A STAR IS BORN
Ο Red Rocker της hard rock σκηνής, Sammy Hagar, γίνεται 65 ετών! Γεννήθηκε στο Monterey της California και ήταν ο μικρότερος από τα τέσσερα αδέρφια του. Ο πατέρας του είχε αναδειχθεί πρωταθλητής πυγμαχίας τη χρονιά που γεννήθηκε, εμπνέοντας μάλιστα και τον ίδιο να ακολουθήσει καριέρα πυγμάχου μέχρι την εφηβεία του. Τότε όμως ήταν που ανακάλυψε τους Beatles και τους Rolling Stones, οπότε στα 18 του έμαθε να παίζει κιθάρα και ξεκίνησε την πορεία του στην μουσική. Άρχισε να ενδιαφέρεται έντονα για την έκρηξη της μουσικής σκηνής της Νότιας California και έγινε frontman των Fabulous Castilles. Η αναγνώριση ήρθε για εκείνον μέσα από τους Montrose, στους οποίους τραγουδούσε και έπαιζε κιθάρα, συμβάλλοντας και από συνθετική σκοπιά στα πρώτα τους δύο άλμπουμ. Αντιμετωπίζοντας όμως προβλήματα με τον ιδρυτή τους, Ronnie Montrose, κατά τη διάρκεια μιας ευρωπαϊκής περιοδείας, αποχώρησε από αυτούς. Το 1976 ξεκίνησε σόλο ηχογραφήσεις και περιοδείες σημειώνοντας όλο και μεγαλύτερη επιτυχία. Με ένα επιτυχημένο ντεμπούτο άλμπουμ, το “Nine on a Ten Scale” από το οποίο ξεχώρισε ιδιαίτερα το κομμάτι “Red” έχτισε ένα όνομα και ένα μουσικό στυλ αποκτώντας το ψευδώνυμο "The Red Rocker". Απομακρύνοντας τον Carter που είχε προσλάβει για παραγωγό του πρώτο δίσκου, ανέλαβε ο ίδιος την παραγωγή και κυκλοφόρησε το “Street Machine” και στη συνέχεια το “Danger Zone” που όμως δεν πήγε καλά. Θεωρώντας ότι η Capitol Records δεν του παρείχε την υποστήριξη που θα ήθελε, μετακινήθηκε στη νεοσύστατη Geffen Records, άλλαξε ντράμερ και κυκλοφόρησε τον πιο πετυχημένο του προσωπικό του δίσκο από άποψη πωλήσεων, το “Standing Hampton” για να ακολουθήσει το “Three Lock Box”, που του έδωσε και την πρώτη του επιτυχία στα chart. Ένα σύντομης διάρκειας project με τον Neal Schon, το μπασίστα Kenny Aaronson και τον ντράμερ Michael Shrieve, με όνομα HSAS (Hagar Schon Aaronson Shrieve) και ένα άλμπουμ, προηγήθηκε της ενσωμάτωσης του στους Van Halen. Πώς όμως προέκυψε η συνεργασία μεταξύ τους; Η ιστορία θέλει μια μέρα του 1985, τον μηχανικό αυτοκινήτων του τραγουδιστή, Claudio Zampolli, να επισκευάζει τη Λαμποργκίνι του Eddie Van Halen, που έψαχνε τότε τον αντικαταστάτη του David Lee Roth. Ο Zampolli πρότεινε στον Eddie να καλέσει τον Hagar, κάτι που αυτός έκανε ενώ βρισκόταν στο συνεργείο. Ο Hagar έχει δηλώσει πως ένιωσε πεταλούδες στο στομάχι του, με το που του είπε ο Eddie «γεια». Έτσι ο Hagar πήρε πτήση για το Los Angeles για να κάνουν μια δοκιμαστική πρόβα με το συγκρότημα. Με το που τελείωσαν, ο τραγουδιστής είχε αποφασίσει να διακόψει τη σόλο καριέρα του ώστε να ενταχθεί στην μπάντα. Οι Van Halen με εκείνον στις τάξεις τους, κυκλοφόρησαν τέσσερα κορυφαία άλμπουμ, σημειώνοντας τεράστια επιτυχία. Κάποια στιγμή, το 1987, λόγω της δέσμευσης που είχε με την Geffen, ο Hagar προχώρησε στην κυκλοφορία μιας ακόμη σόλο δουλειάς, του “I Never Said Goodbye” που του έδωσε την πρωτιά στα chart με το κομμάτι "Give to Live". Το 1990, ο Hagar οδήγησε τους Van Halen σε ένα διεθνές επιχειρηματικό εχγείρημα, ανοίγοντας ένα δικό τους club στο Cabo San Lucas στη χερσόνησο της Baja του Μεξικό. Το όνομα του club ήταν Cabo Wabo από το ομώνυμο κομμάτι της μπάντας. Αργότερα ξεκίνησε μια παράδοση να γιορτάζει τα γενέθλια του στο Cabo Wabo κάθε Οκτώβρη. Μαζί με τον μπασίστα της μπάντας Michael Anthony και τον πρώην ντράμερ του David Lauser, έφτιαξαν ένα project παίζοντας συχνά στο club, τους Los Tres Gusanos. Παράλληλα με τα εγκαίνια του μαγαζιού, ο Hagar τόλμησε να μπει επιχειρηματικά και στον κόσμο της μόδας, ξεκινώντας να λανσάρει τη δική του κολεξιόν με τίτλο “Red Rocker” και σχεδίασε και ομώνυμο mountain bike λόγω της αγάπης του για το ποδήλατο. Μετά την περιοδεία για το άλμπουμ “Balance” επικράτησε αναταραχή στις τάξεις των Van Halen. Τα μέλη του γκρουπ ζητούσαν από τον τραγουδιστή να ηχογραφήσει ένα κομμάτι για την ταινία «Twister» αλλά εκείνος ήταν αντίθετος, όπως και με το να εξέδιδε η μπάντα best of συλλογή εκείνη την εποχή, ενώ παράλληλα προετοιμαζόταν να γίνει πατέρας για δεύτερη φορά. Η ρήξη ήρθε οριστικά και οι δρόμοι του Hagar με τους Van Halen χωρίστηκαν. Η μπάντα ισχυρίστηκε ότι ο τραγουδιστής ήθελε να ακολουθήσει σόλο καριέρα και παραιτήθηκε, ενώ ο ίδιος θεωρεί πως απολύθηκε, έχοντας δηλώσει μάλιστα πως το τελικό χτύπημα ήρθε όταν βρισκόταν δίπλα στη σύζυγο του στη Χαβάη που επρόκειτο να γεννήσει φυσιολογικά και ο Eddie τον ήθελε να επιστρέψει στο στούντιο στην California, κάτι που έκανε, για να ανακαλύψει στη συνέχεια πως δεν μπορούσε να επιστρέψει στη γυναίκα του. Από το 1996 συνέχισε για έξι χρόνια τη σόλο καριέρα του, συμμετέχοντας το 2002 στο project Planet Us. Ένα χρόνο μετά ξαναγύρισε στους Van Halen για μια περιοδεία, αλλά ήρθαν και πάλι πολλά προβλήματα στην επιφάνεια, όπως η υποτιθέμενη υποτροπή του Eddie στον αλκοολισμό. Οι σχέσεις μεταξύ των δύο, ήταν τόσο τεταμένες που ολοκλήρωσαν την περιοδεία χρησιμοποιώντας δύο διαφορετικά τζετ. Στην τελευταία τους εμφάνιση, στην Arizona, λίγο πριν το τέλος, ο Eddie έσπασε την κιθάρα του στη σκηνή με κομμάτια να εκτοξεύονται στους θεατές. Αυτό προκάλεσε χαμό στα παρασκήνια και την ελαχιστοποίηση της πιθανότητας κυκλοφορία νέου άλμπουμ. Το 2008, ο Hagar σχημάτισε το supergroup, Chickenfoot με τους οποίους κυκλοφόρησαν το πρώτο ομώνυμο άλμπουμ τους την επόμενη χρονιά, γνωρίζοντας σημαντική επιτυχία, ενώ η συνέχεια ήρθε το 2011 με το Chickenfoot III.
Τα 52 του χρόνια κλείνει ο Joey Belladonna των Anthrax. Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και στην εφηβεία του ξεκίνησε να ακούει τη ροκ των 70’s και να ασχολείται με τη μουσική κυρίως λόγω της αδερφής του που του έδινε υλικό. Τα συγκροτήματα που άκουγε πιο πολύ ήταν στο στυλ των Beatles, των οποίων είναι μεγάλος οπαδός, Bad Company, Foreigner, Rush κλπ. Συμμετείχε σε διάφορες μπάντες που έπαιζαν στο σχολείο, όταν αποφοίτησε έπαιζε σε μπαρ και προσπαθούσε να αναπτύξει τις ικανότητες του ως μουσικός και τραγουδιστής. Πριν το τραγούδι είχε ξεκινήσει να μαθαίνει ντραμς κυρίως ως αυτοδίδακτος και κάποια στιγμή αργότερα τα έκανε και τα δύο, οπότε ήρθε η στιγμή που αποφάσισε πως θα γινόταν τραγουδιστής. Το τελευταίο συγκρότημα που έπαιξε πριν τους Anthrax, λεγόταν Bio Black και έπαιζαν κυρίως hard rock και blues. Το 1984 ενσωματώθηκε στους Anthrax και ένα χρόνο μετά κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ μαζί τους, “ Spreading the Disease“. Για ένα μεγάλο διάστημα, η εξάρτηση του από το αλκοόλ, προκαλούσε προβλήματα στην απόδοση του στη σκηνή, δημιουγώντας εντάσεις μεταξύ του ίδιου και των υπολοίπων μελών της μπάντας. Στην αρχή ο τραγουδιστής δεν μπορούσε να αντιληφθεί ότι το ποτό επηρέαζε τις εμφανίσεις του, και ο Scott Ian σκεφτόταν την παραίτηση του από το συγκρότημα, αν ο Belladonna δεν απολυόταν. Τελικά ελάττωσε το αλκοόλ, η απόλυση του όμως ήρθε το 1992, μετά από τέσσερα άλμπουμ που έφεραν τεράστια επιτυχία στους κόλπους τους. Ο ίδιος έχει πει σε συνέντευξη του πως θεωρεί ότι η μπάντα ήθελε να πάρει κάτι διαφορετικό από κάποιον άλλο, οπότε δεν χρειάζονταν τη φωνή του πλέον. Αν και είχε πάρα πολλές προτάσεις για συνεργασίες, προτίμησε να συνεχίσει κάνοντας σόλο καριέρα, με τους Belladonna, ένα περισσότερο δικό του project. Μέχρι το 2004, είχε κυκλοφορήσει τέσσερα άλμπουμ, που με εξαίρεση το δεύτερο από αυτά που επικρίθηκε έντονα, τα υπόλοιπα συγκέντρωσαν ικανοποιητικές κριτικές. Το 2005 επέστρεψε στους Anthrax όταν η κλασσική τους σύνθεση επανενώθηκε για την περιοδεία 2005 – 2006. Του δόθηκε η ευκαιρία να συνεχίσει μαζί τους μετά την περιοδεία, αλλά τελικά διαφώνησε λόγω των εντάσεων που υπήρχαν τόσο από την πλευρά του όσο και από του Spitz, ο οποίος είχε αποχωρήσει κι αυτός το 1995, με τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας. Η επίσημη επανένωση τους ήρθε εν τέλει το 2010, μετά τις εμφανίσεις τους για το “Big Four” του Sonisphere festival. Όπως έχει σε συνέντευξη του ο ίδιος ο Belladonna: «Είχα κρατήσει επαφές με τον Charlie και τον Frank και δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από το μάνατζερ τους που μου είπε ότι όλοι ήθελαν να επιστρέψω. Ήμουν ενθουσιασμένος!» Σε άλλες του δηλώσεις έχει πει πως όταν του έγινε η πρόταση για να δουλέψουν στο νέο άλμπουμ, εκείνος ήταν θετικός, ήθελε όμως να γνωρίζει αν θεωρούνταν πλέον επίσημο μέλος τους και αν όλα θα γίνονταν με τον ενδεδειγμένο τρόπο. Το Σεπτέμβρη του 2011 κυκλοφόρησε το εξαιρετικό “Worship Music” αποσπώντας άριστες κριτικές. Κατά τον Belladonna τέλος, είναι μέσα στα σχέδια του να κυκλοφορήσει ξανά σόλο υλικό στο μέλλον, αλλά κάτι τέτοιο μάλλον θα αργήσει να συμβεί.
ALBUM ANNIVERSARY
Ένας δίσκος ορόσημο για την ιστορία της thrash metal, το The years of decay των Overkill, έρχεται να κλείσει τη δεκαετία των 80’s, το 1989, με τον καλύτερο τρόπο τόσο για το συγκρότημα όσο και για τους οπαδούς του. Η τέταρτη δουλειά των Αμερικανών είναι προϊόν όλης της ωριμότητας που έχει επέλθει μετά από τέσσερα χρόνια προσπαθειών. Τα κομμάτια είναι αγνής thrash σύστασης, με ένα ευρύ φάσμα ποικιλίας και μεγάλες δόσεις ενέργειας που προσφέρονται για μια μοναδική headbanging εμπειρία από την αρχή ως το τέλος. Γίνεται μια προσπάθεια να επεκταθεί ο ήχος τους, με αρκετά στοιχεία του παρελθόντος να διατηρούνται και κάποια νέα να εισάγονται, όπως τα πιο αργά μέρη στα κομμάτια, ενώ υπάρχουν επιπλέον τόσο punk όσο και epic επιρροές.Το οκτάλεπτο «Who Tends the Fire» και το δεκάλεπτο "Playing with Spiders/Skullkrusher", είναι οι μεγαλύτερες σε διάρκεια συνθέσεις που έχουν κάνει ποτέ οι Overkill ως τότε. Το δεύτερο κομμάτι μάλιστα, επηρεάζεται έντονα από το doom metal, και θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα φόρος τιμής στους Black Sabbath. Η περιρέουσα ατμόσφαιρα του άλμπουμ είναι αρκετά «σοβαρή» και παθιασμένη ταυτόχρονα. Οι ηχογραφήσεις έγιναν με τον φημισμένο παραγωγό Terry Date, ο οποίος έκανε την καθαρότερη παραγωγή της μπάντας μέχρι σήμερα, αναμιγνύοντας την «ωμή» προσέγγιση του προηγούμενου άλμπουμ «Under the Influence» με τις πιο πολύπλοκες δομές τραγουδιών και τα επικά στοιχεία που υπήρχαν στη δεύτερη δουλειά τους, το «Taking Over». Το άλμπουμ έχει ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια της μπάντας το "Elimination" το οποίο παιζόταν τακτικά στο MTV's Headbanger's Ball και μάλιστα για αρκετό καιρό είχε συγκεκριμένη μέρα και ώρα προβολής. Είναι το καλύτερο άλμπουμ του συγκροτήματος σε πωλήσεις με πάνω από 4 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο και παρέμεινε για οκτώ εβδομάδες στα chart. To "The Years of Decay" είναι ίσως ένα από τα καλύτερα thrash άλμπουμ της δεκαετίας, που καθόρισε τον ήχο και τη στάση των Overkill, για την μετέπειτα συνεπή πορεία τους.
1. Time To Kill
2. Elimination
3. I Hate
4. Nothing To Die For
5. Playing With Spiders/Skullkursher
6. Birth of Tension
7. Who Tends The Fire
8. The Years of Decay
9. E.vil N.ever D.ies
Για το RockOverdose.gr: Χαρά Νέτη & The Unknown Force
Comments
