O Γιώργος Καρανικόλας φαίνεται να είναι ένας πολυάσχολος άνθρωπος, τουλάχιστον όσον αφορά τις μουσικές του ενασχολήσεις. Μόλις δύο εβδομάδες πριν, έδωσε δύο unplugged συναυλίες με τους The Last Drive, ενώ το προηγούμενο Σάββατο έπαιξε μαζί τους ένα αντίστοιχο show στη Θεσσαλονίκη. Μέσα στο 2015 κυκλοφόρησε καινούριο άλμπουμ με το προσωπικό του μουσικό όχημα, τους BLML, ενώ αυτό τον καιρό επανακυκλοφορεί μέσω της Labyrinth Of Thoughts το “7”, τον τρίτο δίσκο των Blackmail, του σχήματος-γονέα των BLML.
Η προαναφερθείσα επανακυκλοφορία λοιπόν, όπως και η κυκλοφορία -επίσης από τη Labyrinth Of Thoughts- της νέας δουλειάς των Ludmila, η οποία κρύβει κι αυτή από πίσω τη δικιά της πονεμένη ιστορία, αποτέλεσαν την αφορμή για να στηθεί η χθεσινή βραδιά στο An.
 |
Οι τελευταίοι ανέβηκαν στη σκηνή του υπογείου της Σολωμού λίγο μετά τις 10, παίζοντας ένα set βασισμένο σε επιλογές από το “Sudden”, που μόλις κυκλοφόρησε, αλλά και το “Hjärt – och”, τον δίσκο που είχε ηχογραφηθεί νωρίτερα, αλλά για διάφορους λόγους δεν κατάφερε να δει το φως της ημέρας ως αυτόνομη κυκλοφορία και εμπεριέχεται ως bonus cd στη βινυλιακή έκδοση του “Sudden”. Οι Ludmila σίγουρα δεν είναι το συγκρότημα που σε κερδίζει με τη βαρύτητα ή τα “γκάζια” τους. Για του λόγου το αληθές, κομβικό ρόλο στον ήχο τους δείχνει να διαδραματίζει το μπάσο. Ακούγωντας τους ζωντανά, διαπίστωσα ότι η ραχοκοκκαλιά των περισσότερων συνθέσεων τους βασίζεται στο συγκεκριμένο έγχορδο, πάνω στη βασική μελωδία του οποίου “χτίζουν” τα υπόλοιπα όργανα.
 |
 |
Η μετα-grunge υποτονικότητα που τους χαρακτηρίζει, δένει αρμονικά με την αγαπημένη χροιά της Φλώρας Ιωαννίδη, ενώ το “αλατοπίπερο” του ήχου τους προστίθεται από τις prog αναφορές που κλείνουν συχνά πυκνά το μάτι στους Tool, αλλά και κάποιες πιο heavy στιγμές του “Sudden”, στις οποίες αν φανταζόσουν τις κιθάρες κουρδισμένες αρκετά χαμηλότερα, θα έλεγες ότι φλερτάρουν οριακά με το doom. Η πολυσυλλεκτικότητα που εμφανίζουν ιντριγκάρει και είμαι ήδη περίεργος για το που μπορεί να το πάνε με το επόμενο τους άλμπουμ.
 |
 |
Οι BLML από την άλλη, μπορεί να μη φείδονται ψυχεδελικών και λοιπών “ταξιδιάρικων” καταβολών, η κιθάρα του Γιώργου Καρανικόλα όμως δεν αστειεύεται, τουναντίον έχει αδιαμφισβήτητα πρωταγωνιστικό ρόλο. Το supporting cast που τον συνοδεύει όμως, δεν είναι σε καμία περίπτωση της πλάκας. Το αρχέγονο format ενός εκπληκτικά σφιχτοδεμένου trio σε κιθάρα/μπάσο/ντραμς, πλαισιωνόταν από επίσης εξαιρετικούς μουσικούς σε πλήκτρα, βιόλα και κρουστά, δημιουργώντας μια μοναδική πανδαισία ηχοχρωμάτων προς τέρψιν των αυτιών των παρευρισκομένων.
 |
 |
Το “7” αν και τιμήθηκε δεόντως, δεν αποδόθηκε τελικά στην ολότητα του, όπως είχε διαφανεί, δίνοντας καταρχήν χώρο σε μια σειρά συνθέσεων από το περίφημο περσινό “Panopticon” και καταδεικνύοντας ένα σχήμα το οποίο ναι μεν καμαρώνει τις δάφνες του, αλλά σίγουρα δεν επαναπαύεται σε αυτές. Κάποια τεχνικά προβλήματα -αν κατάλαβα καλά- ανάγκασαν το συγκρότημα να προσαρμόσει το setlist του, βγάζοντας εκτός παιχνιδιού ορισμένα κομμάτια, αλλά σε καμία περίπτωση αυτό δεν αφαίρεσε από τη γενικότερη αίσθηση ότι παρακολουθήσαμε μια απολαυστική και γεμάτη rock συναυλία, έτσι ακριβώς όπως αυτή θα έπρεπε να είναι.
 |
 |
Του κυρίως πιάτου των BLML και Ludmila φρόντισε να προηγηθεί ο παραγωγός/DJ The Drobs και το ηλεκτρικό σύνολο που τον συνοδεύει, συνδιάζοντας dancefloor αισθητική και φυσικά όργανα με έναν απρόσμενα αρτιότατο όσο και άκρως επιτυχημένο τρόπο.
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Σούρσος
Comments
