Μόλις έμαθα ότι ο Δημήτρης Κατής και οι Εξόριστοι ήταν ‘οπλισμένοι και έτοιμοι’ για μια μεγαλειώδη συναυλία στο θρυλικό Κύτταρο, σκέφτηκα ότι αυτό το live δεν έπρεπε να το χάσω με τίποτα.
Έτσι λοιπόν την Παρασκευή 16 Οκτώβριου βρέθηκα από νωρίς στο club, και είχα τη χαρά να συνομιλήσω με αρκετά από τα μέλη της μπάντας, ιδιαιτέρα με τον Δημήτρη Κατή και τον τραγουδιστή της μπάντας του, τον τενόρο Φίλιππο Μοδινό, γιο του αείμνηστου βαρύτονου Τζον Μοδινού.
Μάλιστα υπήρχαν εκεί και κάποια παλιά μέλη των Εξόριστων, που και με αυτά είχα μια πολύ φιλική κουβέντα.
Η έναρξη της συναυλίας είχε προγραμματιστεί για τις 9.30 το βράδυ και με μια μικρή καθυστέρηση 20 περίπου λεπτών ανέβηκε στη σκηνή η μπάντα που θα άνοιγε τη συναυλία, οι γνωστοί στη metal κοινότητα Tidal Dreams.
Τους Tidal Dreams τους είχα ξαναδεί σαν support band στους Heir Apparent πριν από δυο τρία χρόνια, και μου είχαν αφήσει πολύ καλές εντυπώσεις.Έτσι, περίμενα να δω σε τι κατάσταση βρίσκονται αυτό τον καιρό.
Με κάποιες μικρές αλλαγές στη σύνθεση τους από τη προηγούμενη φορά που τους είχα δει, ξεκίνησαν το set τους με σκοπό να κερδίσουν το κοινό που είχε έρθει στο club, και αυτό έγινε σχετικά εύκολα αφού ο κόσμος ήξερε τα περισσότερα από τα τραγούδια τους, σε αρκετά από αυτά τραγουδούσε μαζί τους, και δυο τρεις φορές φώναξε ρυθμικά το όνομα τους.
Πολύ καλή παρουσία από μια μπάντα που έχει στις τάξεις τις μια από τις πολύ καλές φωνές που διαθέτει ο χώρος του ελληνικού metal, τον τραγουδιστή Νεκτάριο Σανταμούρη.
Μάλιστα σε δυο τραγούδια του set τους ο Νεκτάριος βγήκε στη σκηνή παίζοντας ή μάλλον φυσώντας και παίζοντας με μια σκοτσέζικη πίπιζα, την πρώτη φορά για το δικό τους τραγούδι Fight for Thee, και τη δεύτερη για το τελευταίο τραγούδι του set τους, τη διασκευή στο Rebellion των Grave Digger.
Eνδιάμεσα εκτός από τα δικά τους τραγούδια μας παρουσίασαν ακόμη μια διασκευή, το Children Of The Damned των Iron Maiden.
Aξιόλογη εμφάνιση κατά γενική ομολογία των παρευρισκομένων.
Μετά από ένα ολιγόλεπτο διάλειμμα εμφανίστηκε στη σκηνή η μπάντα για την όποια είχε μαζευτεί ο κόσμος στο Κύτταρο.
Οι Εξόριστοι έκαναν την εμφάνιση τους στη σκηνή, και από το πρώτο κιόλας τραγούδι, μας έδειξαν γιατί όλα αυτά τα χρόνια είναι το πιο γνωστό μελωδικό epic συγκρότημα στη χώρα μας.
Ο ελληνικός στίχος δεν ξένισε κανέναν-άλλωστε έτσι τους αγαπήσαμε και συνεχίζουμε να τους αγαπάμε όλα αυτά τα χρόνια-, και ισα ισα ο άμεσος στίχος έκανε τα τραγούδια εύκολα προσβάσιμα ακόμη και σε αυτούς που μπορεί να τους έβλεπαν για πρώτη φορά ζωντανά, και να μην είχαν κάποια ‘επαφή’ μαζί τους από τις μουσικές δουλειές τους.
Η μπάντα δεμένη, ο ήχος καλός, και η σκηνή είχε πάρει φωτιά.Ο κόσμος ήξερε τους στίχους από όλα ανεξαιρέτως τα τραγούδια και τραγουδούσε μαζί με τη μπάντα.Μάλιστα εκτός του ότι συχνά πυκνά όλοι οι παραβρισκόμενοι φώναζαν ρυθμικά το όνομα των Εξόριστων, σε τρία τέσσερα τραγούδια ,όπως στο 'Δόξα και Τιμή', 'Το Σπαθί του Νικητή', και ένα δυο ακόμη, η κατάσταση ‘ξέφυγε’ από ορισμένους φανατικούς οπαδούς που άρχισαν την κλοτσοπατινάδα μεταξύ τους στις μπροστά σειρές σε κατάσταση ‘εξέτασης’. Ηρωικές 80ς καταστάσεις, που σίγουρα δεν ‘χάλασαν’ κανέναν.
Η μπάντα μας χάρισε και κάποιες μπαλάντες για ηρεμίσουν λίγο τα πράγματα, όπως το 'Κάνω μια Ευχή', και το 'Άννα'. Ο κιμπορντίστας των Εξόριστων Στέλιος Μαργαριτόπουλος σε ένα intro τους μας έπαιξε ένα μέρος του Gates Of Babylon των Rainbow (τουλάχιστον εγώ αυτό κατάλαβα), και ο δεύτερος κιθαρίστας Βαγγέλης Ευαγγέλου μαζί με τον ντράμερ Ορφέα Σιέρρα ήταν αντάξιοι των περιστάσεων.
Ο Καλιφορνέζος μπασίστας Rich Melville ήταν βράχος, ο τραγουδιστής Φίλιππος Μοδινός που είχε το βάρος στις πλάτες του να φέρει εις πέρας το δύσκολο έργο του να αποδώσει τα διαχρονικά αυτά τραγούδια, ήταν κάτι παραπάνω από αλάνθαστος, βάζοντας τη δική του πινελιά σε όλο αυτό το εγχείρημα, και ο Δημήτρης Κατής με τη Stratocaster του… τίποτα λιγότερο από τέλειος.
Μάλιστα ο Μοδινός σε κάποιο σημείο της συναυλίας ευχαρίστησε τον κόσμο που ακολουθεί πιστά τους Εξόριστους όλα αυτά τα χρόνια, και είπε χαρακτηριστικά πως ‘Κάποιοι θα αναρωτιούνται πως ακούγονται οι Εξόριστοι μετά από τόσα χρόνια παρουσίας στον χώρο, με τόσα τραγούδια στη φαρέτρα τους. Οι Εξόριστοι του 2015 είναι αυτοί εδώ’. Και λέγοντας αυτά τα λόγια η μπάντα ξεκίνησε να μας παίζει ένα από τα καινούργια της τραγούδια, την power μπαλάντα ‘Η Ιστορία Ενός Ήρωα’, ένα τραγούδι αντάξιο του ένδοξου παρελθόντος τους. Μάλιστα εάν ο επόμενος δίσκος τους θα έχει τραγούδια σαν και αυτό, τότε θα μιλάμε για δισκάρα !
Με αυτά και αυτά κάπου γύρω στις 1.30 το πρωί τέλειωσε η συναυλία, μια συναυλία που σίγουρα δεν άφησε κανέναν παραπονεμένο.
Και για να μη φαντάζουν λίγο παρωχημένα και ίσως εκτός εποχής αυτά τα epic τραγούδια με τους στίχους που μιλούν για ηρωισμό, άξιες, τιμή και τόλμη (λες και όταν ακούμε αντίστοιχα τραγούδια από ξένα epic συγκροτήματα είναι καλυτέρα και πιο ‘in’), ας δούμε τι λέει ο δημιουργός όλων αυτών των τραγουδιών, ο Δημήτρης Κατής:
“Έπος δεν είναι οι πόλεμοι και οι ανούσιοι σκοτωμοί. Έπος είναι η άδολη αγάπη και ο ισχυρός έρωτας που μάχεσαι να προστατεύεις. Έπος είναι το αμφιλεγόμενο τέλος”.
Kυρίες και Κυρίοι όλα ήταν υπέροχα εκείνο το βράδυ…
Για το Rock Overdose,
Παύλος Γιαννακόπουλος
Φωτογραφίες Βασίλης Πετρίδης , Alexandros Maropoulos, Vassilis Kontzinos
(1).png)
(1).png)
(1).png)
.png)
Comments
