Συντάκτης: Δημήτρης "Ronin"
Προειδοποίηση! Δεν θα είναι μια συνηθισμένη κριτική δίσκου τούτη εδώ. Οι λόγοι; Ένας και μόνο. Μιλάμε για τον Σάκη από Rotting Christ, έτσι; Παρόλο που στο τέλος όλα είναι μουσική που είτε σ’ αρέσει είτε όχι, υπάρχουν περιπτώσεις που ποτέ δεν είναι μια ακρόαση αντικειμενική όταν έχει να κάνει με καλλιτέχνες τέτοιου βεληνεκούς, πόσο μάλλον για την μεγαλύτερη μορφή της Ελλάδας στον χώρο μας. Υπάρχει το φανατικό στοιχείο, το ρομαντικό στοιχείο, υπάρχει το σκεπτικιστικό, της αμφισβήτησης τύπου, άντε να δούμε τι έχει να μας πει πλέον, το “είναι μέσα στην λίστα της χρονιάς να τσεκάρω” και όλα αυτά έχουν μια μόνο κατάληξη... Όλοι θα το ακούσουμε! Μετά θα ξεκινήσει (πάλι) ένας τεράστιος χείμαρρος διπολικών συζητήσεων, αντιπαραθέσεων, σχολίων, κραξίματος ή υποστήριξης, σε κύκλους μεταλλάδων, είτε σε παρέες, είτε διαδικτυακά, όπως ακριβώς γίνεται με ένα καινούριο άλμπουμ των ιστορικών μπαντών σαν Iron Maiden ή Metallica.
Υπάρχει μια έντονη έκρηξη τα τελευταία χρόνια για το πρόσωπο του Σάκη σχετικά με την συνθετική του συνταγή, όπου έχει βρει μια φόρμουλα πιο “συμβατή” και απλοϊκή, ας πούμε, αναδημιουργώντας εν μέρει (ή και ολόκληρα) κομμάτια με βάση παλιότερες ιδέες και καλούπια. Δεν θα κάτσω καν να τα αναφέρω, τα έχουμε διακρίνει ήδη οι περισσότεροι. Ερωτώμαι, όμως...Πόσοι άλλοι από αυτούς που γουστάρετε το κάνουν αυτό; Για ξανασκεφτείτε. Οι Morbid Angel, οι Cannibal Corpse, Deicide, Darkthrone, Immortal, Impaled Nazarene επανευφηύραν το death/black metal μετά το 2000; Τραβάω το σκοινί; ΟΚ…Οι Iron Maiden, Metallica, Judas Priest (Καλά καλά, όσο δισκάρες είναι τα τελευταία, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ κάτι διαφορετικό!); Να αναφέρω Amorphis, Lacuna Coil, Evergrey, Dream Theater (Το’ πα!), Kreator, Sodom, όλο το Νουνού/Jedi Metal (Το’ πα και αυτό) και πόσα άλλα; Είχε κανένας τέτοιο θέμα με τον Lemmy άραγε; Με τους Running Wild; Τους W.A.S.P.; Μήπως τελικά απλά θα θέλαμε κάτι παραπάνω ή κάτι σε πιο “κλασσικό” από την μεριά του; Μήπως απλά λέω γω, δεν δεχόμαστε ότι ο τύπος βρήκε μια ταυτότητα που λειτουργεί από πολλές απόψεις; Οι παλιοί οπαδοί έχουν εγκαταλείψει εδώ και δεκαετίες ένα πισωγύρισμα σε Thy Mighty Contract, Non Serviam, Triarchy Of The Lost Lovers καταστάσεις ή έστω ένα Khronos φάση, διαχωρίζοντας τους εαυτούς τους σε πολέμιους της μεταγενέστερης εποχής και ακόλουθους, οι πιο φρέσκοι απ’ την άλλη χαίρονται και φανατίζονται, όπως είναι λογικό, πυροδοτώντας αντίστοιχα τις προγραφόμενες αψιμαχίες. Πάνω κάτω αυτό γίνεται σε ένα σύνολο ανθρώπων που μια τέχνη είναι η ζωή τους και αυτό δεν έχει τίποτα το κακό! Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε σε όλα, θα ήταν βαρετό, έτσι γυρίζει ο τροχός, διατηρείται η ενέργεια και στην τελική, έχει πλάκα κιόλας.
Ο Σάκης είναι μια φυσιογνωμία-πρότυπο για την συμπεριφορά του προς όλους, low profile, ακομπλεξάριστος, εμπνέει σεβασμό και δεν έχει να αποδείξει τίποτα σε κανέναν! Ούτε και μουσικά. Μετά από 40 σχεδόν χρόνια στην πιάτσα, 1000% αφοσιωμένος στον σκοπό του, θέλει απλά να “ροκάρει” πλέον. ΝΑΙ, καλά ακούσατε! Στο δεύτερο αυτό πόνημά του παίρνει παράδειγμα από ένα από τα είδωλά του τον Quorthon, αναλαμβάνοντας όλα τα όργανα (πλην τυμπάνων που ανέλαβε ο Fotis Benardo μαζί με το mix/master) και συνθέσεις, βάζει μέσα την “αλητεία” του συνδυασμένη, υπό ένα σκοτεινό πέπλο, με την εμψυχωτικά στιχουργική επιρροή από Manowar, δίνει έναν πιο αυτοβιογραφικό χαρακτήρα επίσης, οδηγείται -νοητά μόνο- από το I του Abbath και μας παρουσιάζει ένα 30λεπτο δισκάκι άκρως διασκεδαστικό. Ναι θα κάνουν μπαμ πάλι κάποια σημεία “αναμασήματος”, που δεν θα ειπωθούν επίτηδες, γιατί έχει πλάκα και είναι πρόκληση κιόλας, σα να παίζεις trivial pursuit. Άντε θα σας δώσω hints για 2-3 κομμάτια γιατί θα σκάσω κι εγώ.
To εναρκτήριο Orkizome ξεκινάει με heavy metal-άδικο σόλο, περνάει σε κουπλέ Χαμένου Παραδείσου Draconian Times εποχής και Moonspell ρεφρεν. In Youth We Learn, In Age We Understand μας μεταφέρει την σοφία του με ένα ριφ από τα “παλιά”, ενώ στο One Voice, One Flame θα βρούμε κάτι από το ξεχασμένο και παραγκωνισμένο Sleep Of The Angels. Το μηχανόβιο Hail Thy Mighty Rock N’Roll είναι ένα σύγχρονο hit μιας σκοτεινής γενιάς, απλό, ουσιώδες και ανέμελο, ένας ακόμη φόρος τιμής στην ιστορία της ροκ, όπως φαίνεται από τον τίτλο. Στο Welcome To My Nightmare, όχι, δεν διασκευάζει Alice Cooper, βάζει λίγο επικούρα αλά Bathory, όπως θα την έκανε ο Greg Mackintosh, για να περάσει στο γηπεδικό Welcome To My Party να πιούμε και καμιά μπύρα παραπάνω ρε παιδί μου. Το Imagination ξεχωρίζει, θα το περιέγραφα σαν leftover του Among The Fires Of Hell και φτάσαμε στο κλείσιμο με το ομώνυμο βάζοντας σαν γαρνιτούρα γυναικεία φωνητικά.
Όλα τα κομμάτια έχουν μια στάνταρ δομή, είναι λιτά και μεστά, με μικρή διάρκεια, έχουν συνειδητά πολλά κλισέ χωρίς να ρίχνουν την ειλικρίνειά τους, είναι “απελευθερωμένα”, αναπνέουν με ροή κρύσταλλο και δεν δείχνουν κανένα απώτερο σκοπό. Αυτό είναι και άμα σας αρέσει. Αν δεν ψάχνεις να βρεις το DNA της επόμενης πρωτοτυπίας στη μουσική, βαθιά νοήματα σε λέξεις, θέλεις απλά και μόνο έναν δίσκο σκοτεινό, heavy, μελωδικό, με attitude, που θα ακούς ευχάριστα στο repeat να σε συνοδεύει όποια ώρα και στιγμή, εδώ είσαι. Όπως γράφει και ο ίδιος:
“Get high/Lets drink
A musical genre that shocked the world by introducing rebellion and a cultural shift
No fear/I am free
Since then movements like Punk Hard Core Heavy Metal Black Metal Keep the legacy
Get high/Lets drink
The middle finger legaxy against any proper society out there”
Βαθμολογία: 80/100
Για το RockOverdose,
Δημήτρης "Ronin"
Comments
