Ναι ναι το ξέρω ότι είναι έγκλημα να μην έχεις δει τους Amon Amarth ζωντανά, και όμως οι Σουηδοί ήταν ένα από τα συγκροτήματα που δεν είχα τη χαρά να τους δω από κοντά. Οπότε όταν τέθηκε το ερώτημα στο περιοδικό ποιος μπορεί να καλύψει τη συναυλία; η εξαιρετικά γρήγορη και λακωνική απάντηση ήταν Εγώ!, ενώ στην πραγματικότητα αυτό που σκεφτόμουν ήταν Εγώ θα πάω και όποιος άλλος τολμήσει να πει, εγώ, θα του κόψω.... την καλημέρα... Support στους Amarth ήταν και πάλι οι Karma Violens, σε μια επανάληψη της συναυλίας του 2012 (μέχρι και το venue και το κόστος του εισιτηρίου ήταν ίδια).
Έφτασε λοιπόν η πολυπόθητη μέρα και γύρω στις 9 παρά τέταρτο ήμουν έξω από Fuzz. Μπαίνοντας μέσα παρατήρησα ότι ναι μεν είχε κόσμο αλλά απείχε πολύ από το να το χαρακτηρίσεις γεμάτο. Δεν πέρασε πολύ ώρα και στις 9 παρά 2 τα φώτα έσβησαν και οι πρώτες μελωδίες από το εισαγωγικό κομμάτι κατέκλυσαν το χώρο. Οι Αθηναίοι εμφανίστηκαν στη σκηνή ορεξάτοι και με σύμμαχο το βαρύ και γεμάτο ήχο μας χάρισαν μία δυναμική συναυλία. Επί 35 περίπου λεπτά, οι Karma Violens βομβάρδιζαν το κοινό με την καταιγιστική τους μουσική. Ο Μάριος, ο τραγουδιστής, παρότρυνε συνέχεια τον κόσμο να σηκώνει τα χέρια ψηλά, αλλά και να δημιουργήσει κύκλους για mosh, πράγμα που και γινόταν. Μια δυο φορές μάλιστα έδωσε ο ίδιος το σύνθημα για να ξεκινήσει το κοπάνημα. Το συγκρότημα, πέρα από παλιά τους κομμάτια, μας έπαιξαν και τρία καινούργια, από το δεύτερό τους δίσκο που πρόκειται να κυκλοφορήσει μέσα στο 2014. Τα τραγούδια αυτά ήταν ωραία και βαριά και αποτέλεσαν μια καλή διαφήμιση για εκείνους που θέλουν ή που σκέφτονται να αγοράσουν το επερχόμενο άλμπουμ. Ένα μάλιστα από αυτά, η μπάντα το αφιέρωσε στους οπαδούς των Amon Amarth, αφού φέρνει στη μουσική τους, όπως δήλωσε ο τραγουδιστής.
Ο κόσμος φάνηκε να διασκεδάζει, ήταν ένθερμοι καθόλη τη διάρκεια της εμφάνισης των Αθηναίων και τους χειροκροτούσε ζεστά. Λίγο πριν τη μέση, μας έκαναν και μια μικρή έκπληξη, παίζοντας το “Raining Blood” των Slayer. Οι κύκλοι που είχαν δημιουργηθεί μέχρι τότε και το ξύλο που έπεφτε δεν ήταν τίποτα μπροστά στο πανδαιμόνιο που επικράτησε όταν ακούστηκαν οι πρώτες νότες του τραγουδιού των Slayer, με ολόκληρη την αρένα να γίνεται ένα pit. Μετά από 35 λεπτά οι Karma Violens μας αποχαιρέτησαν έχοντας παίξει ένα από τα καινούργια τους κομμάτια. Η εμφάνισή τους γενικά ήταν πολύ καλή, γεμάτη ένταση και ενέργεια, και ήταν πραγματικά ό,τι χρειαζόταν το κοινό για ένα καλό ζέσταμα.
Αφού τελείωσε η εμφάνιση των Αθηναίων και άνοιξαν τα φώτα, έριξα μια ματιά στο χώρο και είδα ότι το Fuzz είχε πια γεμίσει. Οι Σουηδοί είναι ένα από τα αγαπημένα συγκροτήματα της Ελλάδας και η Αθήνα, όπως είμαι σίγουρος ότι θα έκανε και η Θεσσαλονίκη, το απέδειξε γεμίζοντας ασφυκτικά το venue.
Οι Amarth δεν άργησαν πολύ να κάνουν την εμφάνισή τους και στις 10 και 10 τα φώτα έσβησαν και το συγκρότημα βγήκε στη σκηνή μέσα από κύματα ξέφρενου ενθουσιασμού από το κοινό. Οι μελωδίες του “Father of Wolf” κατέκλυσαν το Fuzz και ο κόσμος τραγουδούσε και χτυπιόταν με όλη του τη δύναμη, κάτι το οποίο το έκανε μέχρι το τέλος. Πολύ καλή εμφάνιση των Σουηδών (δεν περίμενα κάτι άλλο), οι οποίοι έπαιξαν με κέφι, με τον Hegg να πηγαίνει πέρα δώθε και να χοροπηδάει, παρόλο τον όγκο του, ενώ ο ήχος ήταν φοβερός, δυναμικός, νιώθοντας έτσι την κάθε νότα στα σωθικά σου.
Το setlist επικεντρώθηκε στη μετά το “Versus the World” δισκογραφία τους, με τα περισσότερα τραγούδια να βρίσκονται, φυσικά στο καινούργιο δίσκο, “Deceiver of Gods” (ακούστηκαν 6 από τα 10), ενώ ακούστηκαν τραγούδια από όλους τους προηγούμενους δίσκους, από το “Surtur Rising” μέχρι το “Versus the World”. O Hegg ήταν συμπαθέστατος, με το χαμόγελο του να φτάνει μέχρι τα αυτιά, ενώ συχνά πυκνά μιλούσε με εμάς, παροτρύνοτάς μας συνεχώς να φωνάζουμε, κάτι που ουσιαστικά δεν ήταν απαραίτητο, αφού όλοι ξεφώνιζαν σαν μανιακοί. Εξαιρετική εμφάνιση και από τα υπόλοιπα μέλη, αλλά κυρίως από τον Fredrik Andersson, ο οποίος έπαιξε σαν δαιμονισμένος.
Η βραδιά πέρναγε, το ένα τραγούδι διαδεχόταν το άλλο, ο κόσμος συνέχιζε να τραγουδάει και να χτυπιέται, ενώ για κάποιο λόγο το μέρος φάνταζε ακόμα πιο γεμάτο, με τον κόσμο να βρίσκεται μέχρι τις πόρτες τις εξόδου. Με τις τελευταίες νότες του “Warriors of the North”, τελείωσε και το ταξίδι στο “Deceiver of the Gods” και άρχισε το πραγματικό τραγούδι στο παρελθόν, με τραγούδια όπως τα “Destroyer of the Universe”, “Varyags of Miklagaard”, “Cry of the Black Birds” και “War of the Gods” να τρελαίνουν το κοινό, ενώ οι Σουηδοί έπαιξαν και το “The Last Stand of Frej”, με τον Hegg να σχολιάζει, μόλις τελείωσε το κομμάτι, ότι ολοκληρώθηκε η μπαλαντοειδής στιγμή της βραδιάς.
Μετά το “War of Gods”, το συγκρότημα μας καληνύχτισε με συνοπτικές διαδικασίες και έφυγε από τη σκηνή. Ο κόσμος όμως δεν σταμάτησε να φωνάζει το όνομά τους, ζητώντας να συνεχίσουν και μετά από 5 λεπτά ξαναβγήκαν με το “Twilight of the Thunder God” και εκεί επικράτησε ο πανζουρλισμός με τον κόσμο να καλύπτει σχεδόν τη μουσική και τα φωνητικά. Με το που τελείωσε το κομμάτι, ο Hegg μας ρώτησε αν θέλουμε και άλλο και παρόλο του ηχηρότατο “ναι” που έλαβε σαν απάντηση, μας είπε ότι θα παίξουν άλλο ένα μόνο αν ουρλιάξουμε. Και ο κόσμος ούρλιαξε τόσο πολύ που ούτε ο ίδιος δεν το περίμενε. Και όμως το ουρλιαχτό του κοινού ήταν ακόμα πιο δυνατό όταν ακούστηκαν οι πρώτες νότες του “The Pursuit of Vikings” και ήμασταν τυχεροί που το Fuzz άντεξε και δεν γκρεμίστηκε.
Νομίζω ότι κανένας δεν έμεινε δυσαρεστημένος από τη συγκεκριμένη βραδιά, τόσο από τον ήχο όσο και από την εμφάνιση και των δύο συγκροτημάτων. Εγώ τουλάχιστον έμεινα απίστευτα ικανοποιημένος και χαρούμενος που κατάφερα επιτέλους να δω τους Amon Amarth ζωντανά, οι οποίοι έδωσαν ένα πραγματικά φοβερό show. Ήταν από εκείνες τις συναυλίες που απλά έπρεπε να είσαι εκεί.
Amon Amarth setlist:
Encore:
16. Twilight of the Thunder God
17. The Pursuit of Vikings
Για το Rock Overdose,
Μίνως Ντοκόπουλος
Φωτογραφίες: Γιάννης Λιβανός
Comments
