Ένα πράγμα που δε μπορώ να θυμηθώ είναι αν είχα δει ποτέ συναυλία στην επέτειο της Εθνικής μας γιορτής, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτήν θα την θυμάμαι για όλη μου τη ζωή. Ήταν η πέμπτη φορά που οι Καναδοί Annihilator μας έκαναν την τιμή να μας επισκεφτούν, με τις προηγούμενες να χρονολογούνται το 1991, το 2001, το 2009 και το 2011. Με αρκετές ανακατατάξεις για άλλη μία φορά στη σύνθεση τους και με τον αδιαμφισβήτητο ηγέτη τους Jeff Waters να έχει αναλάβει πλέον και τα φωνητικά μετά από 19 χρόνια, το γκρουπ κυκλοφόρησε πέρυσι τον 15ο δίσκο του ονόματι ''Suicide Society''. Ακόμα θετικότερο ήταν το γεγονός ότι support συγκρότημα θα ήταν οι φοβεροί και τρομεροί Foray Between Ocean, πέντε φοβεροί τύποι οι οποίοι κάπου στα μέσα Ιουνίου κυκλοφόρησαν το παρθενικό τους άλμπουμ ''Depression Neverending'' και εκτός από το να με κάνουν οπαδό τους σχετικά εύκολα,παρήγαγαν έναν απίστευτο ήχο που έχω χρόνια να ακούσω και που σίγουρα έχουν έρθει για να μείνουν. Ήταν και η 1η φορά που είχα την πραγματική τύχη να παρακολουθήσω συναυλία στο Piraeus 117 Academy, έναν πανέμορφο χώρο που μπορεί να βγάλει εκπληκτικό ήχο και που είναι έτσι δομημένος ώστε κι αυτός που θα κάτσει τέρμα πίσω να βλέπει πεντακάθαρα και να νιώθει ότι βρίσκεται πολύ πιο κοντά στη σκηνή απ'ότι πραγματικά ισχύει.
Αν και βγήκαν πέντε λεπτά μετά το προγραμματισμένο (20:25), ο χώρος έχει σχετικά αρκετό κόσμο μέσα, φτάσαμε σε σημείο πλέον να χαιρόμαστε με τα αυτονόητα, να τιμάει δηλαδή ο κόσμος το εναρκτήριο Ελληνικό συγκρότημα σε κάθε συναυλία. Τα παλικάρια ξεκινάνε με περίσσεια αυτοπεποίθηση και πολύ καλά κάνουν. 3η μόλις συναυλία τους και το πράγμα μιλάει από μόνο του εξ'αρχής, αρχίζουν με φρενήρη ρυθμό και παίρνουν το ανυποψίαστο κοινό με το μέρος τους. Ο ήχος είναι γιγάντιος,ακριβώς όπως στο ντεμπούτο τους, έχω ακούσει να τους χαρακτηρίζουν progressive, djent, metalcore και λοιπές αρλούμπες. Είναι τόσο περιοριστικοί οι όροι αυτοί για τη μουσική τους αλλά το θετικό είναι ότι δε δείχνουν να τους νοιάζει. Εγώ για να μην εκτεθώ, θα πω ότι είναι η παλίρροια που σε παίρνει αμπάριζα την ώρα που είσαι ξανοιγμένος στο πέλαγος (ή τον ωκεανό για να κάνουμε το σωστό λογοπαίγνιο με το όνομα τους) και σε βυθίζει σε νανοδευτερόλεπτα. Το αν θα πνιγείς ή θα σωθείς εξαρτάται από το αν θα τους αφομοιώσεις, δεν είναι εύκολη η μουσική τους, αν όμως έχεις υπομονή, θα σε κερδίσουν χωρίς κόπο. Οι τύποι φοράνε πάνω τους τατουάζ είτε των Cult Of Luna, είτε του Superman, οι κιθάρες ξερνάνε ριφφς και φωτιά μαζί, ο μπασίστας που θυμίζει καλαθοσφαιριστή υποστηρίζει τον ντράμερ-χταπόδι-φαινόμενο-πρώτο λαχείο-δεν ξέρει τι παίζει ο άνθρωπος και πολλά πολλά άλλα, ενώ ο ασκεπής τραγουδιστής με ευκολία εναλλάσσει τα φωνητικά του από σκληρά σε μαλακά, κάνει το απαραίτητο χιούμορ όταν χρειάζεται και κερδίζει πόντους για όλο το συγκρότημα με την προσιτή συμπεριφορά του. Δυστυχώς λόγω χρόνου υποθέτω, παίζουν 5 μόλις κομμάτια και τελειώνουν 5 λεπτά νωρίτερα (20:55), δηλαδή παίξανε μόνο μισή ώρα και 10' λιγότερο από το κανονικό. Με στεναχώρησε αρκετά αυτό το γεγονός, δεν πτοήθηκαν όμως και τα δώσανε όλα, το μέλλον τους ανήκει και εύχομαι να μπορέσω να πάρω μεγαλύτερη δόση τους προσεχώς. Τα έχουν όλα,συμφέρουν και είναι εκεί έξω δίπλα σας,όπου σταθείτε και βρεθείτε, ψαχτείτε. Πολλά μπράβο κύριοι.
Η ώρα έχει περάσει οριακά τις 21:30 και σιγά σιγά οι Annihilator βγαίνουν στη σκηνή. Πολλοί είναι αυτοί που ήρθαν με μισή καρδιά φοβούμενοι τη συναυλία. Το γκρουπ ξεκινάει με το ομότιτλο κομμάτι από τον πρόσφατο δίσκο ''Suicide Society'' και δεν υπάρχει ψυχή να κουνηθεί λίγο έστω για τους τύπους, δεν αρχίσαμε καλά φίλοι συνοπαδοί... Γρήγορα όμως αρχίζουν οι χαρές που θα γινόντουσαν εκπλήξεις και για τη συνέχεια έχουμε το δοξασμένο ''King Of The Kill'', αγαπημένο κομμάτι αρκετών οπαδών του συγκροτήματος και επιτέλους βλέπω μερικούς να αρχίζουν να γουστάρουν πραγματικά. Ο Jeff δείχνει ότι τα καταφέρνει μια χαρά στα φωνητικά,διότι για τις κιθαριστικές του ικανότητες δεν υπήρξε ποτέ αμφιβολία (ευτυχώς)! Η νέα σύνθεση αποτελείται από τους πιτσιρικάδες Aaron Homma στις κιθάρες (με συνεχές χτύπημα την ώρα που παίζει, άξιος), Rich Hinks στο μπάσο και τον τρελό Ιταλό ξανθομπάμπουρα πίσω από τα ντραμς Fabio Alessandrini, 23 ετών παρακαλώ (Forza Italia). Έχουμε για τη συνέχεια το επίσης καινούργιο ''Creeping Again'' και μετά από αυτό,τέρμα ο νέος δίσκος,δε μας χάλασε ιδιαίτερα μπορώ να πω. Κι εκεί έρχεται η έκπληξη των αιώνων,η μεγαλύτερη αναπάντεχη χαρά που έχω πάρει σε συναυλία, παίζουν το ''Annihilator'' από το ''King Of The Kill'' και πλέω σε πελάγη ευτυχίας,λατρεύω αυτό το κομμάτι,το πόσο απλό και τέλειο είναι, στην τελική έχει το όνομα της μπάντας, δεν γίνεται να μη σου αρέσει. Περίμενα και ήλπιζα ότι μπορεί να ακούσουμε κανένα ξεχασμένο κομμάτι από την παλιά εποχή που τραγουδούσε ο Waters, αυτό όμως ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα, τέζα ο Αλόρας από κει και μετά.
Ακολουθεί το ''Νο Way Out'' από το προηγούμενο άλμπουμ ''Feast'', το μόνο κομμάτι από την εποχή του Dave Padden στα φωνητικά που ακούσαμε (λογικό, είχε φωνή που ο Jeff όσο και να θέλει, δε μπορεί να βγάλει) και τελευταίο σχετικά καινούργιο, ότι θα διαβάσετε από'δω και μετά, ανήκει σε μία άλλη εποχή, βγαλμένη από υπέροχες αναμνήσεις Δημοτικού, Γυμνασίου και Λυκείου για τους περισσότερους. Ακούγονται ήχοι από ελικόπτερα και οι έμπειροι οπαδοί πανηγυρίζουν πριν καν μπει το κομμάτι,ξέρουν ότι είναι η ώρα του ''Set The World On Fire'', κλασσικό αγαπημένο από τα παλιά κι αναπόσπαστο μέρος των συναυλιών τους, τα χαμόγελα γύρω μου αρχίζουν να λάμπουν ενώ ακόμα και τα πιτσιρίκια στις πρώτες σειρές δείχνουν να διασκεδάζουν. Ακόμα πιο ονειρική η συνέχεια, με τον Waters σε φοβερά κέφια να θυμάται την 1η τους εμφάνιση στο Ρόδον το 1991 την εποχή που ήταν σε περιοδεία με τους Judas Priest και τους Pantera (που τότε ήταν άγνωστοι κι έγιναν μία από τις καλύτερες κι επιδραστικότερες μπάντες όπως είπε) και λέει θα μας παίξει κάτι που είχαν παίξει τότε κι έγινε χαμός, παίζει λοιπόν το ''Stonewall'' με κραυγές χαράς να γεμίζουν το χώρο, τον κόσμο να χτυπάει ρυθμικά παλαμάκια στο μελωδικό σημείο και τον ηγέτη του γκρουπ να χαμογελάει τόσο που κάνει το χώρο να λάμπει. Ακολουθεί ένα μικρό διάλειμμα με τον Ιταλό ντράμερ να κάνει μία μικρή επίδειξη των ικανοτήτων του μέχρι να δροσιστούν οι υπόλοιποι και βγαίνουν παίζοντας το ''Syn.Kill 1'' (ή ''Αssassinate'' όπως μας άρεσε να το λέμε μικροί) από τη δισκάρα ''Refresh The Demon'' και τα χτυπήματα του μικρού ακούγονται μέχρι την Πειραιώς και το Γκάζι,απίστευτο groove και ώρα για αγνό παλιό ξεσβέρκωμα. Στο τέλος του κομματιού αρχίζει το τέταρτο του παλιμπαιδισμού, δε μπορώ να εξηγήσω αλλιώς αυτό που ζήσαμε και μείναμε με τα στόματα ανοιχτά.
O Waters αρχίζει να παίζει το ''No Zone'' στο οποίο κάνει φωνητικά ο μπασίστας παρακαλώ,αδιανόητα πράγματα αγαπητοί αναγνώστες. Και νά'ταν μόνο αυτό,ο αρχηγός καταδιασκεδάζει, χαμογελάει,παίζει με τους οπαδούς,χτυπιέται,χορεύει και αρχίζει μετά να παίζει ακουστικά (!) την εισαγωγή του ''Brain Dance''. Επισήμως δεν πάμε καθόλου καλά,το γυρίζει στο κανονικό κομμάτι τιμώντας το άλμπουμ ''Set The World On Fire'' με δύο συνεχόμενα κομμάτια,τρία αν βάλουμε και το ομότιτλο,καθόλου άσχημα. Το κομμάτι κόβεται στη μέση και ο αθεόφοβος αρχίζει να παίζει το κρυμμένο κομμάτι στο τέλος του ''Carnival Diablos'', το τσιρκολίν που ακούει στο όνομα ''Chicken And Corn''. Και το παίζει όλο. Και δεν το πιστεύει κανείς. Μας δουλεύει και το χαίρεται, το χαίρεται με την ψυχή του διακομοδώντας το λέγοντας ότι είναι το αγαπημένο τους φαγητό όταν δεν έχουν λεφτά να φάνε. Θυμάται ότι άφησε κομμάτι στη μέση και συνεχίζει το ''Βrain Dance'' ως το τέλος, για να έρθει η στιγμή που άπαντες περιμέναμε. Το θρυλικό ''Αlison Hell'', το οποίο πριν αρχίσει μας λέει ότι είχε πρόταση από τη Metal Blade να πουλήσει τα δικαιώματα του κομματιού για 1000 δολάρια. Ευτυχώς που δεν το έκανε όπως είπε. Αρχίζει λοιπόν το κομμάτι, το ξανακόβει στην αρχή του μελωδικού μέρους παίζοντας με το κοινό ''διέκοψα το κομμάτι για να μιλήσω πάλι ε;'' και τελικά ο χώρος παίρνει φωτιά. Ένα κομμάτι που δε θα παλιώσει ποτέ κι ας είναι 28 χρονών, ένα από τα καλύτερα κομμάτια που μπορεί κάποιος να ακούσει σ'αυτή τη ζωή,κάθε φορά είναι μαγική, ειδικά ζωντανά. Αφήνουν πίσω το ντεμπούτο και έχουμε νέα έκπληξη αυτή τη φορά με το ''Second To None'' από το ''King Of The Kill'', επίσης άλμπουμ που τιμήθηκε με 3 κομμάτια. Aπίστευτη η χαρά μου και πάλι, ευτυχώς συνειδητοποιώ ότι δεν είμαι ο μόνος καθώς οι 35άρηδες και άνω γύρω μου είναι στην ίδια φάση, το ίδιο χαρούμενοι κι απορημένοι μαζί. Φοβερή απόδοση του κομματιού, οι σβέρκοι πάλι εκτός ελέγχου και είχε και συνέχεια. Ξαφνικά τους βλέπουμε να βγαίνουν με μάσκες τεράτων και αρχίζει το ''Phantasmagoria''. Μία κρυάδα την ψιλοπήρα διότι πάντα τελείωναν τις συναυλίες τους μ'αυτό. Ο Waters τραγουδάει με μάσκα δαίμονα και στο τέλος πετάει το καρφί ''θέλαμε να δούμε πως είναι να παίζεις όπως οι Slipknot, δεν πρόκειται να το ξανακάνουμε, ιδρώνει ο κ...ος μας''.
Έχουν λίγη ώρα στη διάθεση τους ακόμα και ρωτάει το κοινό αν θέλουμε το ''Never, Neverland'' ή το ''W.T.Y.D.'', βασικά και τα δύο τα θέλαμε αλλά επικρατεί η άποψη του κοινού να παιχτεί το δεύτερο, δεν τον χάλασε καν διότι μπορεί να το αποδώσει καλύτερα όπως είπε. Φωτιά στα μπατζάκια μας και THRASH από άλλη εποχή,που συνεχίζεται με τελευταίο κομμάτι στο οποίο υπήρξε πάλι δίλημμα. Ψευτοπαίζει το ριφφάκι από το ''The Fun Palace'' λέγοντας ότι μάλλον αυτό είναι το αγαπημένο κομμάτι των Ελλήνων απ΄όσο θυμάται αλλά μας αντιπροτείνει να παίξει το ''Human Insecticide'' και κανείς δε λέει όχι. Το τέλειο τελείωμα της βραδιάς που κράτησε σχεδόν μιάμιση ώρα. Ήταν τέτοια η πίεση χρόνου που την τελευταία στροφή ο φρενοβλαβής την έπαιξε σε πενταπλάσια ταχύτητα, παίζει να χτύπησαν 400bpm και να μην το πήρε κανείς χαμπάρι. Ευχαρίστησε το κοινό έχοντας ενδιάμεσα τονίσει ότι ήταν τιμή και χαρά του να ξαναβρεθεί εδώ,άλλωστε ήμασταν ο 1ος σταθμός της περιοδείας ''In The Blood'', διόλου τυχαίο. Εκπληκτική εμφάνιση, σχεδόν 85-90' χαράς και ευφορίας ειδικά για παλιούς οπαδούς, ακούσαμε κάποια κομμάτια όπως διαβάσατε που δεν θα τα έβαζαν ούτε dj σε μαγαζί αν τους τα ζητούσες και συνειδητοποιήσαμε για άλλη μία φορά ότι όσο μέτριοι και να είναι κάποιοι δίσκοι τους και όσο αβέβαιο και να είναι το κλίμα μέσα στη μπάντα, όταν έρχεται η ώρα να ανέβουν στη σκηνή, εκεί εκθρονίζουν πολλούς. Ο τύπος μέχρι που είπε ότι χρειαζόμαστε μεταλλά πρωθυπουργό για να μπει η χώρα σε τάξη κι ότι εκείνος θα αναλάμβανε ευχαρίστως, όχι τόσο επειδή είμαστε φοβεροί οπαδοί και είναι υπέροχη η χώρα μας, όσο για το εκπληκτικό μας φαγητό που το λατρεύει. Κάπως έτσι τέλειωσε το βράδυ, δεν ξέρω πως κύλησε η Εθνική γιορτή μας στη χώρα, ξέρω όμως ότι αυτή ήταν μία 28η Οκτωβρίου που οι παρευρισκόμενοι δε θα ξεχάσουν ποτέ. Αν τώρα υπάρχουν άτομα που έχουν μείνει στα 2 πρώτα άλμπουμ και δεν τους άρεσε ΑΥΤΟ το σετλίστ, ε τότε δεν υπάρχει σωτηρία κι ελπίδα για το γούστο του μέσου Έλληνα οπαδού. 12 στα 15 κομμάτια ήταν 20ετίας και παλιότερα, τι άλλο να ζητήσει κανείς πιο τίμιο κι αναπάντεχο;
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Αλόρας
Φωτογραφίες: Γιάννης Λιβανός (John Metalman Photography)
Comments
