Συντάκτης: Άγγελος Κατσούρας
Το τελευταίο άλμπουμ των Megadeth..
Πόσο σοκαριστικό και τελικό ακούγεται σαν σκέψη και έννοια Ειδικά αν έχεις μεγαλώσει και γαλουχηθεί μαζί τους κι έχουν αποτελέσει αναμφισβήτητη σταθερά στη ζωή σου. Κι όμως τα πάντα μπορούν να νικηθούν σ’ αυτή τη ζωή εκτός από τον χρόνο τελικά. Η απόφαση ειλημμένη για πολλούς και διάφορους λόγους κι όσο κι αν αυτό μας πληγώνει ενδόμυχα, τελικά πρέπει να γιορτάσουμε το γεγονός μίας τίμιας, ποιοτικής και κιμπάρικης απόσυρσης, παρά να θρηνήσουμε ένα θάνατο, έστω μουσικό. Πιστεύω ο πρώτος που θα συμφωνούσε θα ήταν ο ίδιος ο ηγέτης της μπάντας. O Dave Mustaine σύντομα κλείνει τα 65 και με την ταραχώδη ζωή που έκανε παλιότερα, δε θα έπρεπε καν να είχε φτάσει τα 25. Όπως λοιπόν αυτός νίκησε τις πιθανότητες που είχε, έστω και με δική του ευθύνη, έτσι και οι Megadeth νίκησαν κατά κάποιο τρόπο στο παιχνίδι της διάρκειας, έχοντας επιβάλλει με την αξία τους το μεγάλο τους όνομα τα τελευταία 43 χρόνια, με το 17ο και τελικό άλμπουμ τους να φέρει απλά το όνομα της μπάντας, ολοκληρώνοντας κατά κάποιο τρόπο αυτό το μεγάλο κύκλο ζωής που πολλοί ονειρεύονται, ακόμα περισσότεροι προσπαθούν να κατακτήσουν, αλλά ελάχιστοι φτάνουν τελικά ως το τέλος της διαδρομής με αξιοπρέπεια.
Σαφώς και με μία ταραχώδη στάση ζωής, δε θα μπορούσε να μην υπάρχει το στοιχείο της υπερβολής με το συγκρότημα, καθιερώθηκαν στη συνείδηση του κόσμου ως οι ύψιστοι παιχταράδες σε όλο το ιερό μέταλλο, με την πολυσχιδή προσωπικότητα του αρχηγού τους πάντα να φαντάζει μεγαλύτερη κι από το ίδιο το συγκρότημα. Λίγες φορές ένα πρόσωπο συνδέθηκε τόσο με ένα όνομα και υπήρξαν τόσο ταυτόσημες σαν έννοιες όσο με τον Dave Mustaine και τους Megadeth. Για πάρα πολλούς και ο ίδιος και το συγκρότημα υπήρξαν love/hate κατάσταση, με ακραιφνείς εκδηλώσεις λατρείας αλλά και απέχθειας, οι οποίες ξεκινούσαν από την ιδιαίτερη φωνή του και έφταναν στην έτοιμη να εκραγεί σε κάθε ευκαιρία ιδιοσυγκρασία του. Κι όμως τα χρόνια πέρασαν και ο ίδιος αλλά και το συγκρότημα κέρδιζαν τον κόσμο σταδιακά με την στάση τους. Ακόμα και μέσα από το μεγάλο του ψυχολογικό απωθημένο για τον διωγμό του από τους Metallica, o Mustaine μπορεί να αδίκησε και τον ίδιο και τους Megadeth έχοντας μείνει πίσω στο παρελθόν σε κάτι που του προκάλεσε μέγιστο τραύμα, αλλά ήξερε πολύ καλά ότι άξιζε να βρίσκεται στην κορυφή, γι’ αυτό και την κυνήγησε με επιμονή, έστω και για τους λάθος λόγους κάποιες φορές, έστω και με λάθος κίνητρο.
Από τις περιπτώσεις συγκροτημάτων που οι αλλαγές προσώπων τους χαρακτήρισαν σε βάθος δεκαετιών, οι Megadeth έβρισκαν τρόπο να ελίσσονται και να επιβιώνουν ακόμα κι όταν πολλά έμοιαζαν εναντίον τους, χαρίζοντας σε κάθε δεκαετία της ζωής τους μεγάλες στιγμές. Στα ‘80s βοήθησαν όλο το thrash να εκτοξευτεί με το τιτάνιο “Peace Sells.. But Who’s Buying?”, στα ‘90s ήταν ίσως η πιο αξιοπρεπής και ποιοτική μεγάλη μπάντα όταν όλοι έφθιναν για τον ένα ή τον άλλο λόγο και μας πρόσφεραν μεταξύ άλλων το αθάνατο “Rust In Peace”, το οποίο για τον υποφαινόμενο αποτελεί τοπ 5 ζωής. Στα ‘00s κι ενώ παραλίγο να σταματήσουν να υπάρχουν μετά το σοκαριστικό τραυματισμό του Mustaine, που έβαλε στον πάγο το συγκρότημα, όχι απλά επέστρεψε μαθαίνοντας στην ουσία να ξαναπαίζει κιθάρα -κι ακόμα καλύτερα από πριν- στα 40φεύγα του, μας πρόσφεραν το φοβερό “The System Has Failed” που αρχικά ήταν να βγει σαν προσωπικό του άλμπουμ και για πολλούς εκτοξεύθηκαν με το “Endgame”θυμίζοντας παλιές εποχές. Και φυσικά την περασμένη δεκαετία με το “Dystopia” που είδε τις μετοχές τους να ανεβαίνουν κατακόρυφα, πριν φτάσουμε στα 2 τελευταία άλμπουμ, συμπεριλαμβανομένου και του νέου, όπου τα πράγματα κύλησαν υπέροχα, τόσο στο “The Sick, The Dying.. And The Dead!”, όσο και τώρα.
Το “Megadeth” είναι ΔΙΣΚΑΡΑ! Τελεία και καύλα! Και είναι ΔΙΣΚΑΡΑ γιατί όχι απλά διαδέχεται ένα ΣΠΟΥΔΑΙΟ (το τονίζω) άλμπουμ -για το οποίο όταν είχα γράψει την αντίστοιχη δισκοκριτική είχα δεχτεί μύδρους αλλά τελικά έκατσαν όλοι στο παγωτό του Mustaine και δικαιώθηκα προσωπικά για το αποτέλεσμα (λες και έπαιρνα ποσοστά και είχα λόγο να βάλω μεγαλύτερη ή μικρότερη βαθμολογία)-, αλλά και γιατί αφήνει την ιδανική τελευταία γεύση για την μεγάλη καριέρα τους και παρά το δυσάρεστο της απόσυρσης τους, είναι αυτό που αναφέρεται παραπάνω, όχι θρήνος για ένα μουσικό θάνατο και απώλεια, αλλά ένας εορτασμός όλης της πρότερης ζωής και καριέρας τους με τον πλέον ιδανικό τρόπο, με το κεφάλι πολύ ψηλά, όπως το έχει ο Mustaine στα βίντεο του δίσκου που είναι πολύ σημειολογικά και αυτοπεριγραφικά, όπως είναι κάθε στίχος μέσα στο δίσκο που νιώθεις να γίνεται flashback σε ότι προηγήθηκε, χωρίς φόβο αλλά με απόλυτο πάθος, με δεδομένη ειλικρίνεια, με αυτοκριτική, με περιγραφή λεπτομερή αλλά και αλληγορική, με πρώτο πρόσωπο στα περισσότερα σημεία, σαν να έχει συμφιλιωθεί ο μέγας ΗΓΕΤΗΣ με τις πράξεις του και τα αποτελέσματα τους, σε κάτι πολύ ανθρώπινο και ειλικρινές και τελικά υπεράνω όλων, σε κάτι που ο καθένας και καθεμία θα ευχόντουσαν να τελειώσει ΕΤΣΙ!
Ας ξεκινήσουμε με τα δείγματα που ήδη είχαμε, με το εναρκτήριο “Tipping Point” να αποτελεί ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ και να ανοίγει νωρίς τα χαρτιά για τον δίσκο, σε αντίθεση με το προηγούμενο άλμπουμ όπου όπως θυμάστε, διαθέσιμο έγινε πρώτο το κομμάτι που έκλεινε το δίσκο, το φοβερό “We’ll Be Back”! Με πιο άμεσα τραγούδια από τον προκάτοχο του σε διάρκεια, το “Megadeth” συνεχίζει μετά το φοβερό και up-tempo άνοιγμα του με ένα κομμάτι που θα μπορούσε να ανήκει στη φαρέτρα καυστικών τραγουδιών των Suicidal Tendencies, των οποίων πάντα ήταν φανατικός οπαδός ο Mustaine. Ο λόγος για το “Ι Don’t Care”το οποίο είναι το πιο “στα @@ μου όλα” στιχουργικά κομμάτι που έγραψε το στραβόξυλο της καρδιάς μας, απίστευτα εύστοχος και καυστικός με τον δικό του μοναδικό τρόπο (σφάξιμο χωρίς το γάντι δηλαδή) και αποτελεί άλλο ένα πανέξυπνο τραγούδι από αυτά που μόνο ο ίδιος ξέρει να γράφει κι από τα οποία υπάρχουν αρκετά μέσα στο “Megadeth”. Τρίτο και τελευταίο δείγμα ήταν το “Let There Be Shred” με το φοβερό βίντεο που ο Mustaine σακατεύει κόσμο (πόσα χρόνια μπορεί να περίμενε να το κάνει αυτό ο άτιμος) και που δε θα μπορούσε να υπάρχει πιο Megadeth στιχουρικά κομμάτι, αυτοπεριγραφικό όσο δεν πάει.
Επίσης ανεβαστικό σε τέμπο και διασκεδαστικότατο, οι Megadeth είχαν ένα άκοπο/αβίαστο/αβάδιστο 3/3 και έμενε μόνο να δούμε τι παίζει με το υπόλοιπο υλικό, έχοντας πετάξει και το “τυράκι” της διασκευής του “Ride The Lightning” στο τέλος, έτσι για να “ολοκληρωθεί ο κύκλος” της καριέρας του όπως τόνισε ο Πρόεδρος. Φαντάζομαι οι περισσότεροι ήδη έχουν ακούσει τον δίσκο κι έχουν βγάλει τα συμπεράσματα τους, συνεπώς τα παρακάτω αποτελούν κυρίως προσωπική άποψη αλλά και ένα μικρό οδηγό τι να περιμένουν όσοι ακόμα υπομονετικά περιμένουν να το πάρουν στα χέρια τους για να το ακούσουν (εδώ να τονίζω ότι θαυμάζω την υπομονή και τον ψυχαναγκασμό σας, δε θα μπορούσα να το κάνω ούτε με την απειλή όπλου). Πραγματικό ενσταντανέ με το που μπαίνει το “Hey, God?!”και χωρίς υπερβολή, έφυγε δάκρυ χαράς και είπα αυτό που ασυναίσθητα μας βγαίνει πολλάκις, “ΝΑΙ ΡΕ Π...ΤΗ ΜΟΥ”! Όχι γιατί είναι το τραγούδι που δεν έχετε ξανακούσει ή δεν έχει γράψει πόσα σαν αυτό, αλλά είναι ένα ΤΟΣΟ όμορφο τραγούδι, λιτό κι απέριττο, με κολλητικό ρυθμό, με το κλασικό του μειδίαμα που στραβώνει το στόμα όταν “τραγουδάει” να το φαντάζεσαι μπροστά σου και να πανηγυρίζεις λες κι έβαλες γκολ σε τελικό Μουντιάλ. Το χάρηκα με την ψυχή μου!
Ο κύκλος από φοβερά και ΟΧΙ FILLER κομμάτια συνεχίζεται, ρυθμικότατο και παιχνιδιάρικο το “Puppet Parade”(μπορεί κάποιοι να κάνουν συνειρμούς με το παρελθόν κι εδώ, ποιός ξέρει;), τρομερό κι εξίσου κολλητικό με το “Hey, God?!”το “Another Bad Day”(αποκλείω να μην το τραγουδάτε από την πρώτη κιόλας ακρόαση) και κάπως έτσι, το πρώτο μισό έχει ήδη φύγει χωρίς να το καταλάβετε και με απόλυτα θετικό πρόσημο και συναισθήματα για τον ακροατή. Όχι ότι το δεύτερο μισό πάει πίσω ξεκινώντας με το πιθανώς νέο αγαπημένο κομμάτι των φανατικών, το “Made To Kill”στο οποίο γίνεται ένας τελευταίος χαμός ρυθμών και επίδειξης τεχνικής έτσι για να πέσουν τα σαγόνια όλων στο πάτωμα και να δουν ότι οι νέοι είναι ωραίοι, αλλά οι παλιοί πάντα είναι αλλιώς. Αχώριστο και το δίδυμο που ακολουθεί με το “Obey The Call”και ειδικότερα το “Ι Am War”(μα πόσο περιγραφικό και τέρμα Mustaine κομμάτι!) που ετοιμάζονται να ρίξουν αυλαία σε ένα τρομερό σύνολο. Και για το τέλος, η κατάθεση ψυχής, ένα κομμάτι που ήταν προορισμένο σαν από δεκαετίες πριν, να κλείσει το κεφάλαιο όπως του άρμοζε, το συγκινητικό “The Last Note”που είναι το μεγαλύτερο κομμάτι του δίσκου και που κάθε του στίχος σε σφάζει γλυκά με βαμβάκι και με γλυκόπικρο χαμόγελο!
Η κανονική ακρόαση έχει τελειώσει και φυσικά ακολουθεί στο τέλος το άψογο παικτικά -το τονίζω- “Ride The Lightning”που ηχεί τόσο εντός πραγματικότητας λες και δεν πέρασαν 42 χρόνια από την κυκλοφορία τους και που μόνο ο Mustaine θα μπορούσε να παίξει τόσο καρφί, έχει μεγάλη σημασία το παικτικό κομμάτι που κάνει τη διαφορά, μην περιμένετε να αναφερθώ στη διαφορά φωνής καθώς όλοι ξέρετε τι ισχύει και δεν έχει απολύτως καμία σημασία. Αυτό ήθελε ο αρχηγός να κάνει κι αυτό έκανε, να κλείσει το τελευταίο άλμπουμ των Megadeth με ένα κομμάτι των Metallica, και πρέπει να το σεβαστούμε και να το χαρούμε. Σύνολο έχουμε 41’ υλικού που γίνονται 47’ με τη διασκευή, ροή άψογη και ταχεία, αφομοίωση άμεση και που με τις επαναλήψεις κάθε κομμάτι και στιγμή ακούγονται πιο οικεία και φοβερά. Ευστοχία υλικού, σκεπτικού και εκτέλεσης αυτού πλήρως συνειδητοποιημένα και μελετημένα από την αρχή. Ο καθένας δίπλα στον Αρχηγό είναι στις επάλξεις και άψογος στο ρόλο του. Πηγαίνοντας το με σειρά παλαιότητας στη μπάντα, αρχικά τα εύσημα πάνε στον Βέλγο επιβήτορα Dirk Verbeuren που επίσημα μπορούμε να πούμε ότι είναι ο καλύτερος ντράμερ που είχαν ποτέ. Και σας το λέει αυτό κάποιος που μεγάλωσε με τον Nick Menza και πρωτο-έκανε air drumming εξ’ αιτίας του (και του Lars).
Ο Dirk είναι άψογος, καίριος, τρομερά ρυθμικός και ξέρει πότε πρέπει να χτυπήσει δυνατά, γρήγορα, τσαχπίνικα και γενικά να ανεβάσει κάθε κομμάτι σε επίπεδο. Επόμενος ο James LoMenzo, στη δεύτερη θητεία του στη μπάντα και 3ο του άλμπουμ συνολικά στη μπάντα (μην ξεχνάμε ότι στο προηγούμενο άλμπουμ έπαιξε ο Steve DiGiorgio), δίνει βάθος στη φοβερή κιθαριστική δουλειά που έχει γίνει μέσα στο “Megadeth”και αποτελεί τρομερό rhythm section με τον Verbeuren, live πάντα είναι στιβαρός, ενώ το να επιστρέψει στο συγκρότημα δείχνει από μόνο του αν και πόσο σημαντικός είναι για τη μπάντα μια και ξέρουμε ότι δεν ήταν και ιδιαίτερα διαλλακτικός ο Mustaine με τα μέλη. Τέλος, ο ιπτάμενος Φιλανδός, το καμάρι της μπάντας, ο φοβερός και τρομερός Teemu Untamo Mäntysaari (είναι πιο καύλα να το γράφεις ολόκληρο)! Αυτός ο ΠΑΛΙΚΑΡΟΣ που εκτόξευσε τη μπάντα σε συναυλιακό επίπεδο, είναι στο τέλος όλων η μεγαλύτερη μου στεναχώρια που δεν συνεχίζει το συγκρότημα. Βρέθηκε τέτοιο ΧΡΥΣΩΡΥΧΕΙΟ κλάσης, προσαρμογής και παιξίματος δίπλα στον Mustaine και δυστυχώς δε θα κρατήσει πολύ, ενώ είναι ΒΕΒΑΙΟ ότι μαζί του ο ηγέτης της μπάντας θα μπορούσε να μεγαλουργήσει, το παλικάρι ζωγραφίζει στο δίσκο, κάνει τα δύσκολα εύκολα και τα περίπλοκα ομαλά!
Δεν το συζητώ ότι όταν τους είδα ήταν Ο ΜΟΝΟΣ από όλους που έπαιζε τα σόλο των δίσκων Α-Κ-Ρ-Ι-Β-Ω-Σ όπως έχουν ηχογραφηθεί, άχαστος και αχάμπαρος, πραγματικά να τον έχει ο Θεός καλά που έχει κάνει τη μπάντα να ακούγεται λες και είναι όλοι τους 25-30 ετών το πολύ. Θεωρώ ότι βάσει των παραπάνω γίνεται αντιληπτό γιατί το τελευταίο ομότιτλο άλμπουμ των ηρώων μας είναι ένα ιδανικό φινάλε, γιατί παρά τον μουσικό τους θάνατο θα παραμείνουν για πάντα στην καλλιτεχνική αθανασία και το άλμπουμ αποτελεί παράδειγμα του πως θα έπρεπε κάθε συγκρότημα να πει αντίο όταν έρχεται η στερνή αυτή ώρα. Εορτασμός και όχι θλίψη για όσα περιέχονται εδώ μέσα, για μία καριέρα που όλοι θα έπρεπε να ζηλεύουν και να την μνημονεύουν και φυσικά σημειολογικά για τον καθένα μας ξεχωριστά, αποτελεί σημείο μηδέν για την επιστροφή στο χθες και πορεία προς το αύριο, έχοντας τους ως κορώνα στο κεφάλι μας και ευχαριστώντας τους για το πόσο θετικά επηρέασαν τις ζωές μας. Αλλά εδώ ο Mustaine νίκησε τον καρκίνο, θα επέτρεπε στον εαυτό του να φύγει χωρίς αξιοπρέπεια και ξέροντας ότι έκλεισε την ιστορία της ζωής του ιδανικά; Δε νομίζω, θεωρώ ούτε κι εσείς νομίζετε κάτι τέτοιο.
“I came, I ruled, now I disappear” είναι οι τελευταίες λέξεις του και δε θα μπορούσε να είναι πιο ακριβής, ειλικρινής αλλά και περιγραφικός στο τι συνέβη στο τελευταίο άλμπουμ του(ς). Ένα άλμπουμ ντυμένο στα λευκά, φέρνοντας το φως στο σκοτάδι που μπορεί να νιώθουν οι ακροατές και με την κορυφαία μασκότ στην ιστορία του μετάλλου, τον αγέρωχο Vic Rattlehead, να βγάζει κι αυτός μία τρομερή τσίπα, έχοντας πάρει φωτιά και βλέποντας το τέλος να έρχεται, για τελευταία φορά δε θα δει, δε θα ακούσει και δε θα ξεστομίσει τίποτα ως αιώνια στάση ζωής, μόνο φτιάχνει τη γραβάτα του και περιμένει κι αυτός υπομονετικά το τέλος, όρθιος, χωρίς δακρύβρεχτη στάση, χωρίς απόκλιση από αυτή που όρισε η παρουσία του πριν 40 χρόνια, αιώνιο μέλος κι αυτός του συγκροτήματος και πάντα δίπλα στον μεγάλο Αρχηγό, έτοιμος να υψώσει τα 2 δάχτυλα αγκαλιάζοντας τον δημιουργό του, ορίζοντας την ειρήνη σε ένα χώρο που ο πόλεμος δηλώσεων, απόψεων και πράξεων είναι καθημερινός αλλά στο τέλος, επικρατεί η λογική και οι θριαμβευτές γεύονται τις δάφνες του θριάμβου τους υπολογίζοντας τις δικές τους απώλειες και προχωρώντας μπροστά, με πρόταξη του στήθους και το κεφάλι κοιτώντας στον ουρανό, γνωρίζοντας ότι όλα έγιναν σωστά κι όλα τέλειωσαν όπως έπρεπε.
Ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ είναι αυτό που τους αξίζει από όλους μας. Και ένα μεγαλύτερο ξελαρύγγιασμα υπέρ τους να ακουστεί μέχρι τον ουρανό όταν θα μας επισκεφτούν τελευταία φορά. Όλοι θα θέλαμε να κάνει κωλοτούμπα και να μην ισχύσει το τέλος, αλλά με αυτό το άλμπουμ, με τη στάση του τα τελευταία χρόνια ειδικά από την περιπέτεια που πέρασε και μετά ο Mustaine, ακόμα κι αν το σχεδιάζαμε ιδανικά, δε θα είχε τόσο όμορφο τέλος. Και για μερικά πράγματα, εκεί που έρχεται το τέλος, δεν υπάρχει μια νέα αρχή, γιατί πολύ απλά ήταν, είναι και θα παραμείνει τέτοια η μοναδικότητα τους που δεν αντικαθίστανται.
Mustaine δεν γίνεσαι. Γεννιέσαι! Megadeth δεν ακούς, απλά νιώθεις!
Βαθμολογία: 87/100
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
MEGADETH - "Megadeth"
BLKIIBLK
23 January 20
Comments
