Συντάκτης: Μιχάλης Τσολάκος
H κυκλοφορία του “V” από τους Naxatras, νομίζω πως τους βρίσκει σε μια εξαιρετική περίοδο. Αποτελούσαν κάποτε μια ανερχόμενη δύναμη στον κόσμο του σύγχρονου ψυχεδελικού rock. Πλέον, έχουν τέσσερα άλμπουμ που έχουν αναγνωριστεί από τους κριτικούς και το κοινό και τους έχουν εδραιώσει για τα καλά ως ένα συγκρότημα που προσανατολίζεται σε ένα πιο προοδευτικό jamming, με αυθορμητισμό, συναίσθημα και δεξιοτεχνία. Αυτό είναι το φυσικό αποτέλεσμα χρόνων περιοδειών, καλλιτεχνικής εξερεύνησης και σταθερής δέσμευσης σε έναν χαρακτηριστικό ήχο βουτηγμένο στα ζεστά, vintage vibes της δεκαετίας του '70 που συνδυάζει groovy ρυθμούς, ονειρεμένες μελωδίες, βροντερά riffs και όμορφα, σαγηνευτικά σόλο κιθάρας.
To παρθενικό τους, ομώνυμο άλμπουμ γιορτάζει 10 χρόνια κυκλοφορίας και οι Θεσσαλονικείς το γιορτάζουν, όχι μόνο με ζωντανές εμφανίσεις που το παίζουν ολόκληρο, αλλά και με νέο δίσκο. Πέμπτο άλμπουμ λοιπόν για τους stoner/psychedelic rockers και ταυτόχρονα ένα ακόμα τολμηρό άλμα προς τα εμπρός για ένα συγκρότημα που μεθοδικά συνεχίζει να εξερευνεί prog rock κόσμους, επεκτείνοντας τις βαριές προοδευτικές επιρροές του και παράλληλα διευρύνει τον ήχο του μέσα από υπνωτικές και μελωδικές πινελιές. Επίσης, παρατηρούμε και μια λεπτή ανάμειξη με διάφορα ηλεκτρονικά στοιχεία. Πρόκειται για ένα θεματικό άλμπουμ, εξερευνώντας το έπος του κόσμου του Narahmon και στην ουσία του είναι το prequel του “IV”.
Oι Naxatras διηγούνται, μέσω της μουσικής και των στίχων τους, την ιστορία του Spacekeeper ως νέο κεφάλαιο στη μυθική τους παράδοση. Ενός μεγαλοδύναμου όντος, που έχει αναλάβει να φέρει εις πέρας μια αποστολή για τη Numenia, τη θεά του φεγγαριού. Η αποστολή είναι να προσπαθήσει να σταματήσει το Void από το να εισχωρήσει στη γη του Narahmon, εκεί όπου λαμβάνει χώρα το θέμα του “IV”. Η αφήγηση αντικατοπτρίζει μια μπάντα στο απόγειο των δημιουργικών της δυνάμεων, πιέζοντας τα όρια της και δημιουργώντας μουσική που αντηχεί βαθιά στην ψυχή του ακροατή. Πρόκειται για έναν συναρπαστικό, μεθυστικό και καθηλωτικό δίσκο από μουσικούς που δε θα πάψουν να εντυπωσιάζουν, ενώ μας ταξιδεύουν στα μοναδικά και θαυμαστά ηχητικά τους τοπία.
Παρατηρώντας το, για μια ακόμα φορά, φοβερό εξώφυλλο, ξεκινάμε το μουσικό ταξίδι που μας προσφέρουν οι Naxatras. Αρχή με το “Celestial Gaze", όπου εύκολα γίνεται αντιληπτή από την εισαγωγή κιόλας, η νοοτροπία του συγκροτήματος για συνεχή πειραματισμό και εξέλιξη μέσα από μια δημιουργική διαδικασία. Ιδέες, ατμόσφαιρες και διαφορετικά μοτίβα υπάρχουν και περιμένουν την κατάλληλη στιγμή να βγουν στην επιφάνεια. Να σου και οι επιρροές από David Gilmour και Pink Floyd λίγο πριν το τέταρτο λεπτό, πράγματα που καθιστούν ιδανικό εναρκτήριο κομμάτι το “Celestial Gaze". Το “Spacekeeper” γίνεται ομορφότερο με τα κρουστά του Κώστα Χαριζάνη και το φλάουτο, ετοιμάζοντας το έδαφος για το “Numenia”. Σίγουρα πρόκειται για ένα από τα καλύτερα, ωριμότερα και προοδευτικότερα κομμάτια των Naxatras.
Οι ανατολίτικες μουσικές κλίμακες φανερώνουν τα μυστικά της θεάς του φεγγαριού, το space rock των Ηawkwind συναντά το hard rock και η Μέση Ανατολή μάς περιμένει. Η συνέχεια του δίσκου χαρακτηρίζεται από ωριμότητα και ξεκάθαρο όραμα για το που θέλουν να φτάσουν οι Θεσσαλονικείς και ζωντάνια. Ακούς το “Legion” και μαγεύεσαι από τα ethnic στοιχεία, αισθάνεσαι τα τραγούδια να ζωντανεύουν και να δημιουργούν εικόνες μπροστά στα μάτια και στο μυαλό σου. Σε αυτό βοηθάει η πολυεπίπεδη παραγωγή, που συνδυάζει την αναλογική ζεστασιά του ήχου του σχήματος με πολυπλοκότητα, τεράστια γκάμα επιρροών και την πολυετή εμπειρία τους. Στον δε επίλογο του “The Citadel”, oι κιθάρες του Γιάννη Δελιά και η βαριά ατμόσφαιρα σε έχουν πιάσει αιχμάλωτο. Ο Παντελής Κάργας με τα πλήκτρα του βοηθάει πολύ σε αυτό.
Είναι μονόδρομος να ξαναβάλεις το LP από την αρχή. Και τονίζω αυτό, διότι νομίζω πως η ιδανική ακρόαση του “V” πρέπει να γίνει από βινύλιο. Συμπερασματικά λοιπόν, το υπό παρουσίαση άλμπουμ μπορεί δίκαια, δικαιότατα να χαρακτηριστεί ως το καλύτερο των Naxatras κι αυτό διότι σηματοδοτεί ένα νέο κεφάλαιο στο τοπίο του ψυχεδελικού stoner/space/progressive rock. Πολλά συγκροτήματα θα σου πουν για εξέλιξη και όραμα, είναι λίγα όμως αυτά που το κάνουν πράξη ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ. Δεν είναι κακό κάποιοι να μην το καταφέρνουν, δεν είναι κι εύκολο εξάλλου. Ίσα ίσα που αν κυκλοφορούν αξιοπρεπείς δουλειές, εγώ στηρίζω κι επικροτώ κι ας υπάρχει μια κάποια στασιμότητα. Τα εύσημα όμως πρέπει να δοθούν απλόχερα σε μπάντες που έχουν την τάση να εξερευνούν ασταμάτητα ορισμένα άγνωστα μονοπάτια, να τεντώνουν τα όριά τους και να επεκτείνουν τους μουσικούς ορίζοντές τους.
Οι Naxatras ανήκουν σε αυτή την κατηγορία και προσεγγίζουν διαφορετικά τη σύνθεση του “V”. Τοποθετώ ήδη πολύ ψηλά αυτό το αριστούργημα και αναμένω ασφαλώς και την ολοζώντανη παρουσίασή του. Επιβιβαζόμαστε σε ένα αστρόπλοιο με συντροφιά το “V” για ένα διαγαλαξιακό ταξίδι άνευ επιστροφής.
Βαθμολογία: 91/100
Για το Rock Overdose,
Μιχάλης Τσολάκος
Comments
