Ένα ερώτημα που μπορεί να περάσει από το μυαλό του καθένα μας είναι γιατί να πάει σε ένα live, ενώ η μουσική είναι πλέον πολύ προσβάσιμη. Η απάντηση μπορεί να ποικίλει, αλλά το βασικό είναι να μπορεί η μουσική να διατηρήσει την προσβασιμότητα της και γιατί το live είναι η πεμπτουσία της rock/metal. Και όχι στο πόσο θα «κράξει» κανείς κάποιον σε μια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ούτε να μπει σε μια στείρα αντιπαράθεση στο facebook για το ποιος είναι πιο μεταλλάς. Σε μια ζωντανή εμφάνιση πάει κανείς για να γνωρίσει την μπάντα καλύτερα ή ακόμα να ανακαλύψει κάποιο νέο σχήμα. Και δεν είναι απαραίτητο να είναι κάποιο χιλιο-προβαλλόμενο συγκρότημα.
Αυτός ο πρόλογος ουσιαστικά αναφέρεται στην απογοητευτική προσέλευση του κόσμου στην ζωντανή εμφάνιση των Avatarium, οι οποίοι πλαισιωνόταν από τους Αθηναίους The Slayerking. Οι μουσικοί των πρώτων είναι παγκόσμια αναγνωρισμένοι με πολλά χρόνια εμπειρίας και ουσιαστικά δημιούργησαν ένα supergroup. Ενώ οι δικοί μας ήταν οι «Rookies» στο ελληνικό μουσικό στερέωμα, με ένα άλμπουμ στις αποσκευές τους, το "Sanatana Dharma". Προσωπικά, το μουσικό τρίο αποτελούμενο από τους Ευθύμη Καραδήμα (Nightfall (GR)) στα φωνητικά και μπάσο, Κώστα Κυριακόπουλου στην κιθάρα (Nightfall (GR), Cemetery Dance) και την Anna E στα ντραμς, ήταν μια ακόμα ευχάριστη έκπληξη.
Αναλυτικά το live ξεκίνησε με ολιγόλεπτη καθυστέρηση και με το Eightball Live Stage απογοητευτικά άδειο, ούτε 100 άτομα και οι λίγοι χοντροί που ήμασταν δεν καταφέραμε να κάνουμε την διαφορά. Οι The Slayerking ανέβηκαν στην σκηνή απλά ξεκινώντας να παίζουν το "She is My Lazarus", με απλότητα και επαγγελματισμό. Αν και φαινόταν μια αμηχανία στο πρώτο τραγούδι άρχισαν να κερδίζουν πολύ έυκολα την προσοχή των παραβρισκόμενων. "Στο Black Mother of the Lord of Light" το τρακ τους άρχισε να αποχωρεί και οι μουσικές τους δυνατότητες άρχισαν να ξεδιπλώνονται. Άλλωστε δεν υπάρχει ταλέντο, αν δεν υπάρχει και το ανάλογο τρακ. Αλλά η δήλωση τους ότι ήταν το πρώτο τους live με έκανε να τους συμπαθήσω ακόμα περισσότερο. Τα επόμενα "Sargon of Akkad" και "Magnificent Desolation" έφεραν τον λιγοστό κόσμο στο «καγκελάκι» μπροστά στην σκηνή. Το δέσιμο τους ήταν πολύ καλό, αν και οι συνθέσεις τους «χωρούσαν» ακόμα μια κιθάρα, έστω μόνο στις ζωντανές εμφανίσεις. Το μπάσο ήταν οδηγός και με ψυχεδελικά ψήγματα του κιθαρίστα έδινε μια μοναδικότητα στο αργόσυρτο doom. Το show τους έκλεισε με τα "The Man that Never Was" και "Southern Gate of the Sun" έχοντας κερδίσει ένα ζεστό χειροκρότημα, πολύ μεγαλύτερο ανάλογα με τον κόσμο που βρισκόταν μέσα.
Συνοπτικά, θα μπορούσαμε να δούμε την μπάντα με συμπάθεια λόγω της «παρθενιάς» τους, αλλά νομίζω ότι τους αξίζουν πολλά περισσότερα. Στάθηκαν πολύ καλά στην σκηνή, όντως πολύ καλά προετοιμασμένοι και πολύ εύκολα κέρδισαν την προσοχή όλων. Το κυρίαρχο μπάσο στελέχωναν ανάλογα φωνητικά και τα ντραμς κατάφεραν να δέσουν τις συνθέσεις. Ιδιαίτερη μνεία όμως αξίζει ο Κώστας στην κιθάρα, που έδινε έναν ξεχωριστό ήχο με το ψυχεδελικό του παίξιμο. Το συγκρότημα έδωσε πολλές υποσχέσεις και σίγουρα στην επόμενη δουλειά τους θα αποκτήσουν ακόμα μεγαλύτερη μοναδικότητα. Και όπως φάνηκε επιδιώκουν να δημιουργήσουν τον δικό τους ήχο.
Όπως διαπίστωσα μέσα από το ολιγόλεπτο κους-κους με φίλους ίδιες θετικές γνώμες είχαν και άλλοι και φυσικά το επίκεντρο της συζήτησης ήταν η απουσία κόσμου και σίγουρα η τιμή του εισιτηρίου δεν αποτέλεσε δικαιολογία. Οι Avatarium δεν άργησαν να ανέβουν στην σκηνή ξεκινώντας, μάλλον και αυτοί αμήχανα λόγω σχεδόν άδειου χώρου, με το "Ghostlight", από το πιο πρόσφατό τους "Girl With The Raven Mask", που ήταν και το επόμενο τραγούδι. Δεν άργησαν να δείξουν το πόσο μεγάλοι μουσικοί είναι όλοι τους, αλλά η σκηνική παρουσία της Jennie-Ann Smith ήταν μοναδική, κατατάσσοντας άνετα τον εαυτό της στης μεγάλες κυρίες της metal. Στο "Bird of Prey", από το ομώνυμο ντεμπούτο τους άλμπουμ, καταλάβαινες ότι κάτι τρέχει με τον ήχο και δεν ήταν κάτι αρνητικό. Τα φωνητικά ακούγονταν ακόμα καλύτερα από ότι σε cd, αλλά γενικά όλοι οι μουσικοί, σε έναν χώρο που δεν σε απογοητεύει ποτέ με τον ήχο του. Το "The January Sea" από την τελευταία τους δουλειά, συγκέντρωσε σχεδόν όλο τον κόσμο μπροστά στην σκηνή. Κάτι που ευχαρίστησε την τραγουδίστρια και το δήλωσε.
Στο επόμενο "All I Want", από το ομώνυμο ΕΡ τους, όλοι πια καταλάβαμε πως πρόκειται για ένα μεγάλο live και η Jennie κινιόταν στην σκηνή σαν να βγήκε από κάποιον πίνακα του John William Waterhouse, σαν μια πραγματική Lady of the Lake, όπως την χαρακτήρισε συντάκτης γνωστού μουσικού εντύπου. Το μαγευτικό "Pearls & Coffins" συνέχιζε το πρόγραμμα με τα "Master Thief" και "Run Killer Run" να συμπληρώνουν την παρουσίαση της τελευταίας τους δουλειάς. Εξίσου μαγευτικό και το "Deep Well" από το "All I Want" ΕΡ, που ακολούθησε μετά από μια μικρή κουβέντα με το κοινό.
Η κατάληξη έγινε με το κλασικό "Moonhorse" και τον αναμενόμενο encore με το "Avatarium", με το οποίο συνήθως τελειώνουν τις ζωντανές τους εμφανίσεις. Όλα αυτά μέσα σε μια αποθέωση και με παρατεταμένο χειροκρότημα να μην αναλογεί με τους λιγοστούς που βρεθήκαμε εκεί. Σε ένα live που σε μάγευε από την πρώτη νότα. Οι Avatarium έδειξαν έναν τεράστιο επαγγελματισμό και έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους. Η αρχική τους αμηχανία δεν τους απέτρεψε να κάνουν ένα πραγματικό show. Κανένας μουσικός δεν υστέρησε και δύσκολα μπορεί να βρει κανείς κάποιο ψεγάδι στην εμφάνισή τους.
Ένα πράγμα που θα ήθελα να επισημάνω είναι ο καταπληκτικός ήχος που είχαν σε όλη την διάρκεια της εμφάνισής τους. Μιλώντας με τον Γιώργο, από τους κορυφαίους Έλληνες ηχολήπτες, έλαβα μια αφοπλιστική απάντηση πως οι ίδιοι οι μουσικοί ήταν υπεύθυνοι για αυτόν τον ήχο και η προσπάθεια του ήταν ελάχιστη. Αλλά προσωπικά πιστεύω πως έβαλε και αυτός το «λιθαράκι» του. Από τα καλύτερα live που έχω παρακολουθήσει και είχε ακόμα και μια αποκάλυψη, το συγκρότημα που ζέστανε το κοινό. Κάτι που το κατάφερε και ο ήχος απόλυτα ταιριαστός με αυτόν των Σουηδών.
Για το Rock Overdose,
Φωτογραφίες: Γιάννης Πετρίδης
Comments
