MEADOWS END – “The Grand Antiquation”

Ημερομηνία δημοσίευσης:  5 Φεβρουαρίου 2019

 

 

 

Αν και οι Meadows End συνυπάρχουν ως μουσικό συγκρότημα από το 1998, η full length δισκογραφική δουλειά τους άρχισε μόλις το 2010. Η πορεία τους στο χώρο έκτοτε σταθερή. Ποτέ δεν ήταν το μεγάλο όνομα· το ξεπέταγμα που χρειάζονται μεσαίες μπάντες, όπως και του λόγου τους, ώστε να απογειωθεί η καριέρα τους δεν ήρθε. Και δυστυχώς γι’ αυτούς δε θα έρθει ούτε με την κυκλοφορία του εν λόγω, 4ου συνολικά άλμπουμ τους, “The Grand Antiquation” στις αρχές Μαρτίου.

 

Στο προκείμενο. Η σουηδική πεντάδα (οι τολμηροί/-ές ας προσπαθήσουν να προφέρουν το όνομα της γενέτειρας πόλης τους, Örnsköldsvik) μας δίνει ένα 40λεπτο, οκταμερή δίσκο που έρχεται να δέσει αρμονικά με τον ήχο των προηγούμενων δουλειών της, και ειδικά του πιο πρόσφατου –2016– και αρκετά φιλόδοξου “Sojourn” (σας προτείνω να τσεκάρετε το εξαιρετικό “Amidst the Villains”). Είναι αδιαμφησβήτητο ότι πρεσβεύουν με ευλάβεια το ιδίωμα του extreme symphonic μέταλ, και σε σημεία, το κάνουν και πολύ καλά. Πρόκειται για ένα άλμπουμ με δύο πρόσωπα: στην αρχή ολίγο flat, ενώ στο τέλος πολύ δυνατό. Γενικά, από το νούμερο 1 μέχρι το νούμερο 8, παρατηρείται συνεχής βελτίωση στο flow των κομματιών, και για να μιλήσω και προσωπικά, στο βαθμό που τα απόλαυσα.

 

Ενδιαφέρον το εναρκτήριο τραγούδι (“Devilution”), μπαίνει κατευθείαν στο θέμα, αλλά η επιλογή του ως 2ο single είναι αποτυχημένη κατά τη γνώμη μου. Στη θέση της μπάντας ως single θα κυκλοφορούσα το “Svept i Sorgepläd”. Είναι ένα κομμάτι που πιστεύω αντικατοπτρίζει άξια το συγκρότημα και αυτή τη νέα του δουλειά. Μελωδικό, symphonic και ωραία εκτελεσμένο. Ο σουηδικός τίτλος ίσως να στέρησε από το κομμάτι τη μεμονωμένη κυκλοφορία του.

 

Ως σημείο καμπής του δίσκου θα χαρακτήριζα το “Non-Dreaming Eye”. Ούσα η μία εκ των δύο (τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή συγγραφής) κυκλοφορία single, έπρεπε να αξίζει, και πράγματι αξίζει. Είναι σε αυτό το σημείο που μπορείς να πεις με βεβαιότητα «ωραία, τελικά έχουμε άλμπουμ». Κατεβάζοντας λίγο το τέμπο η μπάντα φαίνεται έτοιμη να σε περάσει «στο παρασύνθημα», δείχνοντας στον ακροατή την πλήρη γκάμα των ικανοτήτων της, σε παικτικό και συγγραφικό επίπεδο.

 

Και κάπου εκεί, ένα πριν το τέλος σκάει ο ύμνος “The Insignificance of Man”. Δεν κρύβω, αν και Ιανουάριος (ή αρχές Φεβρουαρίου όταν θα δημοσιευθεί το παρόν κείμενο), ότι θα είναι ένα από τα μέταλ κομμάτια της χρονιάς. Μέσα σε 5 λεπτά τα περιλαμβάνει όλα, απαλή εκκίνηση με γυναικεία clean φωνητικά, καπάκι brutal growls συνοδευόμενα από άκρως μελωδικά symphonic στοιχεία. Έχει τις εντάσεις του, έχει τις παύσεις του, τα παθιασμένα ριφ του, τα πλήκτρα του, το ψυχωμένο σόλο του. Το κάθε μέλος της μπάντας θα σας κάνει να το προσέξετε σε κάποιο σημείο, μην απογοητεύοντας στο ελάχιστο ούτε για μια στιγμή.

 

Ο δίσκος σε αποχαιρετά αφήνοντάς σου ανάμεικτα συναισθήματα, κάνοντάς σε να αναρωτιέσαι τις προοπτικές των Meadows End εάν μπορέσουν να διατηρήσουν τη σταθερότητα των ωραίων στοιχείων του “Grand Antiquation”. Εμένα με το συγκεκριμένο μου βγαίνει η τάση να επικεντρώνομαι περισσότερο στα θετικά του στοιχεία, περιορίζοντας τα αρνητικά σε κάποια μη ενδιαφέροντα και κάπως «άνοστα» αρχικά τραγούδια. Κατασταλαγμένοι στο τι επιζητούν και στο τι θέλουν να περάσουν από τη μουσική τους, εξαιρετικές ερμηνείες (να το τονίσω εδώ, αν και άργησα· ειδικά τα φωνητικά του Γιόχαν είναι σε άλλο επίπεδο· εντυπωσιακό είναι επίσης ότι στον Γιόχαν στα credits δε του καταλογίζονται vocals αλλά growls) και μια μπάντα που τιμά τις ρίζες τις, αφού δε φοβάται να συμπεριλάβει και 2 τραγούδια στη μητρική της γλώσσα.

 

Επιστρέφοντας λίγο πριν, να πω ότι πρόκειται για διόλου ανάξιες προσοχής προοπτικές από πλευρά της μπάντας και περιμένω με ανυπομονησία τη συνέχεια, το τι έχουν να προσφέρουν ακόμα.

 

Αγαπημένα κομμάτια: “Svept i Sorgepläd”, “Non-Dreaming Eye”, “The Insignificance of Man”

 

 


Βαθμολογία: 68/100

 

 

Για το Rockoverdose.gr

Κυριάκος Μιχαλόπουλος

Comments