ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ 2011: Οι συναυλίες της χρονιάς (Μέρος Β)ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ 2011: Οι συναυλίες της χρονιάς (Μέρος Α)

Ο Ιούλιος μπήκε πολύ δυναμικά με το 3ήμερο του Rockwave Festival και ειδικότερα με την τρίτη στην οποία θα ήθελα να σταθώ. Ήταν από τις ελάχιστες φορές που πραγματικά είχαμε μία μέρα ενός festival χωρίς διαχωρισμούς στον χώρο, χωρίς πολύ υψηλές τιμές και με πολλά και καλά ονόματα και όχι το κλασσικό 2-3 καλές μπάντες και μετά τρέχα γύρευε. Στον χώρο κατάφερα να φτάσω λίγο πριν τις 15:00 με το που άρχιζε ο Marky Ramone και το σχήμα του. Το πάρτι συνεχίστηκε μέχρι τα μεσάνυχτα περίπου και τους Prodigy οι οποίοι μέσα σε 10 μήνες μας απέδειξαν για δεύτερη πόσο μεγάλο συγκρότημα είναι και το πόσο φανατικό κοινό έχουν. Πριν από αυτούς όμως προηγήθηκαν οι Ιρλανδοί Therapy?, οι Monster Magnet, οι Kyuss Lives! (γιατί απλά η μία φορά λίγους μήνες πριν δεν έφτανε) οι απίστευτοι χαβαλέδες Flogging Molly και οι πραγματικά πάρα πολύ αγαπητοί στους Έλληνες, Gogol Bordello. Θα ήθελα να αναφερθώ περισσότερο στους Flogging Molly γιατί πολύ απλά μιλάμε για ένα συγκρότημα – φαινόμενο, το οποίο και τις  δύο φορές που ήρθε στην χώρα μας στα πλαίσια του RW Festival έκανε πολλούς να μιλάνε για την εμφάνιση της βραδιάς, πράγμα το οποίο φυσικά και τους αξίζει. Ας ελπίσουμε κάποιος διοργανωτής να τους φέρει σε δικιά τους συναυλία και να τους απολαύσουμε όπως τους αρμόζει.

   

    

    

    

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μία μέρα πριν, στις 2 Ιουλίου όσοι βρεθήκαμε στο Κύτταρο είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε ένα από τα καλύτερα post-hardcore συγκροτήματα, τους BoySetsFire οι οποίοι ισοπέδωσαν τα πάντα στο πέρασμα τους. Ο Ιούλιος όμως μόλις είχε αρχίσει και προμηνυόταν πολύ καυτός.

Ακολούθησε ένα festival έκπληξη, με τους Judas Priest (χωρίς τον K.K. Downing), τους Whitesnake με τον καταπληκτικό νέο δίσκο και τους δικούς μας Firewind. Μία μέρα αργότερα εμφανίστηκαν και για πρώτη φορά στην χώρα μας οι 30 Seconds To Mars οι οποίοι αν και δεν ήμουν στην συγκεκριμένη συναυλία δεν πρέπει να έπεισαν ιδιαίτερα.

    

 

 

 

 

 

 

 

 

Είχε φτάσει όμως η μέρα που χιλιάδες Έλληνες ονειρεύονταν για χρόνια και άλλοι ίσως να μη πίστευαν ότι θα ζήσουν ποτέ. Roger Waters – The Wall Live In Greece. Όχι μία αλλά εις τριπλούν. Το μαγευτικό αυτό υπερθέαμα νομίζω δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως μία συναυλία. Ήταν ένα βίωμα που όσοι το έζησαν δύσκολα θα ξεχάσουν. Η συγκίνηση και το δέος ήταν διάχυτο στον χώρο. Ακόμα και στο διάλειμμα έβλεπες κόσμο να κοιτάζεται με τον διπλανό του χωρίς να είναι ικανός να εκφράσει με λόγια αυτό που ζούσε. Ένα οπτικοακουστικό υπερθέαμα που αμφιβάλλω αν θα υπάρξει κάτι που θα μπορέσει να το ξεπεράσει.

 

 

 

Και όμως το πρόγραμμα του μήνα δεν τελείωνε εκεί. Τέσσερις μόλις μέρες αργότερα είχαμε την τύχη να δούμε και πάλι τους Twisted Sister, αυτή το φορά όμως σε κλειστό χώρο που νομίζω ότι τους ταιριάζει περισσότερο. Σίγουρα ήταν από τις πιο δυνατές και γεμάτες πάθος συναυλίες. Άλλη μία παλιά καραβάνα που παρέδωσε μαθήματα για το πώς παίζεται η μουσική τίμια και χωρίς πολλά πολλά. Για την επικοινωνία με τον κόσμο τι να πω; Ο Snider είναι μεγάλος μάστορας.

 

 

 

20 Ιουλίου 2011. Ημερομηνία σταθμός για αρκετές χιλιάδες Ελλήνων που βρέθηκαν τη συγκεκριμένη ημέρα στο Ο.Α.Κ.Α. για τους Bon Jovi. Για πρώτη φορά στην μακρόχρονη ιστορία του το συγκρότημα έρχεται στην Ελλάδα ίσως στην πιο ζεστή μέρα της χρονιάς. Κάτι το οποίο δυστυχώς δεν βοήθησε ιδιαίτερα καθώς αναγκαστικά το συγκρότημα έκοψε μερικά κομμάτια από την διάρκεια του set σε σύγκριση με όλες τις συναυλίες της περιοδείας. Μία καταπληκτική βραδιά για πάρα πολλούς, κάτι με το οποίο δυστυχώς δεν μπορώ να συμφωνήσω αλλά αυτό είναι εντελώς διαφορετικό θέμα.

 

Τέλος για ακόμα μία φορά μας επισκέφθηκαν οι W.A.S.P. σε ένα πέραν των προσδοκιών καλό show. Αν και τα τραγούδια που παίζουν κάθε φορά είναι σχεδόν τα ίδια, η απόδοση του συγκροτήματος φέτος ήταν πολύ καλή.

 

Ο μήνας Αύγουστος κλασικά είναι αρκετά υποτονικός σε σχέση με τους δύο προηγούμενους μήνες. Έτσι και αυτός του 2011 δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Η επαρχία όμως είχε την τιμητική της καθώς οι Λαρισαίοι φίλοι μας είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν τους Fates Warning σε μία εξαιρετική συναυλία, οι Βολιώτες τον άρχοντα του νεοκλασικού rock, Uli Jon Roth, και στα Χανιά της Κρήτης είχαμε για ακόμα μία φορά το Chania Rock Festival με συμμετοχές όπως των Rotting Christ, Nightstalker και Anorimoi. Αναμφισβήτητα όμως το μεγαλύτερο event του μήνα αυτού ήταν η συναυλία των Dream Theater με τον νέο τους drummer Mike Mangini, μαζί με τους Fates Warning στο Terra Vibe. Ίσως η καλύτερη συναυλία για τους λάρεις του prog εδώ και πολύ καιρό.

 

    

 

 

 

 

 

 

 

 

Στις αρχές του Σεπτέμβρη είχαμε την τύχη να απολαύσουμε τους Helstar του James Rivera, που όσο του λείπει σε ύψος άλλο τόσο έχει σε τσαμπουκά και μαγκιά. Χαρισματικός τύπος.

 

Το δεύτερο μισό του μήνα όμως ήταν αυτό που λέμε όλα τα λεφτά. Aura Noir για αρχή. Η απόλυτη μαυρίλα. Δεν ήμουν αλλά από άτομα που πήγαν έμαθα ότι η συγκεκριμένη συναυλία ήταν καταπληκτική.

 

Συνέχεια είχαμε με τους επανενωμένους Sanctuary του Warrel Dane. Όσο πλησίαζαν οι μέρες όλο και περισσότεροι αναρωτιόντουσαν αν θα μπορέσει να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες ο Dane και αν θα μπορέσει να βγάλει την συναυλία. Ευτυχώς για όλους μας κατέρριψε κάθε αμφιβολία από το soundcheck ακόμα και έτσι μπορέσαμε να απολαύσουμε ένα εξαιρετικό συγκρότημα, με απίστευτα τραγούδια.

 

 

 

Για το κλείσιμο είχαμε τις αρκετά φορτισμένες συναισθηματικά συναυλίες των Cathedral καθώς το συγκρότημα έχει ήδη ανακοινώσει ότι θα σταματήσει μετά την κυκλοφορία του επόμενου δίσκου της το 2012.

 

Ο Οκτώβριος ξεκίνησε αρκετά πιο χαλαρά με μία κρυφή συναυλία των James στον Λευκό Πύργο της Θεσσαλονίκης μία μέρα πριν την κανονική τους εμφάνιση, την μοναδική για φέτος στην Ελλάδα

 

 

 

 

Ακολούθησαν οι εμφανίσεις των Anathema, και των Pain Of Salvation. Ένα από τα μεγαλύτερα γεγονότα της χρονιάς όμως για τους φίλους του doom ήταν το mini festival με τους Candlemass σε μία πραγματικά «συλλεκτική» συναυλία, στην οποία έπαιξαν ολόκληρο τον πρώτο τους δίσκο “Epicus Doomicus Metallicus”, για τον οποίο στην σκηνή ανέβηκε ο Johan Langqvist. Μαζί τους εμφανίστηκαν οι Trouble, οι Ghost, οι Hell και οι Lord Vicar. Μια πρωτόγνωρη κίνηση για τα ελληνικά δεδομένα και ελπίζω να υπάρξει και συνέχεια.

 

 

 

 

 

 

 

Δύο από τις συγκλονιστικότερες συναυλίες φέτος ήταν αυτές των Crimson Glory.  Πραγματικά ήταν κάτι που δύσκολα περιγράφεται. Η συγκίνηση ήταν διάχυτη στο χώρο και στο κοινό αλλά και στο συγκρότημα καθώς κανένας δεν πίστευε ότι αυτές οι δύο συναυλίες θα είχαν τέτοιο απόηχο που συνεχίζει ακόμα και τώρα, δύο μήνες μετά, σαν να έγιναν οι συναυλίες δύο μέρες πριν. Ο Midnight ήταν μαζί μας αυτά τα δύο βράδια.

 

 

Ακολούθησαν λίγες μέρες αργότερα οι Symphony X με μία πολύ δυνατή συναυλία που άφησε άπαντες ευχαριστημένους.

 

Αν και σιγά σιγά φτάνουμε στο τέλος αυτής της μακροσκελούς οι συναυλίες και τον μήνα Νοέμβριο είναι ουκ ολίγες. Η αρχή έγινε με τους Virgin Steele να μας ταξιδεύουν σε άλλους κόσμους με δράκους και μάγους και να δείχνουν τι εστί epic metal.

 

 

 

Ακολούθησε η mini περιοδεία των Grim Reaper ή αλλιώς όπως έγινε γνωστό “το συγκρότημα του Βενιζέλου”. Αγνό και τίμιο N.W.O.B.H.M.

 

 

 

 

Φυσικά τα βλέμματα τραβούσαν οι τρεις συναυλίες των Iced Earth που όπως και να το κάνουμε είναι ιδιαίτερα αγαπητοί στην χώρα μας, ίσως περισσότερο από οπουδήποτε αλλού. Τρεις συναυλίες βγαλμένες από τα παλιά και φάνηκε ότι ο Schaffer είναι πολύ τυχερός που βρήκε στο πρόσωπο του Stu Block έναν τραγουδιστή και συνεργάτη που όπως όλα δείχνουν κάνει το συγκρότημα να περνάει μία δεύτερη εφηβεία. Μαζί τους ήταν και οι φανταστικοί White Wizzard με τον πολύ τσαμπουκά τους και οι πολύ καλοί Fury (UK).

    

 

 

Συνέχεια είχαμε με τους Sodom που αποτελούν σταθερή αξία. Όσες φορές και να έρθουν θα είμαστε εκεί γιατί απλά οι τύποι ξέρουν από καλό metal.

 

Μία μέρα αργότερα απολαύσαμε και τους Levellers για κάτι πιο χαλαρό. Τελικά οι Έλληνες και οι παραδοσιακές μουσικές του Ηνωμένου Βασιλείου είναι έννοιες αλληλένδετες. Δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς το πόσο πολύ διασκεδάζει ο κόσμος με το συγκεκριμένο είδος.

 

Peter Hook. Ολόκληρο το Unknown Pleasures. Αρπαχτή ή μία συναυλία που θα μείνει στην ιστορία; Αν και οι απόψεις διίστανται αν ρωτήσετε οποιονδήποτε βρέθηκε σε μία από τις δύο sold out εμφανίσεις του μπασίστα των Joy Division δεν υπάρχει περίπτωση να ακούσετε κάτι αρνητικό.

 

Ο μήνας έκλεισε με δύο συναυλίες του βιρτουόζου κιθαρίστα των UFO, Vinnie Moore, ο οποίος έδειξε ότι δεν χρειάζεται μουσική «πολυλογία» για να μαγέψεις. Καμιά φορά το απλό είναι πολύ πιο ωραίο.

 

Ο τελευταίος μήνας για την χρονιά που μας πέρασε ξεκίνησε πολύ δυναμικά με τους Tokyo Blade να επισκέπτονται την χώρα μας αλλά δυστυχώς δεν βρήκαν την ανταπόκριση που ίσως ήθελαν καθώς ο κόσμος ήταν πολύ λιγοστός.

 

 

Οι φίλοι μας από την Αθήνα θα πρέπει να θεωρούν τους εαυτούς τους αρκετά τυχερούς που επιτέλους κατάφεραν να δουν τους Lacuna Coil σε δικό τους show και όχι ως μέρος ενός festival. Οι Ιταλοί γείτονες, ήρθαν και έκαναν αυτό που ξέρουν να κάνουν καλύτερα. Προσέφεραν ένα πολύ δυναμικό και γεμάτο ενέργεια show, με την εκρηκτική Cristina Scabbia να κλέβει την παράσταση.

 

 

 

Το epic όμως είχε και αυτό το μήνα τον εκπρόσωπο του με τους Atlantean Kodex, παρέα με τους Arrayan Path, να αναγκάζουν τους παρευρισκόμενους να παραμιλάνε για αρκετές μέρες για το πόσο δυνατή ήταν αυτή η συναυλία.

 

 

 

Η τελευταία μεγάλη συναυλία για το 2011 ήταν αυτή των Coroner. Συγκρότημα απωθημένο για πάρα πολλούς καθώς είχαν περάσει δύο δεκαετίες από την τελευταία τους επίσκεψη και απέδειξαν με το παραπάνω γιατί τους λατρεύει ο κόσμος. Ας ελπίσουμε ότι η επόμενη φορά δεν θα αργήσει τόσο πολύ.

 

 

 

Μία πραγματικά γεμάτη χρονιά για όλα τα γούστα. Ας ελπίσουμε και το 2012 να συνεχίσει έτσι και ακόμα καλύτερα.

 

Για το Rockoverdose.gr

Απόστολος “Astaldo” Πανταζόγλου

[email protected]

Comments

Το 2011 ήταν μία πολύ γεμάτη συναυλιακή χρονιά. Είδαμε πραγματικά τα πάντα. Επανενωμένες μπάντες, απωθημένα, συχνούς επισκέπτες στη χώρα μας, συγκροτήματα ξεχασμένα από πολλούς. Γενικά δεν πρέπει να έμεινε παραπονεμένος ο κόσμος ότι είδους μουσική και να ακούει.

 

Για να μη βγει το κείμενο τεράστιο (όχι ότι δεν θα βγει) δεν αναφέρω όλες τις ημερομηνίες, πόλεις και συναυλιακούς χώρους όπως επίσης και όλες τις συναυλίες που έγιναν καθώς όπως καταλαβαίνετε κάτι τέτοιο θα ήταν πρακτικά αδύνατο. Επίσης στο συγκεκριμένο κείμενο θα διαβάσετε για τις συναυλίες που έγιναν μέχρι και τον Ιούνιο. Τις υπόλοιπες θα τις βρείτε στο δεύτερο μέρος της ανασκόπησης. Για οποιαδήποτε πληροφορία, απορία, παράπονο ή διόρθωση μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου στο facebook ή στο mail μου, που θα βρείτε στο τέλος του κειμένου.

 

 

 

Ας τα πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή. Η χρονιά ξεκίνησε με μία mini περιοδεία του Danny Cavanagh των Anathema και της Anneke Von Giersbergen σε ένα καταπληκτικό ακουστικό show. Αν και είναι μία πολύ απλή και φιλική φυσιογνωμία η Ολλανδή είναι μία καταπληκτική performer.

 

 

 

 

Γενικά ο Γενάρης ήταν αρκετός ήρεμος, το γεγονός του μήνα όμως, ήταν η εμφάνιση των θρύλων του power metal, Helloween μαζί με τους Stratovarius σε ένα πολύ δυνατό live και το ελληνικό κοινό να αποδεικνύει για ακόμα μία φορά πόσο αγαπάει τους Γερμανούς.

 

Τις επόμενες μέρες την τιμητική του είχε το epic metal με εκπροσώπους τους Wotan και τους Brocas Helm.

 

 

 

Στις 13/2 μας επισκέφθηκαν και πάλι οι Accept αυτή τη φορά με ένα δίσκο δυναμίτη και ένα εύκολο sold out που έκανε πολλούς από τότε ακόμα να μιλάνε για την συναυλία της χρονιάς και ας ήμασταν ακόμα στην αρχή της.

 

 

 

Λίγες μέρες αργότερα οι φίλοι του punk είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν τους θρυλικούς Casualties.

 

 

 

Ο Μάρτιος που ακολούθησε ήταν πραγματικά γεμάτος από συναυλίες. Η αρχή έγινε με τους Μποστονέζους Death Before Dishonor που αν και είναι σχετικά νέο συγκρότημα έδωσε μάθημα για το πως πρέπει να είναι το hardcore. Και για να μη ξεφεύγουμε από το κλίμα δε μπορούμε να μην σταθούμε στις δύο εμφανίσεις-δυναμίτη των θρύλων του crossover thrash, D.R.I. Όσοι ήταν εκεί ξέρουν.

 

 

 

 

Λίγες μέρες πριν είχαμε ακόμα μία εμφάνιση των πολύ αγαπητών στο ελληνικό κοινό Uriah Heep. Δύο καταπληκτικές συναυλίες από ένα συγκρότημα που ήδη έφτασε τα 40 χρόνια πορείας και όμως ακόμα συνεχίζουν ακάθεκτοι και με όρεξη για νέα πράγματα.

 

 

 

Και επιτέλους είχε φτάσει ο καιρός για μία σειρά συναυλιών που για πολλούς θα μείνουν για πολύ καιρό, αν όχι για πάντα χαραγμένες στο μυαλό και στις καρδιές τους. Οι Manowar στην Θεσσαλονίκη όχι για μία αλλά για τρεις εμφανίσεις. Όλη η Θεσσαλονίκη εκείνο το 3ήμερο κινούνταν σε ρυθμούς Manowar, με απανωτά αφιερώματα στο συγκρότημα στα μαγαζιά, παντού μπλουζάκια των Αμερικάνων, και ατελείωτες συζητήσεις για το συγκρότημα. Για τις συναυλίες τι να πρωτοπώ; Το να ακούς τρεις συνεχόμενες μέρες ολόκληρο το Battle Hymn μαζί με άλλες επιτυχίες, από τις πραγματικά πολλές που έχουν στο οπλοστάσιο τους είναι κάτι που δεν περιγράφεται εύκολα.

 

 

 

 

Τον ίδιο μήνα είχαμε και τις εμφανίσεις των Paradise Lost, οι οποίοι έπαιξαν ολόκληρο το Draconian Times, των Eluveitie αλλά, των επανενωμένων Kyuss αν και με ένα μέλος λιγότερο και των Meshuggah.

 

 

 

 

 

 

 

 

Το βαρύ συναυλιακό πρόγραμμα συνεχίστηκε και τον Απρίλιο. Μερικά από τα συγκροτήματα που εμφανίστηκαν στην χώρα μας ήταν οι Heaven Shall Burn, οι Demented Are Go, οι Electric Wizard, οι Saxon, οι Whiplash, οι Pentagram, οι Atheist και οι Children Of Bodom. Θα ήθελα να σταθώ στους Saxon λίγο παραπάνω καθώς, πέρα του ότι είναι ένα τεράστιο συγκρότημα, με τεράστια ιστορία, πραγματικά χαίρεσαι να τους βλέπεις στο σανίδι. Τόση ενέργεια και πάθος δύσκολα βρίσκεις. Και όσοι κάνουν πικρόχολα σχόλια για συγκροτήματα – δεινοσαύρους και γερασμένα παλικάρια καλύτερα να το ξανασκεφτούν γιατί κάτι τέτοια συγκροτήματα βάζουν πολλούς πιτσιρικάδες κάτω.

 

 

 

 

 

 

Ο Μάιος άρχισε με τον καλύτερο τρόπο με τις τρεις εμφανίσεις των Γερμανών Blind Guardian, ένα από τα πιο αγαπημένα συγκροτήματα στο ελληνικό κοινό που αν και έρχονται για πολλοστή φορά, οι οπαδοί τους για ακόμα μία φορά κατέκλυσαν τους συναυλιακούς χώρους. Επίσης είδαμε και πάλι τους Haggard σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και λίγες μέρες αργότερα τους Katatonia. Το παρών τους και φέτος έδωσαν και οι τεράστιοι Deep Purple με μία περιοδεία στην Ελλάδα που περιελάμβανε τέσσερις στάσεις σε Αθήνα, Πάτρα, Θεσσαλονίκη και Γιάννενα. Ακολούθησαν οι εμφανίσεις του μεγάλου κιθαρίστα Marty Friedman και ένα τεράστιο απωθημένο για πολλούς οι Roxette, οι οποίοι αν και άργησαν πολύ τελικά επισκέφθηκαν και την χώρα μας.

 

 

Ιούνιος ή αλλιώς μήνας Iron Maiden. Και δεν θα μπορούσε να είναι κάπως αλλιώς αφού κάθε φορά που μας επισκέπτονται, οι Έλληνες ζούνε σε εντελώς διαφορετικούς ρυθμούς και οι Άγγλοι είναι το κύριο θέμα συζήτησης σε pubs, bars, στον καφέ και σε άλλες συναυλίες. Αν και κινδυνεύω να μου επιτεθεί κόσμος, ίσως ήταν η χειρότερη εμφάνιση τους επί ελληνικού εδάφους, τουλάχιστον με τον Dickinson στα φωνητικά. Αυτή το φορά η επίσκεψη τους ήταν στα πλαίσια του Sonisphere Festival και πλαισιώνονταν από τους επανενωμένους Slipknot, οι οποίοι παίξανε για πρώτη φορά χωρίς τον Paul Gray, τους Rotting Christ, τους Mastodon (θα τους δούμε ποτέ σε κλειστό χώρος όπως τους αρμόζει άραγε;), τους Gojira τους Moonspell και τους Virus.

 

  

 

 

 

 

 

 

 

Ένα από τα συγκροτήματα που μας επισκέφθηκαν για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά ήταν οι Clutch αλλά και πάλι μόνο Αθήνα. Και φέτος όπως και πέρσι η συναυλία ήταν απίστευτη με πάρα πολύ ενέργεια και πολύ ηλεκτρισμό. Ας ελπίσουμε να μας έρθουν και του χρόνου και αυτή τη φορά να ενδιαφερθεί και κάποιος διοργανωτής από βόρειο Ελλάδα.

 

Στην συνέχεια είχαμε το Ejekt Festival όπου θα εμφανιζόταν για πρώτη φορά στην χώρα μας η Amy Winehouse μαζί με τον πολύ αγαπητό στο ελληνικό κοινό Moby. Δυστυχώς για τους fan της Winehouse, το πρόβλημα της με το αλκοόλ , ήταν πιο δυνατό από αυτήν και έτσι μετά την κατάρρευση της στο Βελιγράδι αναγκάστηκε να πάει σε κλινική αποτοξίνωσης για ακόμα μία φορά, να ακυρώσει τις επόμενες συναυλίες της περιοδείας και λίγο καιρό αργότερα να βρεθεί νεκρή στο σπίτι της. Την θέση της ως headliner του festival πήρε ο Moby ο οποίος μεγάλωσε κατά πολύ την διάρκεια του set του και πρόσφερε στους παρευρίσκοντες ένα απίστευτα χορευτικό βράδυ όπως έκανε και την επόμενη μέρα στην Θεσσαλονίκη.

 

 

 

 

 

 

Ο μήνας έκλεισε με την επιστροφή των νονών του hardcore, Agnostic Front οι οποίοι έδωσαν νέα έννοια στο «τα δίνω όλα πάνω στην σκηνή».

 

 

 

 

 

 

Κάπου εδώ τελειώνει το πρώτο μέρος της ανασκόπησης για τις συναυλίες του 2011 στην Ελλάδα.

Διαβάστε το δεύτερο μέρος εδώ: http://rockoverdose.gr/news_details.php?id=8148

 

 

Για το Rockoverdose.gr

Απόστολος "Astaldo" Πανταζόγλου

[email protected]

Comments