Κατέφτασα με δεκάλεπτη καθυστέρηση στο ανησυχητικά άδειο 6 d.o.g.s., χάνοντας λίγα λεπτά από το set των Omega Monolith. Βέβαια όπως μου είπε χαριτολογώντας ένας συνάδελφος (Γεια σου, Κώστα) δεν έχασα νότα είναι ακόμα στη ίδια. Η αλήθεια είναι ότι οι Omega Monolith, δεν μου αρέσουν καθόλου, γενικά βρίσκω τα μουσικά τους μοτίβα επαναλαμβανόμενα και περιοριστικά. Βλέποντάς τους όμως ζωντανά και βλέποντας πόσο συμπαθείς φυσιογνωμίες είναι σε συνδυασμό με τον εκπληκτικό και ισοπεδωτικό ήχο που δεν περιμένεις από ένα duo άλλαξα λίγο γνώμη. Για τον ήχο βοήθησε φυσικά κ ο εντυπωσιακός εξοπλισμός του κιθαρίστα με τα δεκάδες πεταλάκια και τις επί τόπου λούπες που δημιουργεί. Αν και όπως είπα δεν είμαι μεγάλος τους φαν, οι Omega Monolith είναι η τέλεια μπάντα να δημιουργήσουν την πιο heavy και evil μουσική επένδυση σε μια ταινία. Σίγουρα είναι το πιο μέταλ soundtrack που μπορείς να βρεις. Βασικα ναι, αυτό πρέπει να κάνουν. Θα έβλεπα την ταινία μόνο και μόνο για τους Monolith.
 |
Στην συνέχεια ανέβηκαν οι Automaton. Τελευταία φορά τους είδα support στους Naam και δεν μου είχαν κάνει πολύ καλή εντύπωση, οπότε ήμουν και λίγο αρνητικά προδιατεθειμένος. Όμως τώρα έχοντας κάνει κάποιες εμφανίσεις, η αυξημένη αυτοπεποίθηση τους ήταν εμφανής. Ο ήχος τους ήταν συμπαγής και σε σχέση με άλλες φορές πολύ διαυγής. Ωραίο attitude, ωραία παιγμένο doom υλικό, ήταν πραγματικά ευχάριστο να τους παρακολουθείς. Τα επίπεδα ψυχεδέλειας ανέβηκαν πολύ όταν στην σκηνή ανέβηκε για ένα τραγούδι μια guest τραγουδίστρια ώστε να πλαισιώσει με αιθέριες φωνητικές μελωδίες την μπάντα. Στο κοινό σε γενικές γραμμές αυτή η προσθήκη άρεσε, αλλά εμένα μου φάνηκε ότι έγινε λίγο «στο πόδι» και ενώ σε σημεία έμπαινα και εγώ στο trip της τραγουδίστριας άλλες φορές περίμενα να σκάσει μύτη λουλουδού. Συμπερασματικά όμως οι Automaton πολλά level up από την τελευταία φορά και πολλά kudos για μια σύντομη και πολύ περιεκτική εμφάνιση.
 |
Σειρά όμως τώρα είχαν οι headliners της βραδιάς, Belzebong. Ο βασικός λόγος που ήρθα σε επαφή με την μουσική τους και δεν ντρέπομαι να το πω είναι ότι έκαναν τον Henry (ο δαίμονας των Black Sabbath) να κρατάει ένα bong. Εγώ είμαι –χωρίς να το παραδέχομαι συχνά- από εκείνους τους αντιπαθητικούς πιουρίστες που θεωρούν ότι η συγκεκριμένη σκηνή πέθαινε το 1996 μαζί με τους Kyuss και ότι βγήκε μετά ήταν απλά ένα συμπαθές υποκατάστατο. Επίσης ποτέ δεν συμπάθησα τον δημοσιογραφίστικο όρο “stoner”. Αλλά στο 6 dogs, πάνω στην επέτειο θανάτου του Cobain και του Staley (άσχετο), παίχτηκε μια πράξη βγαλμένη από την αποκάλυψη.
 |
 |
Οι Belzebong ΕΙΝΑΙ το stoner. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι 4 λιμοξίφτερα από την Πολωνία χωρίς φωνητικά στο παιχνίδι είναι τόσο, μα τόσο φανταστικοί. Αν και φοβόμουν ότι η έλλειψη φωνής θα με κουράσει, δεν την χρειάζονται ούτε λίγο. Ο ήχος τους, αν και ξεκίνησε χαμηλά σε ένταση, δεν σταμάτησε να ανεβαίνει μέχρι και το τελευταίο τραγούδι που έπαιξαν. Αυτό που κάνουν είναι textbook stoner metal με όλα τα κλισέ και τους περιορισμούς του ιδιώματος αλλά ότι κάνουν, το κάνουν πιο καλά από τους περισσότερους. Σε κάποια φάση ο ρυθμικός κιθαρίστας παρατάει την κιθάρα του και ανάβει ένα τσιγαριλίκι. Εγώ ως επαγγελματίας των αρνητικών σχολίων αμέσως σκέφτηκα την Miley Cyrus στα μουσικά βραβεία στο Amsterdam και πόσο δήθεν είναι η συγκεκριμένη κίνηση. Αφού όμως έκανε από μια τζούρα όλα το συγκρότημα, τον τσιγαριλίκιον βρήκε το δρόμο του στο κοινό. Αυτό έγινε δύο φορές, δίνοντας πλέον ένα αληθινά stoner χαρακτήρα στην συναυλία και ανέβασε το κασέ της μπάντας κατακόρυφα για την αληθινά μέταλ κοινοκτημοσύνη της.
 |
Δυστυχώς το έπος που ξετυλίχθηκε εκείνο το βράδυ στο 6 d.o.g.s. δεν μπορείς να το ακούσεις και στο δίσκο τους, αφού τα κομμάτια τους θεωρώ ότι ερμηνεύθηκαν πολύ ανώτερα από ότι στο studio. Αυτό καθιστά το κοινό του -πλέον γεμάτου- 6 d.o.g.s. σε λίγους προνομιούχους ακροατές. Η ένταση και ο υπέρβαρος ρυθμός των Belzebong δημιούργησαν και 2 κύκλους με ξύλο (moshpit δηλαδή, Σάκη Τόλη γλωσσοπλάστη είσαι θεός), σχετικά ασυνήθιστο γεγονός για τέτοιου είδους συναυλία. Λόγος περί playlist δεν χρειάζεται να γίνει αφού έπαιξαν ότι είχαν και δεν είχαν. Σε γενικές γραμμές ήταν μια φανταστική και αποκαλυπτική εμπειρία όλη η βραδιά και μπράβο και στους οργανωτές που φέρνουν τόσο συχνά σχετικά άγνωστες αλλά καταπληκτικές μπάντες στην Ελλάδα και για πολύ φτηνό (επιτέλους) εισιτήριο.
Για το Rock Overdose,
Νικόλας Ρώσσης
Comments
