Όσοι από εσάς έχετε ακολουθήσει μαζί μου την μουσική πορεία των Viranesir και των Blliigghhtted, θα ξέρετε ότι δεν υπάρχει κυκλοφορία, από αυτά τα δύο συγκροτήματα, που να μην συνοδεύεται από μία ιστορία, που να μην στρέφεται ενάντια σε κάποιον κ που να μην είναι προκλητική. Αυτή τη φορά, η σύνθεση του νέου άλμπουμ των Viranesir, προήλθε από την ακύρωση εμφανίσεων στην Τουρκία πολλών metal συγκροτημάτων, ανάμεσα τους και οι Testament. Όπως έγραψαν στο δελτίο τύπου, πολλά σκληρά metal συγκροτήματα κόλωσαν να έρθουν (pussied out), ενώ καλλιτέχνες, όπως οι Jessica Stone και Sia ήρθαν κανονικά. Έτσι αποφάσισαν ότι οι Viranesir δεν είναι πια metal συγκρότημα, αλλά θα ακολουθήσει έναν πιο synth pop ήχο, κυκλοφορώντας έναν ψυχεδελικό Synthpunk δίσκο, με σκοπό να πονέσουν στον κώλο τους σκληρούς και ελιτιστικούς metal οπαδούς του με μια εντελώς gay κυκλοφορία.
Η διαφορά στη μουσική, ανάμεσα σε αυτό το άλμπουμ και στα προηγούμενα, γίνεται αντιληπτή πολύ γρήγορα. Το μόνο που έχει παραμείνει ίδιο, είναι η θολή παραγωγή και ένα σκοτεινό πέπλο που αγκαλιάζει τη μουσική, καθόλη τη διάρκεια του δίσκου. Από ‘κει και πέρα, το κυρίαρχο όργανο αυτή τη φορά είναι τα πλήκτρα που συνδυάζονται με φωνητικά τα οποία είναι τραγουδισμένα σε στυλ φαλτσέτο. Η χρήση των πλήκτρων και της τεχνικής φαλτσέτο έχει δύο κύρια αποτελέσματα. Το πρώτο είναι ότι με τη χρήση αυτού του τρόπου τραγουδίσματος, μοιάζει πως ο καλλιτέχνης κοροϊδεύει αυτούς που πάνε ενάντια σε αυτόν και στα πιστεύω του, και πως η μουσική του είναι ένα φτύσιμο στα μούτρα τους. Επίσης, τα συγκεκριμένα φωνητικά δίνουν στη μουσική μία δόση τρέλας και διαταρραχής, στο οποίο θα επανέλθω παρακάτω.
Το δεύτερο αποτέλεσμα είναι ότι η εκτεταμένη χρήση των πλήκτρων δημιουργεί ένα πολύ ωραίο ψυχεδελικό αποτέλεσμα, ένα ταξίδι σκοτεινό πάνω από ηχοτοπία παραφροσύνης και παράνοιας. Και είναι τόσο έντονα αυτά τα ηχοτόπια, που πραγματικά μοιάζει λες και ο ακροατής έχει μπει σε ένα άσυλο φρενοβλαβών, όπου του έχουν χορηγηθεί κάποιου είδους ναρκωτικά, και όλα μοιάζουν εξωφρενικά περίεργα και ασύλληπτα. Και όλο αυτό το αποτέλεσμα εντείνεται ακόμα περισσότερο με τη χρήση των φωνητικών, που ανέφερα παραπάνω, που μοιάζει λες και τραγουδάει κάποιος τρελός, και τα οποία δένουν υπέροχα με όλη την παρανοϊκή και ψυχεδελική ατμόσφαιρα που δημιουργείται.
Φυσικά, υπάρχουν και σημεία που η μουσική ξεφεύγει από τα όρια της ψυχεδέλειας και απλά γίνεται σκοτεινή, περνώντας από την επικράτεια του Doom, κάτι που είναι και λογικό, αφού η μουσική στους προηγούμενους δίσκους των Viranesir κυμαίνονταν ανάμεσα στο ωμό Black και στο Doom. Αυτό συμβαίνει κυρίως στο “Bourgeois Beleaguered II”, όπου μοιάζει λες και το ταξίδι μέσα από το άσυλο των φρενοβλαβών φέρνει τον ακροατή σε ένα σκοτεινό υπόγειο, όπου κάτι το μοχθηρό παραμονεύει. Επίσης, σε κάποια σημεία, οι μελωδίες των πλήκτρων μοιάζει να ξεφεύγουν από τα όρια του metal και να μπαίνουν σε πιο synth-pop χωράφια.
Όπως είπα, το “Dad’s Chocking on my Vomit of his Semen” είναι ένας δίσκος που ξεφεύγει από τα γνωστά μονοπάτια των Viranesir, κρατώντας μόνο το σκοτεινό ήχο και τη θολή παραγωγή. Οι μελωδίες που δημιουργούνται, κυρίως από τα πλήκτρα, που έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο, είναι πάρα πολύ ωραίες και σε συνδυασμό με τα φωνητικά δίνουν με πολύ ακριβές τρόπο την αίσθηση της ψυχεδέλειας και της τρέλας. Ο ακροατής που θα αποφασίσει να κάνει αυτό το ταξίδι, είναι σίγουρο ότι θα γουστάρει, αλλά είναι επίσης σίγουρο ότι θα απορροφηθεί από αυτό και δεν είναι βέβαιο ότι θα επιστρέψει.
Βαθμολογία: 70/100
Για το Rock Overdose,
Μίνως Ντοκόπουλος
Comments
