20 χρόνια πέρασαν από τον πρόωρο θάνατο του μάγου της εξάχορδης, Rory Gallagher. Η μουσική κληρονομιά του όμως είναι ακόμη ζωντανή ενώ υπάρχουν αρκετά tribute σχήματα ανά τον κόσμο, ακόμη και festival στην μνήμη του. Το πιο γνωστό tribute συγκρότημα είναι οι Band Of Friends, οι οποίοι αποτελούνται από τον μπασίστα και, επί 20 χρόνια, συνοδοιπόρο του κ. Gallagher, Gerry McAvoy και τον drummer Ted McKenna, ο οποίος έπαιξε στα “Photo Finish”, “Top Priority” και “Stage Struck”. Στον απαιτητικό ρόλο του κιθαρίστα και τραγουδιστή επιλέχθηκε ο Ολλανδός Marcel Scherpenzeel, ότι πιο κοντινό στον Rory Gallagher σύμφωνα με τον κ. McAvoy. Το σχήμα αυτό έχει αγαπηθεί στην Ελλάδα και καθώς η σχέση είναι αμοιβαία δεν θα μπορούσαν να λείψουν από την Αθήνα για μία συναυλία επέτειο των 20 χρόνων χωρίς τον μεγάλο αυτόν Ιρλανδό. Τους Band Of Friends θα "άνοιγαν" οι Barry Barnes και Brendan O’Neill στην κιθάρα και στα drums αντίστοιχα, με τον πρώτο να θεωρείται από τους καλύτερους tribute κιθαρίστες του Rory και τον τελευταίο να έχει παίξει στους δίσκους “Jinx”, ”Defender” και ”Fresh Evidence”. Στο μπάσο συμπλήρωσε το σχήμα ο κ. Rich Melville (Exoristoi κ.α.). Μιλάμε δηλαδή για ένα πολύ καλό line-up το οποίο κανένας οπαδός της μουσικής του κ. Gallagher δεν θα έπρεπε να χάσει. Πράγματι, η συναυλία ήταν sold out και η ανυπομονησία μεγάλη!
Στις 21.50, σύμφωνα με το πρόγραμμα, βγαίνει στην σκηνή του θρυλικού Κυττάρου Live το σχήμα που άνοιξε την βραδιά. Μέσα σε χειροκροτήματα, οι κύριοι Barnes, O’Neill και Melville παίρνουν τις θέσεις τους και για τα επόμενα ενενήντα λεπτά απέδωσαν με σεβασμό αλλά και ενθουσιασμό τραγούδια από το πιο blues ρεπερτόριο του Rory Gallagher. Ο κ.Barnes στην κιθάρα απέδειξε γιατί θεωρείται ένας από τους καλύτερους tribute κιθαρίστες και τραγουδιστές του κ. Gallagher παγκοσμίως με τον ήχο της κιθάρας αλλά και της φωνής του να ομοιάζουν αρκετά με εκείνον του Ιρλανδού. Ο κ. O’Neill στα drums έδωσε τον καλύτερό του εαυτό ενώ μας χάρισε και ένα solo. Να σημειώσουμε πως ο ήχος ήταν από την αρχή καθαρός χωρίς αυτό να αλλάξει κατά την διάρκεια της συναυλίας. Οι αντιδράσεις του κοινού ήταν ενθουσιώδεις, ακόμη και στα λιγότερο γνωστά τραγούδια και φυσικά τα sing along είχαν ξεκινήσει από το πρώτο κομμάτι. Ξεχώρισαν τα “Double Vision”, “Follow Me” και το “Messin’ With The Kid”, στο οποίο ο κ. Barnes μας έδειξε τις ικανότητές του στην ταστιέρα ενώ στο “Going to My Hometown” έπαιξε και μαντολίνο. Κλείσανε το set τους με ευχαριστίες και την υπόσχεση – από μέρους του κ.Barnes – πως θα συνεχίζουν να παίζουν την μουσική του κ. Gallagher για πολλά ακόμη χρόνια. Δίκαια λοιπόν κέρδισαν το θερμό χειροκρότημα του κοινού αποχωρώντας μέσα σε επευφημίες.
Οι τεχνικοί αναλαμβάνουν, μετά την αποχώρηση των μουσικών, να ετοιμάσουν την σκηνή για τους Band Of Friends. Είκοσι λεπτά αργότερα όλα ήταν έτοιμα και το συγκρότημα παίρνει τις θέσεις του. Χωρίς πρόλογο και ανάμεσα στις επευφημίες του κοινού το set αρχίζει με το “Cradle Rock” και αμέσως το Κύτταρο Live παίρνει φωτιά. Ο Rory Gallagher είναι γνωστό πως είναι ιδιαίτερο αγαπητός στην Ελλάδα – κι’ όμως η λέξη αγαπητός δεν είναι αρκετή. Η απόδειξη ήταν η ανταπόκριση του κοινού ήδη από το πρώτο τραγούδι και καθ’ όλη την διάρκεια του δίωρου set των Band Of Friends. Sing along σε κάθε τραγούδι, crowd surfing και χειροκροτήματα συνέθεταν μια ατμόσφαιρα εορταστική στην μνήμη του Rory Gallagher. Συνέχεια με “The Last Of The Independents” και “Do You Read Me” αλλά ήταν στο “Moonchild” που ενώθηκαν οι φωνές όλων στο Κύτταρο Live. Έπειτα “I Wonder Who” για την επιστροφή στο πιο blues στοιχείο ενώ ακολούθησαν δύο τραγούδια των Band Of Friends “Sing It With The Band” και “Leap Of Faith”. Σε μια τέτοια συναυλία νομίζω πως θα ήταν πιο ευπρόσδεκτά στην θέση των τραγουδιών αυτών, τραγούδια του Rory και ομολογώ πως παραξενεύτηκα με την επιλογή αυτή, ειδικά λαμβάνοντας υπ ‘όψιν το γεγονός πως έλειπαν από το set μερικά από τα καλύτερα τραγούδια του Rory.
Η συνέχεια όμως με “Philby” μας επανέφερε στο κλίμα ενώ κανείς δεν έμεινε ασυγκίνητος στο “A Million Miles Away”, όπου ο κ. Scherpenzeel απέδειξε περίτρανα γιατί επιλέχθηκε για την συγκεκριμένη θέση. Συνέχεια πιο δυναμική με “Tattoo’d Lady” και “Bad Penny”για να φτάσουμε στο κλείσιμο του set με “Shadow Play”. Όπως ήταν φυσικό οι αντιδράσεις του κοινού στο σερί αυτό ήταν μοναδικές ενώ κάπου εκεί ο κ. McAvoy κατέβηκε από την σκηνή και έκανε μια… βόλτα ανάμεσα στο κοινό ενώ η μπάντα συνέχισε να παίζει κανονικά. Όταν ανακοίνωσαν πως αυτό ήταν το τελευταίο τραγούδι, αναμενόμενο ήταν το κοινό να ζητήσει encore, το οποίο η μπάντα δεν αρνήθηκε παίζοντας τα “Succubus” και “Bullfrog Blues”. Στο τέλος, όλοι είχαμε ένα χαμόγελο ευχαρίστησης παρ’ όλο που έλειψαν αρκετά από τα καλύτερα τραγούδια του Rory.
Το ελληνικό κοινό έδειξε για άλλη μια φορά την αγάπη του για τον Rory Gallagher και την μουσική του. Τίμησε με την παρουσία του τόσο τον Ιρλανδό όσο και τους Band Of Friends και τους εκλεκτούς τους καλεσμένους. Η διοργάνωση της συναυλίας ήταν καλή, παρ’ όλο που ο εξαερισμός μέσα στο Κύτταρο Live θα μπορούσε να ήταν καλύτερος ώστε να αποφευχθεί το ατύχημα κατά την διάρκεια του set του πρώτου σχήματος.
Ας μου επιτραπεί πάντως το συμπέρασμα αυτό, για τον επίλογο της ανταπόκρισης αυτής, πως ο Rory Gallagher ήταν μοναδικός τραγουδιστής, κιθαρίστας μα και άνθρωπός. Δεν θα πω το τετριμμένο «αν έκλεινα τα μάτια ήταν σαν να ήταν ο Rory εδώ». Όχι, δεν θα ήταν αλήθεια και πως θα ήταν άλλωστε δυνατόν; Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην προσπάθεια αναβίωσης και στην διατήρηση της μνήμης. Το πόσο καλός κιθαρίστας, και γενικότερα μουσικός, είναι κάποιος φαίνεται ακριβώς από το γεγονός πως είναι μοναδικός – και ο Rory Gallagher κυρίες και κύριοι ήταν και παραμένει μοναδικός.
Setlist
Band of Friends
Cradle Rock
The Last Of The Independents
Shin Kicker
Do You Read Me
Moonchild
I Wonder Who
Bought And Sold
Sing It With The Band
Leap Of Faith
Philby
Cruise On Out
A Million Miles Away
Tattoo’d Lady
Bad Penny
Shadow Play
Encore
Succubus
Bullfrog Blues
Για το Rock Overdose,
Γιώργος Χριστοδουλάκης
.jpg)
Comments
