Το πρωινό του Σαββάτου με βρίσκει μετά από ένα σούπερ πάρτι ονομαστικής εορτής μαζί με τους Septicflesh στο Ελ. Βενιζέλος, να κουτουλάω απ' τη νύστα και το αλκοόλ της προηγούμενης νύχτας και να σκέφτομαι πόσο καιρό έχουμε να πάμε Ρουμανία με τους Septicflesh. Noμίζω πως τελευταία φορά ήταν το 2011 μαζί με τους Αmon Amarth στο Βουκουρέστι σε ένα τεράστιο κοινό. Θυμάμαι τότε οτί παρά τα προβλήματα με τον εξοπλισμό εκείνο το βράδυ, το κοινό ήταν κάτι παραπάνω από ενθουσιώδες και ξέσπασε σε χειροκροτήματα στην υπόσχεση του Seth ότι οι Septicflesh θα ξαναγυρνούσαν με ένα μεγαλύτερο και δυνατότερο show.
Γύρω στις 6 ώρες μετά. Βρισκόμασταν κοντά στο Brasov στα καρπάθια ώρα για να τηρήσουμε αυτή την υπόσχεση. Οδηγηθήκαμε στο ξενοδοχείο για λίγη ξεκούραση πριν την ώρα τους show μιας και η διαδρομή με τις άπειρες στροφές μέσα στα βουνά, είχε κάνει το πεπτικό μας σύστημα να μεταναστεύσει κοντά στη στοματική μας κοιλότητα. Το όλο τοπίο ήταν άκρως επιβλητικό και μαγευτικό και καθώς ο ήλιος έπεφτε, άρχισα να καταλαβαίνω γιατί γεννηθηκε ο μύθος του Δράκουλα σε αυτά τα μέρη. Ό,τι καλύτερο λοιπόν η τοποθεσία του φεστιβάλ, μες στη μέση του πουθενά πάνω στα καρπάθια, για να γεμίσει με τη μουσική των Septicflesh.
Πηγαίνοντας στα backstage καμιά ώρα πριν την έναρξη του σετ, είχα την ευκαιρία να δω και να ακούσω τους Textures. Τσεκάρετε αυτή τη μπάντα. Πολυ tight και με ωραία ενέργεια στη σκηνή. Με το που ο τραγουδιστής τους είπε το τελευταίο "thank you goodnight" και παρόλο που το κοινό τους χειροκρότησε θερμά, ήδη από κάτω άρχισαν να ακούγονται τα πρώτα ρυθμικά septicflesh-septicflesh. Με το που ανέβηκα στη σκηνή να χτίσω το drumset του Φώτη from scratch (oι αριστερόχειρες drummer πρέπει να απαγορευτούν κάποια στιγμή σε festival με ένα riser και ένα drumset) από κάτω ήδη άρχισαν οι φρενίτηδες και τα requests για setlists και drumsticks. Με το που κατέβηκα το backdrop και στήθηκαν οι σταυροί στα δύο άκρα της σκηνής το κοινό άρχισε τα σφυρίγματα και τα χειροκροτήματα.
Λίγα λεπτά αργότερα είχα πάρει τη θέση μου στην ωραία ζεστούλα της κονσόλας κάτω απ' την τέντα του FOH (πού πας μαλάκα με κοντομάνικο και με βερμούδα στους 8 βαθμούς). Τα φώτα σβήσαν και το αγοράκι (ναι αγοράκι είναι) που ακούγεται στην εισαγωγή του "Vampyre From Nazareth" αντήχησε στο φεστιβαλ με περιπου 2500 κόσμου να το σιγοντάρουν. Με το που βγαίνει η μπάντα στη σκηνή και μπαίνει το κομμάτι, ξεκινάει πανικός. Παντού έβλεπες συνοθύλευμα μαλλιών στον αέρα. Ο κόσμος ξελαρυγγιαζόταν σε κάθε προτροπή του Seth και πολλές φορές και χωρις να την χρειαστεί. Μια παρέα απ'την αρχή φώναζε "Pyramid God" και η στιγμή είχε έρθει. Ο Φώτης σηκώνεται από τα drums για να απλώσει μια Ρουμάνικη σημαία ζωγραφισμένη με τον θεό Άνουβι και το logo των Septicflesh που κάποιοι fans μας έδωσαν νωρίτερα στο backstage. Ο κόσμος οδηγείται σε ντελίριο και αρχίζει να χοροπηδάει στον ρυθμό του Pyramid God. Όταν ο Seth ανήγγειλε το Αnubis ως το τελευταίο κομμάτι της βραδιάς ο κόσμος ξεσπά σε ιαχές που απαιτούν η μπάντα να παίξει κι άλλο. Και έτσι και γίνεται. Το Five Pointed Star όπως συνήθως, έρχεται να αποτελειώσει ένα κοινό που σαφώς ευχαριστήθηκε περισσότερο απ' το 25λεπτο set της τελευταίας φοράς. Η μπάντα αποχωρεί από τη σκήνη σε χειροκροτήματα και για κανένα τέταρτο και ενώ είχα ανέβει στη σκηνή για να μαζέψω τον εξοπλισμό, ο κόσμος συνέχιζε να φωνάζει τους Septicflesh καθώς και να ζητάει playlists, guitar picks κλπ.
Στην τέντα μας πίσω από την σκηνή, μια σεβαστή ουρά μερικών προνομιούχων οπαδών, περίμενε για meet and greet με την μπαντα και signing session. Μια ωραία βραδιά κάτω από τον έναστρο τρανσυλβανικό ουρανό είχε έρθει στο τέλος της.
Για το RockOverdose.gr: Alexi Keito
Comments
