Συντάκτης: Άγγελος Κατσούρας
Ήταν να μην πάρουν μπρος οι λατρεμένοι Σουηδοί death metallers Vomitory μετά την επιστροφή τους από τους νεκρούς, τώρα ποιός και πως τους σταματάει! Χαράς Ευαγγέλιον η προηγούμενη ΥΠΕΡΔΙΣΚΑΡΑ “All Heads Are Gonna Roll” πριν 3 χρόνια (Μάϊος τότε, Απρίλιος τώρα) που έσπασε κενό 12 ετών και έτσι σχετικά πιο γρήγορα από τις προβλέψεις, κι έτσι το 10 το καλό αριθμητικά στη δισκογραφία τους είναι γεγονός. Δέκατο άλμπουμ λοιπόν και μάλιστα 30 χρόνια σχεδόν μετά την κυκλοφορία του κορυφαίου ντεμπούτου τους “Raped In Their Own Blood” το 1996. Τα παλικάρια από το εξωτικό Karlstad των μόλις 60.000 και κάτι ψιλά κατοίκων, είναι σίγουρα το καμάρι της πόλης και παρότι Σουηδοί άρα κάλλιστα θα μπορούσαν να’χαν επηρεαστεί μόνο από τον ήχο της Στοκχόλμης, κοινώς ορθόδοξο αρσενικό death metal, ήταν αυτοί που είχαν τον περισσότερο αμερικάνικο “αέρα” από τις μπάντες της χώρας, όπως ας πούμε ίσχυε αντίστοιχα με τους Sinister όσον αφορά τις ολλανδικές μπάντες. Η αύρα Cannibal Corpse meets Malevolent Creation που είχαν οι Vomitory έκανε πάντα τη διαφορά, με σαφείς δόσεις Vader, Unleashed, Grave, Entombed, Dismember κι όλα τα καλά παιδιά του ευρωπαϊκού ήχου, κάθε δίσκος τους ήταν και είναι μέχρι σήμερα που μιλάμε εγγύηση ποιότητας και φυσικά ασφαλούς αγοράς.
Τι έχουμε λοιπόν στο νέο άλμπουμ “In Death Throes” αυτή τη φορά σε σχέση με το “All Heads Are Gonna Roll”.. Αρχικά έχουμε πάλι ΕΞΩΦΥΛΛΑΡΑ από τον Γιάννη Νάκο, υποθέτω ότι μπάντα και καλλιτέχνης κατάλαβαν ότι “ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει” και αποδεικνύεται και γουρλής μάλιστα, καθώς για 2η σερί φορά όχι απλά τους χαρίζει δημιουργία του, αλλά και βγάζουν ξανά όπως και πριν 3 χρόνια ΥΠΕΡΔΙΣΚΑΡΑ. Ναι, μπορείτε να μείνετε ήσυχοι όσοι είχατε τυχόν αμφιβολίες ή όσοι δεν έχετε προλάβει ακόμα να ακούσετε το δίσκο, γιατί ήδη το άλμπουμ απολαμβάνει τρελό flow από τους ενδιαφερόμενους άμεσα, οι οποίοι μέσα στην μεγάλη τους χαρά, απορούν τι.. πίνουν οι Σουηδοί και ακούγονται τόσο φρενήρεις, εμπνευσμένοι και ασταμάτητοι όπως και στον προκάτοχο του δίσκου. Οι δυναμικές των Vomitory γνωστές τοις πάσι, άπαξ και αρχίσουν να σπιντάρουν, πιάνουν κάτι ιλιγγιώδεις ταχύτητες που όχι απλά δεν τους πιάνεις ούτε με λάσο, σε εξαϋλώνουν με την ένταση τους και με το πόσο εύκολο το κάνουν να φαίνεται. Όλη η μαγκιά κρύβεται και στην έντονη thrash-ίλα του ήχου τους, καθότι μεγάλοι οπαδοί Slayer/Sodom/Kreator ανέκαθεν, Κι όμως, αυτή τη φορά νομίζω ότι η συνταγή πέτυχε ακόμα περισσότερο, καθώς τα παλικάρια έχουν βάλει περισσότερο το πόδι στο γκάζι.
Αν είναι δυνατόν, το “In Death Throes” ακούγεται πιο φρενήρες και άμεσο από το “All Heads Are Gonna Roll”, όχι μόνο λόγω της μικρότερης διάρκειας του (μόλις 37:10) αλλά και των γενικότερα υψηλότερων ταχυτήτων του από την αρχή ως το τέλος. 10 κομματάρες που πασχίζουν να κόψουν εσένα τον ίδιο σε κομμάτια, σαν αυτόν τον άμοιρο στο εξώφυλλο που όπως βλέπουμε την έφαγε ΚΑΛΑ και σχεδόν έχει κοπεί στη μέση, οι Vomitory παίρνουν τη μασέτα του δολοφόνου στο εξώφυλλο του προηγούμενου δίσκου και σε βλέπουν σαν βούτυρο στο ψωμί τους, θα κοπείς, θα ματώσεις, θα ουρλιάξεις από πρωτοφανή πόνο κι απλά οι τύποι χαιρέκακα θα συνεχίζουν να παίζουν τα δικά τους μέχρι να μη μείνει ίχνος σάρκας πάνω σου. Μακάβρια υπέροχοι, υμνούν ξανά το θάνατο και τα ζόμπι μέσα από τους στίχους τους, με βάρος δεκαετιών να τους συνοδεύει και με τους ρυθμούς να μην κάνουν έκπτωση όχι μόνο ταχύτητας αλλά και γενικότερης ποιότητας. Ξεκίνημα με “Rapture In Rupture”(τι τίτλος!) στο μικρότερο κομμάτι του δίσκου (2:55) και με γενικότερο πνεύμα κομματιών λίγο πάνω από τα 3’ με μοναδικά 2 άνω των 4’ τα “Forever Scorned” (έπος) και το ομότιτλο κομμάτι. Και που να δείτε τι σας περιμένει στο δεύτερο μισό!
Με γνωστά ήδη τα 2 βίντεο του δίσκου για το “For Gore And Country” (Slayer-ικό έπος, βγαλμένο από το DNA του “Piece By Piece”) και το “Wrath Unbound” με σχεδόν.. παιχνιδιάρικο ρυθμό σε όσα μας έχουν συνηθίσει, ο δίσκος όσο πάει και βαράει κόκκινο αρχομένης από το “Cataclysmic Forefront” που ανοίγει τη 2η πλευρά και με το αμέσως επόμενο “Two And A Half Men” να σε κόβει κι αυτό στη μέση με τις κιθάρες να μοιάζουν σαν λεπίδες. Οι ρυθμοί που πιάνει ο τρομερός Tobias Gustafsson στα τύμπανα δεν παίζονται, πραγματικά χωρίς χαλινάρι και ελεύθερος να σκορπίσει μακελειό, χτυπάει παντοδύναμα και αφήνει χέρια/πόδια σε αγώνα μεταξύ τους ποιό θα προλάβει να χτυπήσει το πρώτο διαθέσιμο σημείο στα τύμπανα σε αγώνα χωρίς νικητή, εκτός από τον ακροατή φυσικά. Ο αδερφός του ο Urban δεν πάει πίσω στις κιθάρες, όπου μαζί με τον “νέο” Christian Fredriksson που πήρε τη θέση του βετεράνου Peter Östlund, κάνει τρομερή δουλειά στο παρθενικό του άλμπουμ με τους Vomitory και γενικά υφαίνουν ριφφάρες με σαφείς δολοφονικές προθέσεις, ενώ κι ο μπασίστας/τραγουδιστής Erik Rundqvist σέρνει το χορό με την τρομερή φωνή του που δεν στερείται δύναμης κι εκφραστικότητας, πηγαδίσιο λαρύγγι που ακόμα το λέει η καρδιά του σαφέστατα.
Οι τραγουδάρες προχωράνε με το “Erased In Red” να μην προδίδει τι ακολουθεί καθώς ξεκινάει με τρομερή μπασαδούρα αλλά καταλήγει σε αιμοδιψές τέρας, ενώ το τελικό δίδυμο με το περιγραφικό “The Zombie War General” και το σαρωτικό “Oblivion Protocol” που κλείνει το δίσκο δεν αφήνει την παραμικρή αμφιβολία γιατί έχουμε ήδη δίσκο που θα σταθεί πολύ ψηλά στη λίστα της χρονιάς. Ειδικά το μεσαίο του riff θα μπορούσα να το ακούω σε επανάληψη καθ’όλη τη διάρκεια του δίσκου κι ας μην παίζανε τίποτα άλλο, σκάει και μια πουτανιάρικη δισολία να φέρει την ηρεμία πριν την καταιγίδα και γενικά τα πάντα είναι στην εντέλεια από την αρχή ως το τέλος. Όταν βγήκε το “All Heads Are Gonna Roll” ήμασταν βέβαιοι ότι αποκλείεται να βγάλουν κάτι εξίσου τρομερό, τώρα νιώθουμε έτσι με το “In Death Throes”, το οποίο αν όχι καλύτερο του, είναι τουλάχιστον ισάξιο. Βρείτε μου κλασικές μπάντες από το παρελθόν σε κάθε είδος με τέτοιο δίδυμο δίσκων τα τελευταία χρόνια. Οι Vomitory είναι σε τρομερή φόρμα, έχουν ακόμα τη δίψα να αποδείξουν πράγματα κι ας μην χρειάζεται και γελοιοποιούν τη σύγκριση με όσους νομίζουν ότι παίζουν death metal. Δεν ξέρω γιατί είχα βάλει 89/100 στο “All Heads Are Gonna Roll”, αλλά δε θα κάνω κι εδώ το ίδιο λάθος.
Βαθμολογία: 91/100
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Comments
