Συντάκτρια: Γεωργία Λαδοπούλου
Η πρώτη μου επαφή με τους Thousand Below ήταν το 2017, με το The Love You Let Too Close. Ένα ντεμπούτο γεμάτο ένταση και συναίσθημα, που έκανε σαφές ότι αυτή η μπάντα είχε κάτι να πει. Από τότε παρακολουθώ την πορεία τους, βλέποντάς τους να απομακρύνονται σταδιακά από το πιο σκληρό ύφος τους και να αγκαλιάζουν έναν μελωδικότερο, πιο “ήπιο” ήχο. Η κατεύθυνση αυτή φάνηκε καθαρά στο Gone In Your Wake (2019), ένας δίσκος που μου άφησε καλές εντυπώσεις, αλλά και μια αίσθηση ότι κάτι έλειπε.
Όσο περίεργο κι αν ακούγεται, το επόμενο κεφάλαιο, το Hell Finds You Everywhere (2022), το έχασα σχεδόν ολοκληρωτικά. Δεν θυμάμαι να έγινε κουβέντα γύρω του, δεν έφτασε στα αυτιά μου κανένα feedback. Δεν είχε γίνει καν το μεγάλο μπαμ με τους Bad Omens, ώστε να κερδίσει λίγο έδαφος το ομότιτλο κομμάτι στο οποίο συνεργάστηκαν με τον Noah Sebastian. Τρία χρόνια μετά όμως, προσοχή μου πλέον είναι στραμμένη στο ολοκαίνουριο Buried In Jade.
Δεν μιλάμε για έναν δίσκο που θα επαναπροσδιορίσει το post-hardcore. Αυτό που κάνει, όμως, είναι να προσφέρει μια συνεκτική, μελωδική εμπειρία που ακούγεται ευχάριστα από την αρχή ως το τέλος. Η ενέργεια υπάρχει, οι μελωδίες κυριαρχούν, και αρκετά κομμάτια δείχνουν να έχουν το “κάτι” που θα τα κάνει να σε ακολουθούν καιρό.
Το μεγάλο ατού των Thousand Below, και εδώ όπως πάντα, είναι η φωνή του James DeBerg. Εκφραστικός, μελωδικός, με την ικανότητα να μεταδίδει ένταση ακόμα και όταν το υπόλοιπο υλικό γίνεται προβλέψιμο, κρατάει τον δίσκο ζωντανό. Προσωπικά θα ήθελα περισσότερες στιγμές όπου αφήνει τον πιο επιθετικό εαυτό του να φανεί, αλλά ακόμα και έτσι η ερμηνεία του παραμένει η σφραγίδα της μπάντας. Από την άλλη, η παραγωγή είναι καθαρή, ζωντανή, με ωραίο “αέρα” που αφήνει κάθε λεπτομέρεια να ακουστεί. Οι πιο μελωδικές στιγμές κερδίζουν έδαφος έναντι των σκληρών εκρήξεων, που συχνά μοιάζουν περισσότερο σαν συμπλήρωμα παρά σαν βασικό συστατικό.
Από τα τραγούδια, με κράτησαν τα “Palace Of Dread”, “The Quiet And Cold”, “Royal Effect” και “Michelle’s Song”. Όμως εκείνο που ξεχώρισα πραγματικά ήταν το “Save Me”. Πατάει πάνω σε γνώριμες φόρμες, αλλά η ατμόσφαιρά του απλά λειτουργεί. Είναι το κομμάτι που σε πιάνει από την πρώτη ακρόαση και σε κάνει να το τραγουδάς πριν καλά-καλά τελειώσει. Στον αντίποδα, το “Los Angeles” μου φάνηκε η πιο αδύναμη στιγμή: μια πειραματική στροφή προς R&B/alternative που δεν δένει, σώζεται σχεδόν αποκλειστικά από τα φωνητικά του DeBerg.
Συνολικά, το Buried In Jade συγκεντρώνει όλα όσα αγαπώ στους Thousand Below: δυνατή φωνή, μελωδίες που μένουν, μια ατμόσφαιρα που σε παρασύρει. Και πάλι, όμως, λείπει εκείνο το στοιχείο που θα το απογείωνε σε κάτι σπουδαίο. Η επαναληπτικότητα και η προβλεψιμότητα δεν το αφήνουν να ξεφύγει από τα ασφαλή όρια. Παρ’ όλα αυτά, παραμένει ένας γερός, ουσιαστικός δίσκος, με αρκετή ψυχή ώστε να κρατάει ζωντανή την ελπίδα πως το επόμενο βήμα της μπάντας θα είναι πιο τολμηρό, πιο προσωπικό. Μακάρι να είναι και πιο αξέχαστο.
Βαθμολογία: 67/100
Για το Rock Overdose,
Γεωργία Λαδοπούλου
Comments
