Δυόμιση-τρία χρόνια το είχαμε άχτι στην παρέα να δούμε από τα μέρη μας τους Blues Pills, με τις συζητήσεις να ξεκινούν στις αρχές από το χιλιοειπωμένο “δεν είναι αρκετά γνωστοί για να τους φέρουν” για να καταλήξουν τον τελευταίο καιρό στο πολυφορεμένο “πλέον παραείναι γνωστοί για την Ελλάδα της κρίσης”. Στο μεταξύ, είχα φροντίσει να συγκεντρώσω αρκετά φίλια πυρά προς το μέρος μου, έχοντας εμβόλιμα παρακολουθήσει το συγκρότημα στο Roadburn και παράλληλα διαδόσει ότι είδα τουλάχιστον δέκα μπάντες καλύτερες τους το συγκεκριμένο τριήμερο.
Ευτυχώς, που τελικά βρέθηκε ο μερακλής να με βγάλει από τη δύσκολη θέση, κλείνοντας τους από μία εμφάνιση σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, ούτως ώστε όλοι να βγάλουν τα συμπεράσματα τους ιδίοις όμμασι.
 |
Το γεγονός ότι θα άνοιγαν οι Big Nose Attack, μόνο ως εξαιρετικά ταιριαστό θα μπορούσε να φαντάζει, έχοντας υπόψη ότι ήταν οι ίδιοι -υπό το banner των Down & Out- που είχαν ανοίξει την παρθενική εμφάνιση των Radio Moscow στη χώρα μας, του συγκροτήματος προπομπού των Blues Pills. Σε αντίθεση με το πιο αλήτικο και παραδοσιακό blues προσωπείο του παρελθόντος, πλέον έχουν στραφεί σε περισσότερο rock και “αγαπησιάρικες” φόρμες, με πολύ κόσμο να τους χαρακτηρίζει ως τους “έλληνες Black Keys”. Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, πέρα από τις εντυπωσιακές ομολογουμένως συνθέσεις τους, ήταν ο πλούσιος ήχος τους, πράγμα αντικειμενικά δυσκατόρθωτο για ντουέτο. Σε σημείο που έπιανες τον εαυτό σου να αναρωτιέται αν υπάρχει κάποιος πίσω από τη σκηνή, ο οποιός παίζει στα κρυφά το μπάσο! Δεν ξέρω αν ήταν το σήμα της κιθάρας που έβγαινε από ενισχυτές μπάσου ή το μπόλικο reverb στα τύμπανα ή οποιαδήποτε άλλη πατέντα που μου διαφεύγει, πάντως τα κατάφεραν και τους βγάζω το κάπελο δικαιωματικά.
Αμέσως πριν είχαν εμφανιστεί στη σκηνή του Gagarin, οι αθηναίοι Soundtruck, ένα συγκρότημα του οποίου ο ήχος ακροβατεί πάνω στη χρυσή τομή, που χωρίζει το κλασικό hard rock από το southern, με αρκετά αξιόλογο αποτέλεσμα. Τα μελή τους δείχνουν να το έχουν δουλέψει στην τρίχα, όσον αφορά τον εκτελεστικό τομέα, ενώ ο τραγουδιστής τους Νίκος Μελάς, φαντάζει ιδανική φωνή για το ύφος στο οποίο έχουν επιλέξει να κινηθούν, πέραν του ότι αποδείχθηκε επί σκηνής και ιδιαίτερα κινητικός ως frontman. Κατάφεραν να ζεστάνουν σχετικά επιτυχώς το ήδη πολυπληθές κοινό και γενικά ο χρόνος κύλησε ευχάριστα για όση ώρα βρέθηκαν στη σκηνή. Mission accomplished.
 |
Ο λόγος όμως που το rock κοινό της Αθήνας είχε γεμίσει ασφυκτικά το κλαμπ της οδού Λιοσίων παραμονές εκλογών, δεν ήταν άλλος παρά από την international blues rock τετράδα με έδρα την Σουηδία. Δεν προκαλεί έκπληξη λοιπόν το γεγονός ότι οι Blues Pills γνώρισαν την αποθέωση με το που πάτησαν τη σκηνή κι όπως επίσης ότι κανείς δεν φάνηκε να ασχολείται με το γεγονός ότι το εναρκτήριο “High Class Woman” παίχτηκε σχεδόν εξ' ολοκλήρου απουσία κιθάρας, λόγω τεχνικού προβλήματος. Η συνέχεια δόθηκε με το “Ain't No Change” δίχως να χαθεί δευτερόλεπτο από το momentum, με το κοινό να συμμετέχει με τραγούδι και φωνή, σκηνικό το οποίο θα συνεχιζόταν καθ'όλη τη διάρκεια της συναυλίας. Προφανώς και υπήρξαν στιγμές κατά τις οποίες η συμμετοχή χτυπούσε κόκκινο, όπως το δυναμικό “Devil Man” ή το καψούρικο “No Hope Left For Me”, όπου θα μπορουσαμε άνετα να είχαμε ζήσει καταστάσεις “δικό σας!”.
 |
 |
Όλα τα φώτα, όπως ήταν εύλογο, είχαν στραφεί πάνω στην Elin Larsson, η οποία εκτός του ότι διαθέτει μια συγκλονιστική φωνή είναι -κακά τα ψέμματα- και μια ιδιαίτερα γοητευτική γυναίκα. Αυτό όμως, που μας απέδειξε περίτρανα το Σάββατο το βράδυ είναι επίσης ότι πρόκειται για μια μπαρουτοκαπνισμένη frontwoman, η οποία μπορεί να επικοινωνήσει με το κοινό άκοπα, χωρίς καν να χρειαστεί να του απευθύνει το λόγο.
Στα μετόπισθεν, ο τεράστιος Zack Anderson -χωρίς υπερβολή η ραχοκοκκαλιά των Blues Pills- αποτελούσε με την καβλερή μπασαδούρα του, τον εγγυητή του τελικού ηχητικού αποτελέσματος, έχοντας αναπτύξει εντυπωσιακή “χημεία” με τον νεοφερμένο André Kvarnström -ο οποίος πάντως Cory Berry δεν είναι-, ενώ ο Dorrian Sorriaux στην κιθάρα διατράνωνε εαυτόν ως υποδειγματικό μαθητή των Eric Clapton, Jimmy Page και Leigh Stephens.
 |
 |
Εντύπωση προξένησε η επιλογή του συγκροτήματος να προκρίνει την αρχική εκδοχή του "Devil Man”, αφήνοντας την άκρη την πιο πρόσφατη που περιλαμβάνεται στο full length, όπως και το ότι προτιμήθηκε το σουηδόφωνο “Bliss”, αντί του “Jupiter”. Κι αν η προηγούμενη παρατήρηση δε φέρει κάποιο πρόσημο, είτε θετικό είτε αρνητικό, τα μόλις εβδομήντα λεπτά που κράτησε η εμφάνιση τους, προξένησαν ένα κάποιο “μούδιασμα”, παρά την κατά τα άλλα αψεγάδιαστη παρουσία τους. Όταν διαθέτεις ως δισκογραφία ένα full length κι ένα EP όλα κι όλα, επιβάλλεται να τα παίξεις εξ' ολοκλήρου. Ας είναι. Τουλάχιστον, η επιλογή για κλείσιμο με το “Black Smoke” αποδείχθηκε ιδανική κι έσβησε μέσα μας γλυκά κάθε παράπονο.
Setlist:
High Class Woman
Ain’t No Change
Dig In
No Hope Left for Me
Time Is Now
Astralplane
Bliss
Elements and Things (Διασκευή Tony Joe White)
Devil Man
Little Sun
Black Smoke
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Σούρσος
Comments
