Ημερομηνία δημοσίευσης: 1 Νοεμβρίου 2016
Οι Σουηδοί Suma, αν και βετεράνοι στο χώρο, αργούν πολύ να δημιουργήσουν και να κυκλοφορήσουν ολοκληρωμένες δουλειές, καθώς προτιμούν να αναλώνονται περισσότερο στη δημιουργία splits, με αποτέλεσμα από το 2003 μέχρι σήμερα, η καινούργια δουλειά τους να μετράται ως η τέταρτη, ενώ έχουν περάσει ήδη 6 χρόνια από την προηγούμενη ολοκληρωμένη δουλειά τους.
Οι ρυθμοί της δημιουργίας δίσκων συνάδουν με τους αργόσυρτους ρυθμούς της μουσικής τους, καθώς μιλάμε για το πατροπαράδοτο doom/sludge, το οποίο όμως εφάπτεται με το post-metal (βλέπε Neurosis). Και όταν σε αυτό το μείγμα προστίθενται και drone ηχοτοπία μαζί με διάσπαρτες noise σφήνες, φαντάζεστε πως μιλάμε για ένα αργό και ταυτόχρονα ακραίο ήχο. Βέβαια, όπως προαναφέραμε, το συγκρότημα υπάρχει ήδη εδώ και πολλά χρόνια, αλλά λόγω της αραιής δισκογραφίας του δεν κατάφερε να αναδειχτεί ανάμεσα σε διάφορα παρόμοια συγκροτήματα του χώρου.
Βέβαια, πρόκειται για ένα μουσικό φαινόμενο που δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Ειδικά σε αυτό το άλμπουμ, η απόγνωση και ο πόνος κυριαρχούν όσο ποτέ άλλοτε. Αυτό αντικατοπτρίζεται όχι μόνο στις συνθέσεις, αλλά και στα φωνητικά, τα οποία βγάζουν έναν έντονο σπαραγμό και μια διάχυτη απελπισία, και όλα αυτά σε συνδυασμό με το αργό και βαρύ παίξιμο, καθώς και με τα ambient ηχοτοπία, δημιουργούν μια βασανιστική και κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, έτοιμη να καταπιεί κάθε χαραμάδα αισιοδοξίας.
Ένας δίσκος που πιθανόν να ξεπερνάει τους προηγούμενους, έχοντας πολλές πιθανότητες να θεωρηθεί ο καλύτερος της καριέρας τους μέχρι τώρα. Βέβαια, μιλάμε για ένα συγκρότημα που δισκογραφεί εντελώς αραιά, αλλά σε κάθε κυκλοφορία καταφέρνει να συναρπάζει χωρίς ταυτόχρονα να πέφτει στην παγίδα της υπερανάλυσης που πέφτουν πολλά συγκροτήματα που έχουν καιρό να δισκογραφήσουν. Ετοιμάστε λοιπόν τους εαυτούς σας για μια κατάδυση στην άβυσσο της απόγνωσης, απομακρύνετε όμως από κοντά σας τα αιχμηρά αντικείμενα πριν την ακρόαση.
Βαθμολογία: 80/100
Για το Rock Overdose,
Σταύρος Πισσάνος
Comments
