Συντάκτης: Δημήτρης "Ronin"
Στο δύσβατο δρόμο του Funeral Doom ανηφορίζουν οι Until Ashes Remain, project αποτελούμενο από τον The Slanderer στην φωνή, των Stygian Darkness και Esophis σε κιθάρα, μπάσο από Prometheus. Το πρώτο πράγμα που αναρωτιέμαι πάντα σε κάποια συγκεκριμένα παρακλάδια της μουσικής που αγαπάμε, είναι κατά πόσο ενδιαφέρον μπορεί να γίνει ένα τέτοιο άκουσμα μέσα σε μια πληθώρα δίσκων που βγαίνουν πλέον. Κι όμως. Δεν χρειάζεται να πέφτεις στην παγίδα του να περιμένεις κάτι καινοτόμο, απαραίτητα, για να σε κεντρίσει. Ένα απλό μεράκι, λίγο τα κατάλληλα άτομα, λίγο τέχνη και ο ενθουσιασμός της στιγμής προσφέρουν πάντα κάτι ιδιαίτερα αξιόλογο.
Καταρχάς δεν χρειάζεται να αφιερώσετε ώρες ολόκληρες για να το αφομοιώσετε μιας και η συνολική του διάρκεια είναι μόλις 30 λεπτά, κάτι σπάνιο για τέτοια άλμπουμ. Ο ήχος του είναι ακριβώς αυτός που πρέπει για να πλαισιώσει το μεσαιωνικά θρησκευτικό (ΟΧΙ Μπαμπούσκες και τα συναφή!) concept της μπάντας και αυτό είναι ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, μιας και συνήθως στιχουργικά θα περιμέναμε τα γνωστά καταθλιπτικά, εσωστρεφή ή Κθουλικά θέματα. Ο μονόλογος του γιγάντιου Jeremy Irons από την σειρά The Borgias, είναι η καταλληλότερη εισαγωγή για το πρώτο από τα 3 συνολικά κομμάτια, “The Heretic (I am the Pope!)”, του οποίου εναρκτήριο ριφ έχει μια σχεδόν ανατολίτικη αίσθηση τύπου Solitude Aeternus και μετά προσφέρει ένα καθαρό πέρασμα σαν παλιοί Septic Flesh σε χαμηλότερα bpm. Η φωνή, βαθειά, από τα έγκατα ενός μπουντρουμιού, δεν αναλώνεται μόνο σε μία μορφή, βάζοντας σε καίρια σημεία τις εναλλαγές της. Οι κιθάρες συνεχίζουν να σέρνονται στο “The Apostate (We are the inquisition!)” όπου αυτή τη φορά μας δείχνουν κάπου στη μέση ότι “κολλάνε” και οι In The Woods… , προσθέτοντας κιόλας κάποια νωχελικά καθαρά φωνητικά, μέχρι να “απαντήσουν”οι black χροιές στον διάλογο της Ιεράς Εξέτασης. Η κορύφωση του “The Antichrist” σε αφήνει επιτηδευμένα ξερά μετά από τα μαστιγώματα της.
Περιπλανώμενοι στα μονοπάτια των Evoken, λατρεύουν My Dying Bride, ξέρουν καλά τους In The Woods… αλλά και Septic Flesh των τριών πρώτων όπως αναφέραμε και έχοντας ένα εμφανές black metal παρελθόν, καταφέρνουν να μας πνίξουν σε ένα αργό, ατμοσφαιρικά σκοτεινό και βασανιστικά καλό άλμπουμ, όχι μόνο για το είδος, καθώς μπορεί να αγγίξει όποιον ακροατή αναζητά κάτι παρεμφερές.
Βαθμολογία 80/100
Για το RockOverdose,
Δημήτρης "Ronin"
Comments
