Υπάρχουν συναυλίες που τις περιμένεις μήνες και, όσο πλησιάζει η μέρα, αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν θα ανταποκριθούν στις προσδοκίες που έχεις χτίσει στο μυαλό σου. Οι Slaughter to Prevail ήταν μία από αυτές τις περιπτώσεις. Όχι μόνο γιατί αποτελούν ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της σύγχρονης deathcore σκηνής, αλλά γιατί μέχρι πριν από λίγα χρόνια δύσκολα θα φανταζόμουν πως ένα συγκρότημα σαν και αυτούς -από άποψη του είδους τους και σε σχέση με το ελληνικό κοινό- θα εμφανιζόταν στην Ελλάδα. Κι όμως, το βράδυ της 24ης Ιουλίου, ημέρα Παρασκευή, μέσα από τις πόρτες του Floyd ξεχύθηκε ένα κοινό που ήρθε αποφασισμένο να αφήσει για λίγο στην άκρη κάθε έννοια αυτοσυγκράτησης.
Η ατμόσφαιρα άρχισε να χτίζεται πολύ πριν ανοίξουν οι πόρτες. Όσο η ουρά μεγάλωνε, ο ουρανός πάνω από την Αθήνα σκοτείνιαζε ολοένα και περισσότερο. Τα βαριά γκρίζα σύννεφα πλησίαζαν απειλητικά και, σχεδόν κινηματογραφικά, οι πρώτες χοντρές σταγόνες έπεσαν ακριβώς τη στιγμή που οι πόρτες άνοιξαν.
Πρώτοι στη σκηνή ανέβηκαν οι Chained Saint, μπροστά σε ένα κοινό που ακόμη έμπαινε στον χώρο. Προερχόμενοι από τη Νότια Φλόριντα και κινούμενοι σε old-school thrash metal μονοπάτια, δύσκολα πιστεύει κανείς πως τα μέλη τους βρίσκονται μόλις στα 18 με 20 τους χρόνια. Έπαιξαν με την αυτοπεποίθηση συγκροτήματος που έχει γράψει ήδη αρκετά χιλιόμετρα στον δρόμο, αλλά ταυτόχρονα διατηρούσαν εκείνη τη σπίθα που μόνο η ηλικία μπορεί να χαρίσει -με κάτι άλματα στον αέρα που αν τα κάνει κάποιος άνω των 25, μάλλον θα μείνει στον τόπο.
Ξεχωριστή φιγούρα αποτέλεσε ο Sean στα φωνητικά. Από τη μία είχε κάτι από τον αέρα του μελλοντικού frontman που ξέρει ότι η σκηνή τού ανήκει• από την άλλη, έβγαζε, προφανώς, μία παιδικότητα. Υπήρχε μια χαρακτηριστική στάση του σώματός του που τραβούσε το βλέμμα: οι ώμοι μονίμως ψηλά, τα χέρια ανοιχτά στα πλάγια, σαν να προσπαθούσε να μεγαλώσει, να καταλάβει περισσότερο χώρο, να γεμίσει ολόκληρη τη σκηνή μόνο με την παρουσία του. Το κοινό τούς αγκάλιασε από την αρχή και αν είχαν όλοι την ίδια σκέψη με εμένα (που δεν τους ήξερα μέχρι που ανέβηκαν στη σκηνή) μέρος του hype ήταν ο ενθουσιασμός του «κοίτα τα πιτσιρίκια τι μπορούν και κάνουν».
Η επαφή του με το κοινό ήταν συνεχής. ο vocalist έδινε χειραψίες σε όσους βρίσκονταν μπροστά και, σε μία από τις πιο αυθόρμητες στιγμές του set, πήρε το κινητό ενός θεατή και τράβηξε βίντεο τον εαυτό του ενώ τραγουδούσε πριν το επιστρέψει πίσω. Λίγο πριν ολοκληρώσουν την εμφάνισή τους παρουσίασαν και ένα ακυκλοφόρητο κομμάτι, και όταν έπεσαν οι τελευταίες νότες, ο κιθαρίστας πλησίασε το μικρόφωνο και είπε στα ελληνικά ένα απλό «ευχαριστώ, σ' αγαπώ», κερδίζοντας ένα ακόμα θερμό χειροκρότημα.
Αν οι Chained Saint έφεραν την ορμή της νιότης, οι Crypta άλλαξαν εντελώς τη θερμοκρασία της βραδιάς. Η all-female death metal μπάντα από τη Βραζιλία δεν χρειάστηκε ιδιαίτερες συστάσεις. Από την πρώτη στιγμή δημιούργησε μια σχεδόν τελετουργική ατμόσφαιρα. Υπήρχε κάτι το απόκοσμο στην παρουσία τους· μια ενέργεια που έφερνε περισσότερο σε σκοτεινή ιεροτελεστία παρά σε απλή metal εμφάνιση. Ακόμη και το όνομά τους δεν μοιάζει τυχαίο. Η λέξη «Crypta» παραπέμπει ευθέως στην κρύπτη, έναν χώρο που συνδέεται διαχρονικά με τον θάνατο, το μυστήριο και το άγνωστο, κάτι που προσωπικά μου μοιάζει να ταιριάζει στη θεματολογία και στη σκηνική τους ταυτότητα.
Το μεγαλύτερο βλέμμα, φυσικά, συγκέντρωνε η Fernanda Lira. Παίζοντας το εξάχορδο μπάσο της με χαρακτηριστική άνεση και πηγαίο πάθος, παρέδωσε ένα πραγματικό μάθημα ακραίων φωνητικών. Οι εκφράσεις του προσώπου της άλλαζαν διαρκώς καθώς ερμήνευε, με μια αγριάδα και μάτια απειλητικά ορθάνοιχτα. Νομίζω η αναφορά στον παραδοσιακό χορό haka των Μαορί ήταν φανερή. Αν δεν ξέρετε για τι πράγμα μιλάω, ψάξτε το και θα καταλάβετε αμέσως για τι πράγμα μιλάω.
Η κορυφαία στιγμή του set ήρθε όταν κράτησε μια παρατεταμένη κραυγή που έμοιαζε να μην τελειώνει ποτέ. Δέκα δευτερόλεπτα; Ίσως και περισσότερα. Όσο περνούσε η ώρα, το κοινό άρχισε να κοιτάζει σχεδόν με απορία, μέχρι που η νότα έκλεισε και το Floyd ξέσπασε σε χειροκρότημα και κραυγές ενθουσιασμού. Ούσες εξαιρετικά humble, ολοκληρώνοντας την εμφάνισή τους, στάθηκαν όλες μαζί στην άκρη της σκηνής και υποκλίθηκαν πριν αποχωρήσουν, κλείνοντας με σεβασμό μια υπέροχη εμφάνιση.
Κλείνοντας τα support, έχω μια σημαντική παρατήρηση, που πιο πολύ είναι μία (θετική) εντύπωση. Το συγκεκριμένο line up είχε μια ποικιλομορφία που για 'μένα έδωσε παραπάνω πόντους στη βραδιά, καθώς δεν μπορώ να πω ότι συναντάται και ακραία συχνά. Από μια παρέα πιτσιρικάδων που κάνουν τώρα τα πρώτα τους βήματα, μέχρι μια μπάντα που αποδεικνύει πως το death metal δεν γνωρίζει φύλο, κάθε support έφερε μια εντελώς διαφορετική ταυτότητα στη σκηνή.
Στις 21:20 ακριβώς, τα μέλη των Slaughter to prevail έκαναν την εμφάνισή τους στη σκηνή φορώντας τις χαρακτηριστικές μάσκες τους, με τα τερατώδη, κοφτερά δόντια και τα κέρατα. Και αυτό ήταν αρκετό για να ανέβουν τα πρώτα κινητά στον αέρα -ευτυχώς ή δυστυχώς σημάδι των καιρών. Μετά από λίγο, οι πρώτες νότες του Bonebreaker ακούστηκαν από τα ηχεία και η αναμονή τόσων μηνών μετατράπηκε σε ξέσπασμα.
Και ύστερα -τρία κομμάτια μετά- ήρθε το Viking. Δεν περιγράφω άλλο.
(Άντε, θα περιγράψω.)
Για πολλούς αποτελεί το κομμάτι-υπογραφή των Slaughter στις ζωντανές εμφανίσεις τους, όχι μόνο για το ίδιο το τραγούδι, αλλά για εκείνη τη χαρακτηριστική στιγμή που όλοι περιμένουν. Ο Alex σήκωσε το δάχτυλο μπροστά στα χείλη του ζητώντας από το κοινό απόλυτη σιωπή. Για λίγα δευτερόλεπτα, ένας χώρος γεμάτος εκατοντάδες ανθρώπους πάγωσε. Άφησε το μικρόφωνο στην άκρη, πήρε μια βαθιά ανάσα και φώναξε τους στίχους με αυτήν την κτηνώδη, διαπεραστική απόκοσμη φωνή του. Και ναι, ακούστηκε μέχρι πίσω. Δεν είναι, άλλωσε, τυχαίο το ότι ο Alex Terrible θεωρείται μία από τις πιο αναγνωρίσιμες (θα έλεγα ''η πιο'', αλλά οκ) φωνές της deathcore σκηνής και αυτή η χαρακτηριστική κίνηση-υπογραφή, το απέδειξε για ακόμη μία φορα.
Αν είχα μία λέξη να τον περιγράψω, και πιστεύω θα συμφωνήσετε μαζί μου, αυτή θα ήταν η λέξη beast.
Δεν είναι μόνο η ένταση. Είναι ο τρόπος που αλλάζει από τα αδιανόητα gutturals στις βαθιές βρυχηθμώδεις κραυγές χωρίς να δείχνει να καταβάλλει ιδιαίτερη προσπάθεια. Η σύγκριση με μια γκρίζλι (με τις οποίες έχει και μια ιδιαίτερη σχέση, καθώς προπονείται και παίζει με αυτές) δεν μοιάζει υπερβολική. Εδώ δεν μιλάμε για μια ανθρώπινη φωνή, μιλάμε για ένα απόκοσμο, άγριο κάλεσμα.
Αυτή βραδιά δεν είχε «κοιλιές», ούτε από τη μεριά του συγκροτήματος, ούτε του κοινού. Η ένταση δεν έπεσε ποτέ. Σχεδόν κάθε τραγούδι συνοδευόταν από κάποια διαφορετική διάδραση. Άλλοτε άνοιγε ένα mosh pit, άλλοτε ο Alex ζητούσε από όλους να αρχίσουν να χοροπηδούν, το κοινό σήκωνε γροθιές και devil horns, ενώ προς το τέλος της εμφάνισης, στο Kid of Darkness, έδωσε το σύνθημα για μία από τις πιο εντυπωσιακές στιγμές της βραδιάς. Ολόκληρο το Floyd χαμήλωσε σχεδόν ταυτόχρονα, εκατοντάδες άνθρωποι σκύψαμε περιμένοντας το επόμενο χτύπημα και, με το που έπεσε το κομμάτι, εκτοξευτήκαμε όλοι στον αέρα. Hell Unleashed.
Βέβαια, η hardcore αυτή εικόνα των Slaughter έσπαγε από μικρές, σχεδόν αστείες στιγμές, με τον Alex να πετάει σε κάποια φάση 2-3 χορευτικές κινήσεις και πιο μετά στο άκυρο -το αγαπημένο μου- να βάζει ολόκληρο το κοινό να κουνάει συγχρονισμένα τα χέρια δεξιά κι αριστερά με ένα χαμόγελο στα χείλη, λες και ακούγαμε ''Το καλοκαίρι μου'' του Χατζηγιάννη, δείχνοντάς μας την τρέλα που κουβαλάει αυτός ο τύπος. Ίσως, τελικά, πέρα από το beast, να τον χαρακτήριζα και αυτό που λέμε αρρωστάκι -με την καλή έννοια της λέξης. Είναι αυτό το psycotic που βγάζει, μαζί με αυτή τη χαοτική ενέργεια.
Επιστρέφοντας λίγο στη διάδρασή του με το κοινό, δεν παρέλειψε να μας μιλάει κιόλας ανάμεσα στα τραγούδια. Η αλήθεια είναι πως δεν μπόρεσα να καταλάβω και πολλά, ούτε εγώ, ούτε η παρέα μου και άχρηστους με τα αγγλικά δεν μας λες... Λίγο η ταχύτητα με την οποία μιλούσε, λίγο η -έτσι κι αλλιώς διακριτική- ρωσική προφορά του και λίγο το γεγονός ότι κρατούσε το μικρόφωνο σχεδόν κολλημένο στο στόμα του, έκαναν αρκετές από τις ατάκες του να χαθούν μέσα στις επευφημίες. Δύο όμως πράγματα τα κατάλαβα και ξεχώρισαν.
Την πρώτη φορά είπε: «Το σημαντικότερο πράγμα για έναν καλλιτέχνη είναι να βλέπει τον κόσμο να τρελαίνεται με τη μουσική του. Αυτό είναι ανεκτίμητο». Η δεύτερη ήρθε λίγο πριν από το Behelit, το τελευταίο κομμάτι πριν το encore. Εκεί ο Alex έκανε μια σύντομη, ειλικρινή αναφορά στο παρελθόν του, μιλώντας για την περίοδο του εθισμού του πριν από περίπου δέκα χρόνια, για το πώς αναρωτήθηκε σε μια στιγμή «Μα ποιος είμαι;» και για το πώς κατάφερε αλλάζοντας τον εαυτό του να αλλάξει και τον κόσμο του.
Κάπου μέσα σε όλο αυτό το χάος υπήρξαν και οι πιο ανάλαφρες πινελιές. Ο Alex ανέφερε πως μαζί του αυτή τη βραδιά ήταν και ο μικρός γιος του, ενώ σε κάποια στιγμή δέχτηκε από έναν θεατή ένα jockey με το σήμα της ΑΕΚ (αν είδα καλά - ήμουν λίγο πιο μακριά), και το φόρεσε για λίγο προκαλώντας γέλια και χειροκροτήματα.
Ένα fun fact που δεν έχει σχέση με τη συναυλία αυτή καθεαυτή, αλλά δεν μπορώ να το αφήσω ανείπωτο. Στο merch, δίπλα στα κλασικά σκοτεινά σχέδια υπήρχε και μπλουζάκι με τη Hello Kitty και μια bubble γραμματοσειρά να λέει "Slaughter to Prevail", μια σχεδόν σουρεαλιστική αντίθεση που, παραδόξως, ταιριάζει απόλυτα με το χιούμορ και την τρέλα τους.
Φυσικά, από το set δεν έλειψαν τα κομμάτια-ορόσημα. Russian Grizzly in America, Bratva, Baba Yaga και, φυσικά, το αναμενόμενο Demolisher, πριν από το οποίο ο Evgeny Novikov έδωσε ένα πραγματικά εντυπωσιακό, άγριο drum solo όσο τα υπόλοιπα μέλη βρίσκονταν προσωρινά εκτός σκηνής. Η αυλαία έπεσε στις 22:20 με το Conflict, αφήνοντας το κοινό να φωνάζει για λίγο ακόμη.
Και ίσως εκεί βρίσκεται το μοναδικό πραγματικό παράπονο της βραδιάς. Μία ώρα για headliners αυτού του μεγέθους δεν ήταν αρκετή. Δεν είναι ότι το set υστέρησε ποιοτικά, το αντίθετο. Ήταν σφιχτό, καλοδουλεμένο, γεμάτο από τα πιο αγαπημένα μας τραγούδια και με αμείωτη ένταση από την αρχή μέχρι το τέλος. Ακριβώς γι' αυτό, όμως, ξενερώσαμε όταν το τέλος ήρθε έτσι απότομα. Τι ψυχή είχαν 2-3 κομμάτια ακόμα; Κρατούσαμε ακόμα δυνάμεις πάντως.
Παρ' όλα αυτά, η γεύση που μας άφησε η βραδιά ήταν κάτι παραπάνω από θετική μπορώ να πω. Αυτή η συναυλιακή νύχτα στον Κεραμεικό απέδειξε πως το ελληνικό κοινό όχι μόνο μπορεί να στηρίξει συναυλίες αυτού του είδους, αλλά τις ''απαιτεί'' κιόλας. Η alternative και ακραία metal σκηνή μοιάζει μεγαλώνει με γρήγορους ρυθμούς, σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, φέρνοντας ολοένα και περισσότερο κόσμο σε αυτή τη μεριά του είδους.
Εμείς φύγαμε εκστασιασμένοι, με αυχένες που ακόμη διαμαρτύρονται και με τα αυτιά να βουίζουν από τα breakdowns. Οι μπάντες ήταν μία και μία, δεν βαρεθήκαμε λεπτό και ευχαριστηθήκαμε μουσική. Κοπανηθήκαμε, κάναμε ασταμάτητο headbanging, φωνάξαμε, χοροπηδήξαμε, και για λίγο αφήσαμε την πραγματικότητα έξω από τις πόρτες του Floyd. Προσωπικά, αυτός ήταν ένας άψογος τρόπος να κλείσει η εργάσιμη εβδομάδα. Κι αν η καλύτερη συναυλία είναι αυτή που σε κάνει να εύχεσαι να κρατούσε λίγο ακόμη, τότε οι Slaughter to Prevail πέτυχαν ακριβώς αυτό. Εις το επανιδείν -ελπίζω σύντομα.
Slaughter to prevail - Setlist:
Bonebreaker
Banditos
Russian Grizzly in America
Viking
Bratva
Baba Yaga
-Drum Solo-
Demolisher
Kid of Darkness
Behelit
Conflict
Για το Rock Overdose,
Μαρία Τριανταφύλλου
Φωτογραφίες: Γιάννης Λιβανός JohnMetalmanPhotography
Comments
