Παρασκευή βράδυ και στον κατά τ’ άλλα συναυλιακό "μεσαίωνα" της Ελλάδας, το πρόγραμμα σήμερα έχει τους θρύλους της αμερικάνικης rock/hard rock σκηνής Blue Oyster Cult μετά από 4 χρόνια στην Θεσσαλονίκη στον χώρο του Block 33. Οι πόρτες άνοιξαν κανονικά στις 21:00 και ο κόσμος εισήλθε στον συναυλιακό χώρο. Οι ηλικίες όπως ήταν αναμενόμενο κυμαίνονταν πάνω από τον συνηθισμένο μέσο όρο που περιμένει κάνεις να συναντήσει σε συναυλία αλλά υπήρχαν και διάσπαρτες ορισμένες εξαιρέσεις. Στην θέση του support group ήταν η ελληνική μπάντα Gemini Act η οποία είχε ανοίξει και την συναυλία του Paul Di Anno στις αρχές Οκτώβρη.
Γύρω στις 22:15 το συγκρότημα ανεβαίνει στην σκηνή και μπροστά σε 400 περίπου άτομα παρουσιάζει το πρόγραμμά της το οποίο περιείχε κυρίως διασκευές. Η μπάντα ξεκίνησε με δύο κλασσικά κομμάτια των Savatage και στην μέση αυτών εκτέλεσε το Holy Diver τους τρισμέγιστου Ronnie James Dio, συνέχισε με 1-2 δικά της τραγούδια και τελευταίο έπαιξε το τραγούδι Heaven & Hell. Ενώ συνήθως οι ζωντανές διασκευές «ζωντανεύουν» από νωρίς το κοινό, όταν είναι αποτυχημένες έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα. Και δυστυχώς αυτό έγινε. Όσο και να αγαπάς έναν τραγουδιστή, όση επιρροή και να σου έχει ασκήσει πάνω στον ήχο του συγκροτήματος σου, από την στιγμή που ΔΕΝ έχεις την ικανότητα να το διασκευάσεις αξιοπρεπώς, ΔΕΝ τον διασκευάζεις. Όχι ζωντανά τουλάχιστον.
Αυτό που ζήσαμε πριν βγουν στην σκηνή οι Blue Oyster Cult, ήταν μια τραγωδία. Άκουγα αγαπημένα μου κομμάτια να μην μπορούν να αποδοθούν έτσι όπως πρέπει και να «θυσιάζονται» στον βωμό τον διασκευών για να αρέσει το πρόγραμμα της μπάντας στο κοινό. Πέρα από αυτό, μπορώ να πώ ότι μου έρχεται στο μυαλό μια πληθώρα πιο προβαρισμένων συγκροτημάτων που να ταιριάζουν καλύτερα στο ύφος της συναυλίας.
Με αυτά και με εκείνα η ώρα έφτασε 22:50, το κοινό έφτανε τα 600-700 άτομα και όλα ήταν έτοιμα να ξεκινήσουν οι headliners για μια από τις καλύτερες hard rock βραδιές που έχουμε περάσει στην Θεσσαλονίκη τα τελευταία χρόνια. Από τα ηχεία ακούγεται για εισαγωγή το soundtrack της γνωστής σειράς Game Of Thrones και η μπάντα ανεβαίνει στην σκηνή για ένα άκρως επαγγελματικό live. Ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά του live που έδειχνε και την πολύχρονη πείρα του συγκροτήματος είναι πως για να ροκάρεις τον χώρο δεν χρειάζεται να έχεις την ένταση στο διαπασών.
Ο ήχος καθόλη την διάρκεια της συναυλίας ήταν ΚΡΥΣΤΑΛΛΟ και με την άνεση του ο καθένας άκουγε ανετότατα και διαυγέστατα την μπάντα σε οποιοδήποτε σημείο καθόταν. Το setlist του συγκροτήματος ήταν ίδιο με αυτό της Αθήνας. Το συγκρότημα ξεκίνησε με το “This Ain’t the Summer Of Love” του τέταρτου δίσκου τους “Agents Of Fortune” μπροστά σε ένα μουδιασμένο στην αρχή κοινό. Η μουσική πανδαισία με 3 κιθάρες, πλήκτρα και 4 φωνές μπορώ να πω πως με κατέπληξε. Η συναυλία συνεχίζει με τον Eric Bloom να παροτρύνει το κοινό να σηκώσει ψηλά τα ποτήρια με μπύρες και ακολουθεί το “Golden Age Of Leather”, με την μπάντα να φαίνεται να το διασκεδάζει και το κοινό να την επιδοκιμάζει χωρίς να είναι ιδιαίτερα εκδηλωτικό. Η αλήθεια είναι πως το κοινό ήταν περισσότερο ακροατήριο και δεν φώναζε ούτε ζητωκραύγαζε. Θύμιζε λιγάκι «εξευρωπαϊσμένο» hard rock κοινό χωρίς να υπονοώ πως κάτι τέτοιο είναι απαραίτητα κακό. Η ώρα έφτασε για να ακούσουμε τον πρώτο ύμνο των Blue Oyster Cult, “Burning For You” με τους στίχους να τραγουδιούνται από ολόκληρο το κοινό. Χωρίς πολλά λόγια από τα μέλη της μπάντας, συνεχίζουν με “Dancin’ in the Ruins”, “Shooting Shark ” και έναν ακόμα ύμνο και προσωπικό αγαπημένο «The Vigil», με την απόδοση της μπάντας να είναι στην κορυφή και το κοινό διαρκώς να επευφημεί.
Συνεχίζοντας τα καλύτερα στιγμιότυπα που πρέπει να κρατήσουμε από την συγκεκριμένη συναυλία πιστεύω πως είναι οι εκτελέσεις των τραγουδιών “Then came the Last Days of May” με τον Eric Bloom να συστήνει τα μέλη της μπάντας, το αριστούργημα Godzilla άψογα εκτελεσμένο με ένα ενδιάμεσο medley από τραγούδια των Joan Jett and the Βlackhearts, Utopia και Meatloaf, ως φόρο τιμής για τον μπασίστα τους Kasim Sulton που συμμετείχε σε όλα αυτά τα συγκροτήματα και στην συνέχεια υπέροχα solo από τον μπασίστα Kasim Sulton, έπειτα από τον drummer και τέλος από τον Buck ‘Dharma’ αποδεικνύοντας πως είναι ένας εξαίσιος αν και ιδιαίτερα υποτιμημένος σολίστας και συνθέτης. Επίσης, σημαντική παράλειψη θα αποτελούσε να μην τονιστεί η άψογη εκτέλεση των ύμνων “Don’t fear the Reaper” ως τελευταίο κομμάτι του κανονικού τους προγράμματος και το 7λεπτο κομμάτι-αριστούργημα που ακούει στο όνομα “Astronomy”. Τέλος το κλασσικό ending κομμάτι των BOC, “Cities on Flame with Rock N Roll” ξεσήκωσε αρκετά το κοινό. Κάπως έτσι φτάνουμε στο τέλος και συνοψίζοντας, ήταν μια φανταστική βραδιά για το κοινό της Θεσσαλονίκης, ακούγοντας για 2 ώρες αυτή την καταπληκτική μπάντα. Τολμώ να πω πώς τέτοιου είδους συναυλίες δυστυχώς έχουν λείψει από την πόλη.
Υ.Γ Ίσως το μοναδικό αρνητικό σημείο όλης της βραδιάς είναι πως εξαιτίας της οργάνωσης (φαντάζομαι), η συναυλία τελείωσε αφού είχαν λήξει τα δρομολόγια των μέσων μαζικής μεταφοράς με τον κόσμο να δυσκολεύεται να επιστρέψει στο κέντρο της πόλης.
Για το Rock Overdose,
Στέφανος “Πίτας” Δαλακιουρίδης
Φωτογραφίες: Maria Hd Photography
Comments
