“Οι λέξεις είναι κενές, αν δεν υπάρχει κάτι αόρατο να τις στηρίξει.” Σίγουρα τα γραπτά του Σαίξπηρ, δεν είναι το μελάνι και χαρτί, αλλά ούτε και οι όμορφα δομημένες λέξεις. Η αξία του δραματουργού είναι οι ιδέες και εικόνες που δημιουργούν τα προαναφερθέντα υλικά ενός συγγραφέα. Αλλά και αυτά που ανέλαβε να εκφράσει μέσω της «πένας» του. Έτσι, μια παρουσίαση μια συναυλίας, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να θυμίσει στους παρευρισκόμενους τα δρώμενα αυτής. Πάντα όμως, με μεγάλη δόση καθαρά υποκειμενικής οπτικής. Ένα live βιώνεται κατά κύριο λόγο και το μόνο που μπορεί να κάνει κάποιος περιγράφοντάς το, είναι να εκφράσει την δική του βίωση.
Και πως ακριβώς περιγράφεται μια καταιγίδα από riffs τριών κιθάρων; Μόνο με δύο λέξεις … Monster Magnet. Και συγκεκριμένα η αμερικάνικη αυτή μπάντα έχει πλέον περάσει στην σφαίρα της του κλασικού ή αλλιώς, έχουν γίνει ιδέα. Φυσικά δεν ήταν μόνοι τους και στην εμφάνισή τους στο Fix Factory of Sound συμμετείχαν οι Αθηναίοι SiXforNinE. Αυτοί λοιπόν, ανέλαβαν να προθερμάνουν το δύσκολο κοινό της συμπρωτεύουσας, σε ένα ήδη κατάμεστο χώρο φτιαγμένο για συναυλίες. Άλλωστε είναι ο μόνος κλειστός συναυλιακός χώρος της Θεσσαλονίκης με ηχεία line array να είναι κρεμασμένα δεξιά και αριστερά της σκηνής, κάτι που σε προϊδεάζει για ένα καταπληκτικό ηχητικό αποτέλεσμα.
Ως συνήθως, δεν ήμουν καλά μελετημένος σχετικά με την μπάντα που «άνοιγε» την συναυλία ( κάτι πρέπει να κάνω με αυτό). Ωστόσο πάντα υπάρχει κάποιος, γνωστός ή μη, να ενημερώσει τους αδαείς σχετικά με το συγκρότημα. Έτσι τα ονόματα των SepticFlesh και Fotis Benardo που ακούστηκαν έδωσαν το πρώτο στίγμα των Αθηναίων. Αλλά λίγα λεπτά αναμονής δεν ήταν τίποτα μπροστά στην διαπίστωση «ιδίοις ωσεί» για το ποιόν τους. Οι ίδιοι τηρώντας το ωράριο ανέβηκαν στην ημικυκλική σκηνή, που επέτρεπε μια πιο ζεστή επαφή με την μπάντα.
Με τις πρώτες νότες του All my heroes dead οι μουσικοί έδειξαν την εμπειρία τους, αλλά και άνεση επάνω στην σκηνή. Ο Alternative Metal ήχος με πολλά στοιχεία Nu- Metal και Prog rock, μου άρεσε, αλλά αυτό που με εντυπωσίασε είναι η σκηνική τους παρουσία. Καθαρά επαγγελματική, που φανέρωνε και την φιλοδοξία τους να καθιερωθούν. Τα σωστά βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση έδειξε το ομώνυμο τους 649, με το οποίο ουσιαστικά συστήνονται με νότες. Το επόμενο Out of line κέρδισε το κοινό, κρίνοντας πάντα από το χειροκρότημα. Το επόμενο Sound of perfection έβαλε και τον δικό μου σβέρκο σε κίνηση. Από τα παλιότερα τους τραγούδια και μια πολύ καλή δομή, οποία και άφηνε να φανούν οι μουσικές δυνατότητες των George Kapa (κιθάρα), Herc Booze (μπάσο) και Pete Outfox (drums). Ο frontman Fotis Benardo επιβεβαίωνε απλά τον τίτλο, που δίνεται στον τραγουδιστή ενός συγκροτήματος. Το επόμενο Hourglass είναι από τα νέα τους τραγούδια και έδωσε μια υπόσχεση για το νέο τους άλμπουμ, το οποίο αναμένουμε μέσα στο 2015. Το set τους τελείωσε με το Wasted, το ρεφρέν του οποίου εύκολα σου μένει στην μνήμη.
Σαν απόσταγμα της εμφάνισης του αθηναϊκού συγκροτήματος μπορώ να πω ότι με κέρδισαν. Και μπορώ να τολμήσω να πω ότι, ότι όχι μόνο θα πρωταγωνιστήσουν στην εγχώρια σκηνή, αλλά και εύκολα μπορούν να κερδίσουν και ευρωπαϊκά live stage. Όμως μια ακόμα έκπληξη με περίμενε, όταν ανέβηκαν καμιά δεκαριά άτομα από το συνεργείο των Αμερικανών, για να διαμορφώσουν την σκηνή κατάλληλα για τους headliners. Με απόλυτη συνεργασία και αξιοζήλευτη ταχύτητα την προσάρμοσαν, ώστε να υποδεχτεί τους Monster Magnet. Μια εικόνα που δύσκολα βλέπει κανείς σε συναυλίες στην Ελλάδα, αλλά και παράδειγμα προς μίμηση για τους τοπικούς διοργανωτές.
Αφού θαύμασα το άψογα οργανωμένο συνεργείο του γκρουπ περίμενα να θαυμάσω και τους ίδιους, όντας με μεγάλες προσδοκίες για την ζωντανή τους εμφάνιση. Αλλά πριν μπω στο κυρίως θέμα πρέπει να αναφέρω και άλλους αφανείς ήρωες, τους νοσηλευτές. Και είναι ο μοναδικός χώρος που πάντα έχει πάντα ένα τέτοιο πλήρωμα στα live που διοργανώνονται στο Fix Factory of Sound. Το συγκρότημα βρισκόταν στην Ελλάδα για δύο εμφανίσεις στα πλαίσια ευρωπαϊκής τουρνέ για την προώθηση του Last Patrol και του συμπληρώματός, του Milking the Stars: A Re-Imagining Of Last Patrol.
Έτσι οι πρωταγωνιστές της βραδιάς βγήκαν στην σκηνή στην ώρα τους, ξεκινώντας απλά να παίζουν το The Right Stuff, μια σύνθεση του Robert Calvert, πρώη μέλος των Hawkwind. Η εκτέλεση των Monster Magnet βρίσκεται στο Monolithic Baby!. Ένα κομμάτι που μάλλον θέλει να δείξει τις βαθιές επιρροές τους. Πέρα από δυναμική είσοδο και ο χώρος γέμισε ξαφνικά riffs και επευφημίες, ήταν και τα περίσσια κιλά του frontman Dave Wyndorf που εξέπληξαν τους πάντες. Αλλά σίγουρα δυσκόλευαν τον ίδιο να τα «κουμαντάρει», όντας να μην τα έχει συνηθίσει ακόμα. Και τα riffs συνέχισαν να γεμίζουν των χώρο, σαν τουρμπίνες κάποιου φανταστικού διαστημόπλοιου με το Dopes To Infinity από το ομώνυμο του τραγουδιού άλμπουμ. Ο Phil Caivano έχοντας διάθεση να παίξει με τον κόσμο, μοίραζε γκριμάτσες στην «αριστερή πτέρυγα» της σκηνής. Με την ογκώδη και όχι μόνο μουσικά, παρουσία του Garrett Sweeny να καλύπτεται η «δεξιά πτέρυγα». Το Look to Your Orb for the Warning ήταν το επόμενο από το ίδιο άλμπουμ, λίγο σε πιο χαμηλό τέμπο, αλλά με την ίδια space διάθεση.
Το spaceship των Αμερικάνων αποφάσισε να μας γυρίσει ακόμα πιο πίσω στον χρόνο με το Twin Earth από το δεύτερο τους άλμπουμ το Superjudge. Το πήγαινε-έλα του τραγουδιστή ανάμεσα στο μικρόφωνο και την κονσόλα με τα ηχητικά εφέ, του φέρε μια διαφωνία με το παντελόνι, που υπέκυπτε συνεχώς στην βαρύτητα και με τάση αυτοδιάθεσης. Αν και όλοι το είδαν, ελάχιστη έδωσαν σημασία στο γεγονός αυτό, μιας που δεν ήρθε κανένας να δει το παντελόνι του. Και ξαφνικά μας μετέφεραν 20 χρόνια μπροστά στον χρόνο με το I Live Behind the Clouds από το πιο ώριμό τους Last Patrol. Σχεδόν όμορφα ψυχεδελικό με δυνατά ξεσπάσματα. Το ομώνυμο του τελευταίου τους άλμπουμ συνέχιζε το πρόγραμμα, ρυθμικό και με πιο «βελούδινα» riffs, αλλά πάντα μέσα στα πλαίσια του ήχου των Monster Magnet. Ο νέος μπασίστας του συγκροτήματος Chris Kosnik μπήκε για τα καλά στο κλίμα και με τον Bob Pantella να δίνει τα «ρέστα» στο πίσω μέρος της σκηνής στα κρουστά. Η διάρκεια του κομματιού, κάθε άλλο παρά ενόχλησε κανέναν.
Η παρουσίαση του νέου τους άλμπουμ συνεχίστηκε με το The Duke of Supernature, σαφώς πιο χαμηλό τέμπο, αλλά και μια όμορφη «αμερικανιά» συγχρόνως. Με τον Garrett Sweeny να δίνει ρεσιτάλ ακουστικής κιθάρας και τα bongos να κυριαρχούν στα κρουστά. Πάλι στο χαμηλό τέμπο το Spine of God, ομώνυμο του ντεμπούτου τους άλμπουμ και με τα ηχητικά εφέ να κυριαρχούν. Ένα τραγούδι που μάλλον μπέρδεψε νεώτερους οπαδούς τους. Όμως το End of Time από την τελευταία τους δουλειά ανέβασε το τέμπο. Το κανονικό τους set τελείωσε με το Stay Tuned και αυτό από το πιο πρόσφατό τους Last Patrol. Ένα «σβήσιμο» κατάλληλο για το κλείσιμο και με τον Sweeny να ξαναπιάνει την ακουστική του κιθάρα. Φυσικά κανένας δεν κουνήθηκε από την θέση και όπως αποδείχτηκε το καλύτερο το κρατούσαν για το τέλος.
Αφού αποχώρησαν στα παρασκήνια, μια κινητικότητα στους νοσηλευτές, κοντά στους οποίους βρισκόμουν, μου προξένησε μια ανησυχία. Αλλά και το υποτονικό «we want more» δεν τους έπειθε να ξαναβγούν. Μετά από ένα πεντάλεπτο ανέβηκαν πάνω στην σκηνή σε μια αποθέωση και ξεκίνησαν το τελείως ψυχεδελικό Three Kingfishers, μια σύνθεση του Donovan, αλλά προσαρμοσμένη στον δικό τους ήχο και μέσα από το Last Patrol. Το Tractor από το μοναδικό Powertrip μας προετοίμαζε για το εντυπωσιακό φινάλε, που δεν ήταν άλλο από το Space Lord. Και επιτέλους θυμήθηκε ο Dave Wyndorf την κοινωνικότητα του με απόλυτη ανταπόκριση από το κοινό. Όλος ο χώρος απογειώθηκε σαν ένα πραγματικό διαστημόπλοιο για να συναντήσει κάποιον φανταστικό διαστημικό λόρδο. Η περιβόητη λέξη που συμπληρώνει τον τίτλο ακουγόταν μέχρι την... πλατεία Αριστοτέλους . Οι δύο κιθαρίστες έπαιζαν με τον εκστασιασμένο κόσμο και οριακά δεν ξέφυγαν τα πράγματα κυρίως μπροστά στην σκηνή, όταν αρκετοί ανέβηκαν για «πλιάτσικο» των σουβενίρ.
Σαν απόσταγμα, τα συγκροτήματα σαν τους Monster Magnet λειτουργούν στον αυτόματο πλέον. Αν και προσωπικά περίμενα κάτι πιο μεγάλο, στην ουσία ήταν μια φανταστική προσδοκία, κάτι που γενικά πρέπει να αποφεύγεται ειδικά σε πολύ αγαπημένα συγκροτήματα. Στάθηκαν αντάξιοι του ονόματός τους, αν και μου φάνηκαν λίγο κουρασμένοι. Εντυπωσιακοί οι αφανείς ήρωες και συγκεκριμένα το τεχνικό team τους με αξιοθαύμαστη ετοιμότητα, αντιμετώπισαν ότι μικροπροβλήματα μπορούσαν να δημιουργηθούν. Ακόμα και η απομάκρυνση από την σκηνή κάποιων περίεργων αντιμετωπίστηκε άμεσα και σε πλαίσια ευγένειας. Η Θεσσαλονίκη, απέδειξε πως μπόρεσε να έχει δύο σημαντικά live (http://www.rockoverdose.gr/news_details.php?id=36532) την ίδια μέρα και να γεμίσει με κόσμο και τα δύο…
Για το RockOverdose,
Jarec Maniakowski
.jpg)
Comments
