Επιτέλους! Η διαβόητη “Malakas Of The Universe” περιοδεία των με αδερφικούς δεσμούς συγκροτημάτων Wight και Bushfire, θα έκανε στοπ στην Αθήνα, στην πιο αυτονόητη στάση της. Η πρόσθεση των Nightstalker ως headlining act της βραδιάς, στάθηκε ιδανική σύζευξη και εν τέλει κατέστησε το εν λόγω πακέτο, ακόμα πιο ελκυστικό για τον casual ακροατή. Ως εκ τούτου, το sold out, που ανακοινώθηκε μερικές ημέρες πριν, δεν προξένησε καμία έκπληξη και ήταν μάλλον αυτονόητο.
Ο κλήρος για το άνοιγμα της βραδιάς έπεσε στους Wight, οπότε και το γερμανικό τρίο έκανε την εμφάνιση του λίγο μετά τις εννιάμιση, με μεγάλη όρεξη και εύθυμη διάθεση. Παρά το χίπικο και χαβαλεδιάρικο του παρουσιαστικού τους, επάνω στη σκηνή παίζουν πολύ ζόρικο heavy psych, που άλλες στιγμές σου κάθεται βαρύ στο σβέρκο κι άλλες σε κάνει να τριπάρεις μπάλες. Παρουσίασαν υλικό κι από τις δύο εξαιρετικές δουλειές τους, ενώ έδωσαν και μια μικρή πρόγευση όσων αναμένονται στο μέλλον.
 |
Στους Bushfire, πρέπει να το αναγνωρίσω: Την ιδρώνουν τη φανέλα στο σανίδι. Ο άμοιρος ο frontman τους, τραγουδούσε με σπασμένο πόδι κι ούτε στιγμή δεν παρέδωσε πνεύμα. Αντίθετα, είτε με τη βοήθεια της πατερίτσας του, είτε στηριζόμενος στα κιγκλιδώματα περιμετρικά της σκηνής, συχνά πυκνα σηκωνόταν όρθιος, ενώ η επαφή του με το κοινό στάθηκε υποδειγματική. Από κοντά, οι επίσης αεικίνητοι κιθαρίστες (ειδική μνεία στον μουσάτο με το καπέλο 1000mods). Στο καθαρά μουσικό, το stoner rock τους είναι τίμιο, καλοπαιγμένο, αλλά επ'ουδενί δεν κάνει τη διαφορά. Ζωντανά όμως, αποδίδεται δυναμικότατα κι αυτό από ότι φαίνεται αρκούσε στον κόσμο που γέμισε το Κύτταρο, ο οποίος τους χάρισε γενναιόδωρα πολλά παραπάνω από ένα απλό χειροκρότημα.
 |
Το ότι οι Nightstalker άρχισαν να αποθεώνονται ήδη από το πρώτο δευτερόλεπτο της εμφάνισης τους, νομίζω ότι είναι περιττό να το αναφέρω. Όσο τους θυμάμαι, πάντα είχαν αρκετό κόσμο στις συναυλίες τους, αλλά πλέον έχουν σπάσει τα κοντέρ, αφού με κάθε χρόνο που περνάει αυτός δείχνει να πολλαπλασιάζεται. Μου άρεσαν ιδιαίτερα το βράδυ του Σαββάτου, διότι το setlist τους ήταν εντελώς ακομπλεξάριστο. Δε φοβήθηκαν να ακουμπήσουν κομμάτια από το μακρυνό παρελθόν όπως το funky “What Your Name Is”, την κομματάρα “Half Face Of God” ή το groove metal-ικό “Keep Knockin'”, παράλληλα όμως δεν έλειψαν τα πρόσφατα “hits” που τους γνώρισαν στο νεαρότερο κοινό (λέγε με “Dead Rock Commandos”, “Baby, God Is Dead” ή και “Superfreak”). Η απαραίτητη γέφυρα μεταξύ των παραπάνω, έγινε χάρις τα κομμάτια που η μπάντα παίζει από....πάντοτε. “Trigger Happy”, “Freakland”, “Line”, “Just A Burn”, “All Around”, όλα έκαναν την αναμενόμενη εμφάνιση τους στο set, ενώ η έναρξη δόθηκε δυναμικά με το “Use”.
Προφανώς και δεν επρόκειτο να έκλειναν τη συναυλία αν δεν έπαιζαν το “Children Of The Sun”, το οποίο απαιτήθηκε πιεστικά από το κοινό. Η εκτέλεση του δυστυχώς δεν ήταν η καλύτερη, αφού οι πρώτες σειρές αποφάσισαν ότι αυτή ήταν η κατάλληλη στιγμή για ένα μεγαλοπρεπές γιουρούσι επάνω στο πάλκο, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται, θετικό ή αρνητικό.
Ανεξάρτητα από την θριαμβευτική επέλαση της αθάνατης ελληνικής καγκουριάς στο τέλος, η εμφάνιση των Nightstalker μεμονωμένα δε θα μπορούσε παρά να κριθεί ως απολαυτικότατη, ενώ και το γενικότερο στοίχημα του πακέτου Wight/Bushfire κερδήθηκε πανηγυρικά.
Για τo Rock Overdose,
Δημήτρης Σούρσος
Comments
