Η έναρξη της φετινής συναυλιακής σεζόν δύσκολα θα μπορούσε να είναι ιδανικότερη. Οι Moon Duo θα έφερναν τους ψυχεδελικούς τους ήχους στο Αν και όλα τα σημάδια έδειχναν προς την κατεύθυνση του sold out. Πράγματι, αν και καθημερινή, το τρίο -πλέον- τράβηξε μπόλικο κόσμο στο μαγαζί, ο οποίος κατέφθασε με την καλύτερη των διαθέσεων για να τους απολαύσει.
Προπομπός των παραπάνω, στάθηκε η εμφάνιση των Melt Mountain, οι οποίοι στα λόγια εξέφρασαν αμφιβολίες για την αποδοχή τους από το κοινό, στην πράξη όμως τις διέλυσαν, τουλάχιστον στα δικά μου αυτιά.
 |
Δε μπορώ βέβαια να βάλω το χέρι μου στη φωτιά για τα πάντα, πλην του ντράμμερ. Οι έγχορδοι βλέπετε, φρόντισαν από νωρίς να θολώσουν τα νερά σχετικα με το ποιος κάνει τι, επιδιδόμενοι σε ουκ ολίγες ανταλλαγές οργάνων on stage. Στο σημείο που συνειδητοποίησα ότι ο μπασίστας παίζει με πένα, ενώ ταυτόχρονα ο κιθαρίστας ηλεκτρική με τα γυμνά του δάχτυλα, ένιωσα απλά ότι η φάση με ξεπερνά. Κατέβασα μια γεμάτη γουλιά από τη μπύρα μου, χαλάρωσα και απήλαυσα το υπόλοιπο της εμφάνισης τους.
 |
 |
Τα παιδια διαθέτουν καθ'όλα αξιόλογο υλικό, που υπερβαίνει τα στενά όρια της ψυχεδέλειας, εξαιρετική αίσθηση της μελωδίας και μοιράζονται μέλη με τους φοβερούς Circassian. Τι άλλο να ζητήσει κανείς για να αρχίσει καλά η βραδιά του;
 |
Η συνέχεια, έμενε να αποδειχθεί ακόμα καλύτερη, μιας και οι Moon Duo, με το καλησπέρα ήδη της επί σκηνής παρουσίας τους, φρόντισαν να φανούν αντάξιοι των προσδοκιών των παρευρισκομένων, παρασύροντας τους σε άφθονες άτσαλες, πλην όμως χαριτωμένες -τουλάχιστον όσον αφορά τις θηλυκές παρουσίες- χορευτικές φιγούρες.
 |
 |
Δε χωρά αμφιβολία πως το spacey κιθαριστικό παίξιμο του Erik “Ripley” Johnson αποτελεί κομβικό σημείο του ήχου τόσο των Moon Duo, όσο και των Wooden Shjips. Σε αντίθεση όμως με ό,τι συμβαίνει στους τελευταίους, εδώ σε ανύποπτο χρόνο τα πάντα μπορoύν να καταληφθούν από την επιληπτική keyboard μαγεία της Sanae Yamada, πράγμα που επιβεβαιώθηκε εκ του σύνεγγυς την περασμένη Πέμπτη.
 |
Το βασικό δίδυμο συμπληρώνει στα ντραμς ο John Jeffrey, το παίξιμο του οποίου, εντελώς minimal, προδίδει ότι δεν πρόκειται για κάποιο ανθρωπόμορφο ρομπότ, μόνο στα εξαιρετικά αραιά, αλλά αναπόφευκτα χτυπήματα του ταμπούρο. Δεν είμαι εντελώς σίγουρος ότι το να έχουν live drummer οι Moon Duo επιφέρει κάποια δραματική αλλαγή στον ήχο τους, αλλά στην περίπτωση που πρέπει να διαθέτουν κάποιον, έχουν βρει το σωστό παληκάρι για τη δουλειά.
Συν το ότι δείχνει πολύ πιο cool να έχεις πίσω σου έναν τύπο που παίζει τύμπανα και φοράει μπλούζα ΜΟΝΟ ΘΡΑΣ, από το να μην έχεις καθόλου.
 |
 |
Παρότι έλειψαν “χιτάκια” τύπου “Mazes” και “I Can See You”, οι Moon Duo δε φάνηκε να χρειάζονταν τέτοιου είδους handicap. Κάποιες στιγμές κλείδωναν τόσο ηδονικά σε ένα groove, όπου μπάντα και κοινό συντονίζονταν σε μια σχεδόν παροξυσμική εκτονωτική κινησιολογία, που κάποιοι θα ονόμαζαν και χορό. Αυτές οι νησίδες εφήμερου levitation είναι όλο το ζουμί των Moon Duo και για αυτές ήταν που άξιζε και το παραμικρό cent του εισιτηρίου.
Την επόμενη φορά δεσμεύομαι, θα φέρω και τις “καρτέλες” μου.
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Σούρσος
Comments
