηγιάννης
Όπως υποδηλώνει το όνομα της μπάντας, χάσαμε τη γη κάτω από τα πόδια μας με αυτό που ακούσαμε.
Προσπαθήστε να θυμηθείτε τον εαυτό σας στα τέλη της δεκατίας του 2000, μια περίοδος που, ενώ δεν είναι και τόσο μακριά χρονικά, μοιάζει σαν μια τελείως διαφορετική εποχή. Μουσικά, βρισκόμαστε στο απόγειο της δημοτικότητας του nu metal, του emo/goth rock, μουσικά είδη που σήμερα ακούμε με δάκρυα νοσταλγίας στα μάτια γιατί ακούγονται τελείως ξένα και άλλης εποχής στα αυτιά μας.
Τι γίνεται όμως με τα υπόλοιπα μουσικά είδη στα 00’s; Το heavy metal έχει περάσει στην αφάνεια του underground, το thrash, το death και το black metal έχουν ελάχιστα φωτεινά σημεία, ενώ τα μουσικά είδη που μεσουρανούσαν στα 80’s και τα 90’s βρίσκονται σε καθεστώς εξαφάνισης. Η ανάγκη για κάτι καινοτόμο είναι μεγαλύτερη από ποτέ, η βιομηχανία μονοπωλείται και η μουσική έχει τελματώσει. Ένας σωτήρας είναι απαραίτητος.
Κι εκεί εμφανίζεται ένα γερμανικό project που θα ταράξει τα νερά του extreme ήχου για πάντα. Αναμειγνύοντας black metal, post rock και το νέο τότε shoegaze ηχόχρωμα, οι Lantlôs θα δημιουργήσουν αυτό που οι οπαδοί του σήμερα αποκαλούμε σήμερα “blackgaze”. Η ουσία αυτού του νέου είδους είναι να συνδυαστούν οι επιθετικές και κλειστοφοβικές τάσεις του black metal με τα αφηρημένα και ονειρικά ηχοτόπια του post rock και του shoegaze.
Το αποτέλεσμα; Οι τρεις πρώτοι δίσκοι των Lantlôs θα αποτελέσουν ορόσημα ενός νέου παρακλαδιού της metal και θα αποτελέσουν σημείο αναφοράς για όσους σαγηνευτούν από τον ήχο τους και θα αποπειραθούν να τον αντιγράψουν. Πολλοί από εσάς ίσως θεωρείτε τους Alcest ως τους πρωτεργάτες και κύριους εμπνευστές αυτόυ του μουσικού είδους, αλλά στην πραγματικότητα ο ιθύνων νους και κινητήριος μοχλός του γαλλικού project, Neige, τέλεσε χρέη βασικού vocalist στους Lantlôs για περίπου 5 χρόνια και δύο studio album, πριν καν οι Alcest σχηματιστούν σαν ιδέα. Νομίζω πως ο παραπάνω πρόλογος είναι αρκετός για να αντιληφθείτε τη σημασία και το εκτόπισμα του γερμανικού project στο μικρό κομμάτι μουσικής ιστορίας στο οποίο αναφερθήκαμε.
Με όλα αυτά κατά νου, και με το κοντέρ να έχει γράψει αρκετά χιλιόμετρα πάνω από τα “Agape”, “Neon” και το ομότιτλο, η είδηση ότι οι Lantlôs επιστρέφουν σκάει στο κεφάλι μου σαν κεραμίδα. Αυτό που μου κάνει εντύπωση ωστόσο είναι το γεγονός πως αυτός θα είναι ο έκτος κατά σειρά δίσκος στον κατάλογό τους. Είχα παρατηρήσει την ύπαρξη του “Melting Sun” πίσω στο 2014, αλλά πέρα από μία επιφανειακή ακρόαση δεν απέκτησα ιδιαίτερη σύνδεση μαζί του. Η ύπαρξη άλλου δίσκου σε αυτά τα 12 χρόνια που μεσολάβησαν μου ήταν εντελώς άγνωστη.
Με ενθουσιασμό λοιπόν βάζω το άλμπουμ να ξεκινήσει, έτοιμος να βυθιστώ και πάλι στη γλυκιά blackgaze απόγνωση των παιδικών μου χρόνων. Αντ’ αυτού, βρίσκομαι σε πλήρη απόγνωση για εντελώς διαφορετικό λόγο. Οι κιθάρες που ακούω δεν παίζουν σε ελάσσονα κλίμακα, αλλά σε μείζονα. Ακούω πλήκτρα, τα οποία έχουν κεντρικό ρόλο και δίνουν μια νέα, dream pop ταυτότητα στον ήχο. Δεν υπάρχουν brutal φωνητικά και κατάθλιψη, μόνο clean μελωδίες και αισιόδοξοι στίχοι. Τα κομμάτια έχουν διάρκεια δύο και τριών λεπτών και οι τίτλοι τους είναι ανέμπνευστοι και πεζοί.
Κοιτάζω μια δεύτερη φορά το promo του δίσκου, ελπίζοντας πως έχω βάλει λάθος αρχείο να παίξει. Τρομάζω στη συνειδητοποίηση πως οι Lantlôs έχουν αλλάξει πλήρως μουσική κατεύθυνση και νιώθω αφενός προσβεβλημένος που δεν υπέπεσε στην αντίληψή μου, αφετέρου απογοητευμένος για την επιλογή που έκαναν.
Ειλικρινά δεν είχα τη δύναμη να ακούσω δεύτερη φορά τον δίσκο, οι υποδοχείς νοσταλγίας μου είχαν ήδη πληγωθεί ανεπανόρθωτα. Κατανοώ την επιθυμία να εξελίξεις τον ήχο σου σταδιακά κατά τη διάρκεια της καριέρας σου για να παραμείνεις relevant, αλλά η συγκεκριμένη μεταστροφή μου μοιάζει πλήρως αψυχολόγητη και πρωτόγνωρη. Όλα τα στοιχεία που μεγάλωσαν το όνομα των Lantlôs δε βρίσκονται πια εκεί και στη θέση τους παρατηρούμε φτηνά υποκατάστατα που το μόνο που κάνουν είναι να βλάπτουν την υστεροφημία τους.
Το “Nowhere In Between Forever” παραμένει ένας ρηχός και στεγνός δίσκος ακόμα κι αν τον εξετάσεις χωρίς το όνομα των Lantlôs στη μέση. Μιλάμε απλά για μια περίπτωση την οποία προσπερνάμε και δεν επιστρέφουμε ποτέ να αντιμετωπίσουμε. Ας αφήσουμε τις απάτητες κορυφές του παρελθόντος να αναπαυθούν εν ειρήνη κι ας μην επιτρέψουμε να βεβηλωθούν από αυθαίρετες παρεμβάσεις. Γενικό απαγορευτικό προς πάσα κατεύθυνση!
Βαθμολογία: 32/100
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Χατζηγιάννης
Comments
