Μια ζωντανή εμφάνιση των Neurosis στην Αθήνα ήταν κάτι, που όσος κόσμος δεν είχε βαρεθεί να περιμένει και έκανε το τόλμημα να τους δει εκτός συνόρων, ανέμενε χρόνια, αλλά πότε δεν πίστευε ότι τελικά θα συμβεί.
Την περασμένη Πέμπτη, το αδόκητο έγινε πραγματικότητα.
Οι αμερικανοί γίγαντες του post metal ήχου θα έκαναν την πρώτη τους εν Ελλάδι εμφάνιση και ο σκληρός πυρήνας των ακροατών τους κατέκλυσε το κλαμπ της οδού Πειραιώς, για να αποτελέσει κοινωνός της. Το δυσβάσταχτο έργο του “ανοίγματος” για τους Neurosis, είχαν αναλάβει οι Agnes Vein και οι Universe 217, δύο συγκροτήματα τα οποία έχω πολλάκις εκθειάσει μέσω του παρόντος ιστότοπου και όχι αδίκως. Η παρουσία τους για ακόμη μία φορά υπήρξε εξαιρετική και ειδικά οι u217 είχαν ίσως τον καλύτερο ήχο με τον οποίο τους έχω ακούσει. Όταν όμως προηγείσαι των Neurosis, αναγκαστικά μπαίνεις στο ζύγι μαζί τους και στη σύγκριση αυτή, δυστυχώς είσαι χαμένος από τα αποδυτήρια. Σε κάθε περίπτωση, και οι δύο μπάντες εισέπραξαν το ζεστό χειροκροτήμα των παρευρισκομένων, δείγμα του ότι ο κόσμος εκτιμά την συνεπή πορεία τους όλα αυτά τα χρόνια.
Υπάρχει ένας πολύ κλειστός κύκλος καλλιτεχνών, που μπορεί να προκαλέσει δέος απλά και μόνο με την εμφάνιση τους επί σκηνής και οι Neurosis αποτελούν αναμφίβολα διακεκριμμένα μέλη του.
Οι πρώτες νότες του “A Sun That Never Sets” δε γίνεται παρά να σκορπούν ρίγη ενθουσιασμού, ενώ το “Locust Star” που ακολουθεί, οδηγεί σε αφηνιασμένες αντιδράσεις.
Το ανατριχιαστικό “The Tide” αποτελεί την άγκυρα τους, που γύρω της παρατάσσονται τρεις επιλογές από το πιο πρόσφατο “Honor Found In Decay”, με κορυφαία το “At The Well” και δύο εξαιρετικές στιγμές (“Distill (Watching the Swarm)”, “Water Is Not Enough”) από το εκπληκτικό “Given To The Rising”, οι οποίες διατηρούν τα επί σκηνής τεκταινόμενα σε υψηλά στάνταρ.
Η βουτιά στο παρελθόν όμως, που γίνεται στα έσχατα του set τους είναι εκείνη που περνά την εμφάνιση τους στο πάνθεον. To “Times Of Grace” είναι ένας δίσκος ποίημα από το πρώτο μέχρι το τελευταίο κομμάτι, ο,τιδήποτε και να πρόκριναν θα ήταν μια τελειότητα. Έτυχε και έπαιξαν το “The Doorway”...
Οι καμπάνες αντηχούν... “Stones From The Sky”, το ξέσπασμα σε χειροκροτήματα και οι ιαχές που το συνοδεύουν, μαρτυρούν και τον συναισθηματικό του αντίκτυπο. Κρεσέντο. Και μια ανάμνηση που θα στοιχειώνει για χρόνια.
Οι Neurosis απέδειξαν ζωντανά και στα μέρη μας, αυτό που γνωρίζουν καλά εκτός συνόρων εδώ και χρόνια. Ότι είναι ένα τεράστιο συγκρότημα, που μπορεί να στηρίζει πολλά στον ογκώδη μα συνάμα ευκρινέστατο ήχο του, που ενδεχομένως να έχει χάσει σε ατμόσφαιρα λόγω της έλλειψης των visuals, αλλά εν τέλει πορεύεται με ένα μόνο πράγμα: τη Δύναμη της μουσικής του. Και αυτή είναι αστείρευτη.
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Σούρσος
Φωτογραφίες: Γιάννης Λιβανός (https://www.facebook.com/JohnMetalmanPhotography?fref=photo)
Comments
