H νεοσύστατη Smoke The Fuzz Gigs αν μη τι άλλο, έχει μπει δυναμικά στο προσκήνιο της διοργάνωσης. Ξεκίνησαν με την ανέλπιστη εμφάνιση των Suma, συνεχίζουν τώρα με τους Naam, ενώ έχουν στα σκαριά για το 2014 Mars Red Sky, Sigiriya, Monkey3 και The Cosmic Dead. Θα μπορούσε κανείς να προσθέσει ότι τα καλύτερα έρχονται, αν όμως βρισκόταν στο six d.o.g.s. την περασμένη Παρασκευή, ίσως και να αποφαινόταν πως τα καλύτερα έχουν ήδη συμβεί.
Οι επαναδραστηριοποιημένοι τoν τελευταίο καιρό Human Asteroid, που άνοιξαν τη συναυλία, δεν ήταν τίποτα λιγότερο από εξαιρετικοί. Με πυλώνες τα heavy riffs και τα trippy περάσματα, απέδειξαν ότι οι δοκιμασμένες συνταγές, δεν είναι πάντοτε και τετριμμένες. Αν και ένα από τα παλαιότερα και ποιοτικότερα εγχώρια σχήματα στον χώρο του stoner rock, αδίκησαν τους εαυτούς τους με την παρατεταμένη απουσία τους από τα μουσικά δρώμενα. Με εμφανίσεις σαν αυτήν της Παρασκευής πάντως, βάζουν κάτω πολλούς νεότερους και πιο προβεβλημένους.
Οι Automaton που ακολούθησαν, πρωτομπήκαν για τα καλά στο ραντάρ μου με εκείνη την εμφάνιση τους κάτω από τους Pentagram, τον περασμένο Οκτώβριο. Υποψιασμένος πλέον, τους ζύγισα πιο διεισδυτικά και μπορώ να πω ότι μου άρεσαν ακόμα περισσότερο από την προηγούμενη φορά. Οι προβολές που τους συνόδευαν, ενίσχυαν το ζοφερό του χαρακτήρα τους, ειδικά στα παρατεταμένα instrumental μέρη, όπου ο frontman τους περνούσε σε δεύτερο πλάνο. Ψαγμένος drone-ίζων doom ήχος, που αν και στήνει, δεν περνάει πότε τη γέφυρα προς το sludge, παρά το πιο “ακραίο” των φωνητικών του τραγουδιστή τους.
Όσον αφορά τους Naam, έχετε υπόψη σας ότι την εμφάνιση τους θα τη συζητάμε για καιρό. Μεγάλα μαστόρια του psych, μας πήγαν καρφί για το διάστημα. Τι κι αν ο Ryan Lee Lugar δυσκολευόταν κάποιες φορές να ανταπεξέλθει στα διπλά καθήκοντα του ως κιθαρίστας και τραγουδιστής; Τι κι αν κάπου στις αρχές του set φάνηκε να “το χάνουν” ελάχιστα; Πταίσματα και μόνον, δίοτι όταν το συγκρότημα αυτό “συντονίστηκε” παίχτηκε μεγάλη μπάλα. Σέντερ φορ ο John Preston Bundy, που πραγματικά αν πει κανείς ότι είναι όλη η μπάντα, δε θα ακουστεί καθόλου υπερβολικός. Ήδη από την εναρκτήρια μπασαδούρα του “Beyond” φάνηκε που πήγαινε το πράγμα, ενώ και τα φωνητικά του ήταν εξαιρετικά, είτε έβγαινε μπροστά, είτε συνόδευε τον Lugar στη δεύτερη φωνή. Από κοντά και ο Eli Pizzuto, κάτι ανάμεσα σε Fenriz και Ρούχλα από “Του Κουτιού Τα Παραμύθια” στο σουλούπι, αλλά πίσω από το kit μεγάλη κλάση. Δεν περιορίστηκε στο να κρατάει απλά το ρυθμό, αλλά απέδωσε μια αφθονία έξυπνων και απαιτητικών περασμάτων, παρά το φαινομενικά μονοκόμματο του στυλ. Διακριθείς υπήρξε και ο Lugar στην κιθάρα, στο ύψος των περιστάσεων και καταλυτικά σε σημεία στάθηκαν τα synths του Johnny Weingarten.
Η μεγάλη στιγμή όμως, συνέβη όταν ο Νίκος από τους Automaton επανήλθε στη σκηνή με σιτάρ ανά χείρας, αυτή τη φορά για να συνοδεύσει τους Naam στο “Kingdom”, προσθέτοντας έτσι στη βραδιά μια special σφραγίδα μοναδικότητας.
Αν ντε και καλά κάποιος θέλει να αναφερθεί σε αρνητικά, αυτά ήταν ο πολύ άσχημος ήχος του μπάσου στο “Drain You” των Nirvana, όπως επίσης και το γεγονός ότι η κιθάρα χανόταν όσο πιο κοντά βρισκόσουν στα αριστερά της σκηνής. Σε καμία περίπτωση πάντως δεν επηρρέασαν την τελική αίσθηση που άφησε η βραδιά και αυτή ήταν ότι είδαμε ένα εξαιρετικότατο live, από ένα σχήμα μικρό στα χαρτιά, αλλά μεγάλο σε όλα τα υπόλοιπα.
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Σούρσος
Comments
