Δεύτερη μέρα
Η δεύτερη μέρα περιλάμβανε αρχικά περιήγηση σε διάφορα πάρκα της πόλης και μπαρ. Η πόλη είναι πολύ ενδιαφέρουσα και προσφέρει πάρα πολλά πράγματα για όλα τα γούστα. Εδώ θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι το γεγονός ότι το Σικάγο έχει παράδοση στα blues δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι σε κάθε γειτονιά υπάρχει και ένα blues bar η ότι όλοι ακούνε blues. Υπήρχαν όμως σημεία που υποδείκνυαν ότι στην πόλη υπάρχει μια αναγνώριση για τη σημασία της blues μουσικής για την τοπική κουλτούρα όπως για παράδειγμα μια πινακίδα που συνάντησα τυχαία σε ένα πάρκο που περιέγραφε πως το κύμα μετανάστευσης στην πόλη από της περιοχές του Μισισίπι ώθησε τη δημιουργία της Σικάγο blues σκηνής.
Αφού λοιπόν κάναμε τις βόλτες μας επιστρέψαμε στο hostel για να βάλουμε σε πλώρη το φιλόδοξο σχέδιο μου να επισκεφτούμε 3 bars τη δεύτερη βραδιά, κλείνοντας τη νύχτα ξανά στο bar που ήμασταν την προηγούμενη βραδιά το οποίο φιλοξενούσε έναν blues καλλιτέχνη που μου είχε κεντρίσει αρκετά το ενδιαφέρον από κάποια βίντεο που είχα δει στο YouTube..
Η βραδιά ξεκίνησε με επίσκεψη στο ‘’Buddy Guy’s Legends’’ bar/club το οποίο, όπως υπονοεί και ο τίτλος του, ανήκει στο θρύλο των blues Buddy Guy. Ο χώρος μέσα είναι ένα πραγματικό στολίδι για την πόλη και τα blues καθώς είναι άψογα διακοσμημένος με δεκάδες κάδρα, πορτραίτα, υπογεγραμμένες κιθάρες, φωτογραφίες καλλιτεχνών κτλ. Ελπίζω οι φωτογραφίες να δίνουν μια εικόνα. Γενικά το bar ήταν μεγαλύτερο και πιο ‘’glamour‘’ σε σχέση με το χθεσινό, κάτι που το έκανε ίσως και λιγότερο αυθεντικό αλλά και πάλι η επίσκεψη εκεί ήταν απλά ‘’must’’ και άξιζε 100%. Να αναφέρω επίσης ότι στο bar/club παίζει κατά καιρούς και ίδιος ο Buddy Guy (δυστυχώς βρίσκονταν σε περιοδεία εκτός Σικάγο όταν βρέθηκα στην πόλη) αλλά όπως έμαθα από κάποιον φοιτητή αν δεν έχεις κλείσει εισιτήριο εκ των πρότερων για τις βραδιές που παίζει ο Buddy εκεί χρειάζεσαι φιλοδώρημα 50 δολαρίων για να μπεις στο club..
Το πρώτο τριμελές συγκρότημα (κιθαρίστας, μπασίστρια και ντράμερ) του βετεράνου κιθαρίστα J. B. Ritchie ήταν καλούτσικο αλλά όχι κάτι το τρομερό (ειδικά σε σχέση με ότι είχα δει χθες), στη συνέχεια όμως οι headliners με όνομα Chicago Blues All-Stars ήταν μία πολύ αξιόλογη συνεύρεση μουσικών της τοπικής σκηνής με διάφορα όργανα όπως κιθάρες, τρομπόνια και σαξόφωνα. Η μουσική που έπαιζαν ήταν πιο χορευτική και ρυθμική σε σύγκριση με ότι είχα ακούσει χθες και σίγουρα το διασκέδασα αν και δεν ήταν 100% το στυλ μου. Γύρω στις 12 παρά συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να μετακινηθώ αν ήθελα να επισκεφτώ και άλλα bars.
Πήρα λοιπόν το μετρό και σε 40 λεπτά περίπου βρέθηκα έξω από το Kingston Mines, ένα ακόμα πολύ γνωστό blues bar την πόλης, με 2 σκηνές μάλιστα, το οποίο βρίσκονταν επίσης πολύ κοντά στο hostel μου (ήταν σχεδόν απέναντι από το Chicago Blues Bar που επισκέφτηκα το προηγούμενο βράδυ). Έξω από το bar υπήρχε ουρά στην οποία και στάθηκα αμέσως. Έχοντας μείνει για 10-15 λεπτά στην ουρά (πλησίαζα στην είσοδο όμως) διάφορες σκέψεις άρχισαν να περνούν από το μυαλό μου. Καταρχάς τα υπόλοιπα άτομα στην ουρά που ήταν και αρκετά θορυβώδεις (ήταν περασμένη και η ώρα και ο περισσότερος κόσμος είχε ήδη πιει αρκετά) έμοιαζαν περισσότερο με Αμερικάνους/Αγγλάρες φοιτητές και μη που πήγαιναν εκεί για να πιουν και να παρτάρουν παρά για να απολαύσουν την μουσική. Δεν θα έχει καλή ατμόσφαιρα μέσα σκέφτηκα.. Επίσης το headline όνομα (η τραγουδίστρια/κιθαρίστρια Joanna Connor) φαίνονταν ενδιαφέρον από κάποια YouTube βίντεο που είχα φροντίσει να δω αλλά δεν μου είχε κεντρίσει σε καμία περίπτωση το ενδιαφέρον όσο ο καλλιτέχνης που έπαιζε εκείνη την ώρα απέναντι στο Chicago Blues Bar τον οποίο είχα επίσης τσεκάρει. Θα έπρεπε να επιλέξω καθώς η ώρα ήταν ήδη περασμένη και θα έχανα αναγκαστικά κάποιο από τα δύο live. Αποφάσισα λοιπόν να θυσιάσω την επίσκεψη μου στο Kingston Mines και να πάω κατευθείαν στο Chicago Blues Bar για να απολαύσω τον Αφροαμερικάνο blues καλλιτέχνη Carl Weathersby (αν κόψεις το ‘’by’’ στο τέλος έχεις μπροστά σου το θρυλικό Apollo Creed: http://en.wikipedia.org/wiki/Carl_Weathers) με το συγκρότημα του.
Όταν μπήκα μέσα στο bar το συγκρότημα βρίσκονταν στο τελευταίο διάλειμμα πριν το τελευταίο του set διάρκειας 1.5 ώρας. Για καλή μου τύχη βρήκα σταντ δίπλα ακριβώς στην σκηνή, παράγγειλα την μπύρα μου από την πιο γνώστη ζυθοποιία της πόλης ονόματι ‘’Goose Island Brewery’’ (κάποιες από τις μπύρες της που δοκίμασα ήταν καταπληκτικές) και περίμενα υπομονετικά την έναρξη της ζωντανής μουσικής. Σε λίγο πέρασε από δίπλα μου ο τεράστιος (σε ύψος και μέγεθος) κιθαρίστας/τραγουδιστής ο οποίος κάθισε αναπαυτικά στη θέση του στο μπροστινό μέρος της σκηνής..
Για την επόμενη 1.5 ώρα είχα την τύχη να απολαύσω ένα ακόμα κρεσέντο κιθαριστικής blues από τον τραγουδιστή/κιθαρίστα και τους πολύ αξιόλογους μουσικούς που τον συνόδευαν (ένας πληκτράς, ένα μπασίστας και ένας ντράμερ) από αυτά που απλά δεν θέλεις να τελειώσουν. Αν θα έμπαινα στη διαδικασία να συγκρίνω τον Carl Weathersby με τον Lurrie Bell θα έλεγα ότι ο πρώτος είχε και κάποια πιο μπαλαντοειδή κομμάτια στο ρεπερτόριο του (αν με το ‘’μπαλαντοειδή’’ σου έρχονται στο μυαλό σου φρου φρου και αρώματα θα σου τραβήξω το αυτάκι). Όπως ανέφερα και παραπάνω σε κάποιο σημείο και όταν ο κόσμος είχε αρχίσει να λιγοστεύει (το σετ του συγκροτήματος είχε αρχίσει από τις 9 και μισή!) ο Carl κάλεσε τον Lurrie ο οποίος βρίσκονταν στο μαγαζί να πάρει τη θέση του στη σκηνή και να τραγουδήσει ένα κομμάτι. Ωραίες στιγμές.
Αμέσως μόλις τελείωσε το live δεν έχασα φυσικά την ευκαιρία να ζητήσω υπογεγραμμένο cd από τον Carl. Τα cd που πουλούσε ήταν CD-R στην πραγματικότητα με εξώφυλλα μάλλον εκτυπωμένα από απλό εκτυπωτή (έκανα την έρευνα μου στη συνέχεια και τα περισσότερα album του έχουν εξαντληθεί σε μεγάλο βαθμό πλέον από την αγορά και δεν έχουν επανακυκλοφορήσει) αλλά αυτό λίγη σημασία έχει όταν έχεις την τύχη να επιστρέψεις στο δωμάτιο σου με το διαμαντάκι του καλλιτέχνη υπογεγραμμένο από τον ίδιο..
Εδώ θα ήθελα αναφέρω ότι και τις 2 νύχτες τα ονόματα που είχα την τύχη και χαρά να δω ήταν γνωστοί και καταξιωμένοι καλλιτέχνες τις τοπικής σκηνής και κάθε άλλο παρά ερασιτέχνες ή άσημοι μουσικοί δεν ήταν! Ψάξτε τα ονόματα τους (όπως έκανα και εγώ μετά) στο Google και θα δείτε.. Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό που είχα την ευκαιρία να απολαύσω τόσο ιδιαίτερα ονόματα που δεν γνώριζα εκ των προτέρων και να βιώσω απόλυτα τη χαρά της ανακάλυψης..
Υ.Γ. Οφείλω επίσης ένα μεγάλο ευχαριστώ στη Gaby χάρη στην οποία κατάφερα να πραγματοποιήσω αυτή την πολυπόθητη επίσκεψη στο Σικάγο.
Κείμενο/φωτογραφίες: Βασίλης Ρίζος (05/06/2015)
Comments
