RED HOT CHILI PEPPERS – The Gateway

red hot chilli peppers

 

“By The Way, I Found The Getaway”

 

Μετά από 5 ολόκληρα χρόνια οι Red Hot Chili Peppers ανακοινώνουν τον 11ο τους δίσκο και το ίντερνετ κυριολεκτικά παραληρεί. Οι παλιοί, γιατί τους περίμεναν όλα αυτά τα χρόνια, οι νέοι, γιατί έπεσαν στην περίοδο «ξηρασίας» της μπάντας, και οι ακόμα πιο νέοι απλά παρασύρθηκαν από το κύμα των υπολοίπων. Άξιζε λοιπόν την αναμονή το The Gateway;

 

Καταρχάς πρέπει να αναφέρουμε το γεγονός  ότι πρόκειται για το δεύτερο άλμπουμ που συμπίπτει με χωρισμό τους Keidis. Αυτό εκ πρώτης όψεως μπορεί να φαντάζει ασήμαντο, αλλά αν αναλογιστεί κανείς το γεγονός ότι το προηγούμενο ήταν το By The Way, αμέσως γίνεται αντιληπτό ότι τα δύο αυτά άλμπουμ ίσως και να συνδέονται κατά κάποιον τρόπο.

 

Από το πρώτο κιόλας κομμάτι που δημοσιοποίησε η μπάντα “Dark Necessities”, φάνηκε ότι είχαμε να κάνουμε με κάτι νέο και φρέσκο, διαφορετικό από ότι είχαμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια. Το “I'm With You” με είχε αφήσει παντελώς αδιάφορο και στο εντελώς άλλο άκρο από την πρώτη ακρόαση το The Gatewayμε παρέσυρε στον ρυθμό του. Υπήρχαν κομμάτια που απλά καθόμουν ακίνητος και γούσταρα και άλλα που κουνιόμουν πέρα δώθε, σα να είχα καταπιεί ελατήριο. Το πώς αυτά τα δύο συνδέονται γίνεται σαφές με μια πρώτη ματιά στους στίχους των τραγουδιών. Έχουμε να κάνουμε με τους ίσως πιο προσωπικούς στίχους που μας παρουσίασαν ποτέ και αυτό από μόνο βαραίνει την ατμόσφαιρα. Από την άλλη όμως οι Flea και Chad Smith φέρνουν εις πέρας το έργο τους, το οποίο δεν είναι άλλο από το να προσδώσουν τον πιο ευτυχή τόνο που διέπει τον ήχο των Peppers, αν μπορεί να τεθεί έτσι. Φυσικά δεν πρέπει να παραλείψουμε τον Josh Klinghoffer, ο οποίος παρότι στο ντεμπούτο του δεν μου άρεσε καθόλου, πλέον μου γέμισε το μάτι και το κενό που είχε αφήσει ο πολύς John Frusciante.

 

Αυτή η περίεργη μίξη που περιέγραψα παραπάνω δημιουργεί ένα μοναδικό αποτέλεσμα, ίσως το πιο «σκοτεινό», που μας προσέφεραν ποτέ. Είναι αυτές οι στιγμές που ενώ περνάς καλά με τη μουσική που ακούς, συγκινείσαι και τα ανδρικά δάκρυα ρέουν. Αλλά συνεχίζεις να περνάς καλά. Έχεις κομμάτια όπως το “The Longest Wave” που σε παίρνει από το χεράκι για να σε παραδώσει σε κομμάτια σαν το “Goodbye Angels” και “Go Robot”, που όπως προείπαμε θα σε ψυχαγωγήσουν αλλά θα σου βάλουν στο μυαλό και άλλες σκέψεις, πιο σκοτεινές. Από μια μπάντα που φαινομενικά τραγουδάει για καλοπέραση ένας απλός ακροατής θα πάρει τροφή για σκέψη που θα τον βγάλει μέχρι και το τέλος του χειμώνα.

 

To The Gatewayλοιπόν αν μη τι άλλο αποτελεί έναν δίσκο που φέρνει τους Peppers στο προσκήνιο όχι τόσο επειδή είναι ένας πολύ καλός δίσκος, που είναι, αλλά κυρίως γιατί τους δίνει νέα πνοή. Ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε με την αναγέννηση της μπάντας και απλά ελπίζουμε όλο αυτό να τραβήξει κι άλλο. Και επειδή έγινε η νύξη στην αρχή, θεωρώ ότι πρόκειται για τον αντάξιο διάδοχο του By The Way, χωρίς να θέλω να μειώσω το Stadium Arcadiumκαι ίσως σηματοδοτεί έναν κύκλο, όπως ακριβώς έγινε και με την τότε στροφή στον ήχο τους. Προτείνεται ανεπιφύλακτα σε όλους τους φίλους της μουσικής και ειδικά μετά πόσεως αλκοόλ.


Βαθμολογία: 90/100

 

Για το Rock Overdose,

Ηλίας Ιακωβόπουλος

 

 

 

 

 


Comments