Παρασκευή 22 Μαΐου και οι Bombing the Avenue παρουσίασαν στο Six d.o.g.s. το πρώτο τους δίσκο, με τίτλο “Civil Servant”. Σε αυτό το release party έδωσαν το παρόν και τη στήριξή τους οι Yellow Devil Sauce και οι Eye Level. Έφτασα στο Six d.o.g.s. στις 21:05 λίγα λεπτά αφού είχαν βγει στη σκηνή οι Eye Level. Εδώ θα ήθελα να σας ζητήσω συγγνώμη, καθώς δεν είχα μαζί μου φωτογραφική μηχανή, οπότε η ανταπόκριση αυτή δεν θα συνοδεύεται από φωτογραφίες.
Οι Eye Level βγήκαν στη σκηνή έχοντας και αυτοί βγάλει τον πρώτο τους δίσκο, το “Reality.Godspeed”, 2 μήνες πριν, και το πάθος που είχαν για τη μουσική τους ήταν παραπάνω από εμφανής. Οι ίδιοι ονομάζουν τη μουσική τους Bastard Rock, και καταλαβαίνεις τι εννοούν ακούγοντάς τους: αργές μελωδικές στιγμές, με progressive και πιο ψυχεδελικές μελωδίες, έδιναν τη θέση τους σε up-tempo και βαριά ξεσπάσματα, άλλα ότι και αν ακούγαμε τα παιδιά έδιναν τον καλύτερο εαυτό τους και αυτό το αναγνώριζε το κοινό, που χειροκροτούσε έντονα μετά από κάθε τραγουδι.
Η συγκεκριμένη εμφάνιση αποτελούσε και την τελευταία τους, και το να παρακολουθείς ένα συγκρότημα στο τελευταίο του live σου προκαλεί περίεργα συναισθήματα, μέχρι και θλίψη, άσχετα με το αν γνωρίζεις αρκετά ή όχι το συγκεκριμένο συγκρότημα. Όπως είπαν τα παιδιά, τραγούδια όπως το “Holographic Dreams”, θα ακουγόντουσαν ζωντανά για πρώτη και τελευταία φορά. Και όντας η τελευταία εμφάνιση, οι Eye Level φρόντισαν να μείνει για τα καλά στις μνήμες των παρευρισκομένων, παίζοντας δυναμικά, γεμάτα πάθος. Ειδικά το τελευταίο τραγούδι, που ήταν γεμάτο ένταση και πανέμορφες μελωδίες που σε ταξίδευαν, ήταν η καλύτερη επιλογή για να κλείσουν. Οι στιγμές ήταν τόσο έντονες και φορτισμένες που ο κιθαρίστας, με το που τέλειωσε το κομμάτι, πέταξε την κιθάρα και έφυγε από τη σκηνή. Μετά ακολούθησαν και οι επόμενοι, αφήνοντας τη στιγμή για τους Yellow Devil Sauce.
Για τους Yellow Devil Sauce δεν νομίζω ότι πρέπει χρειάζεται να πω πολλά λόγια. Έχοντας χαρακτηριστεί από πολλούς ως ένα από τα καλύτερα συγκροτήματα στην Ελλάδα, έχουν μεγάλη συναυλιακή παρουσία και αυτό τους έχει κάνει να ακούγονται δεμένοι και συμπαγείς σε κάθε εμφάνισή τους, έχοντας βρει από καιρό τα πατήματά τους. Μετά την αποχώρηση των Eye Level, οι “βρόμικες” μελωδίες της μουσικής των Yellow Devil Sauce, που συνδυάζουν στοιχεία από είδη όπως grunge, stoner και γενικότερα 90s, δεν άργησαν να κατακλύσουν το Six d.o.g.s.
Τα παιδιά μας προσέφεραν ακόμα μια πολύ καλή εμφάνιση, με μόνο ίσως αρνητικό στοιχείο τον ήχο, ο οποίος ήταν αρκετά δυνατός και σε ορισμένες στιγμές το μπάσο κάλυπτε τα πάντα, ενώ καλύπτονταν και η φωνή του Αλέξη, όταν αυτός τραγουδούσε λιγότερο δυνατά. Βέβαια αυτό δεν επηρέασε καθόλου τον κόσμο, ο οποίος χειροκροτούσε με θέρμη. Προς το τέλος της εμφάνισης, ανέβηκε στη σκηνή και ο τραγουδιστής των Superpuma, για ένα κομμάτι, ο οποίος μάλιστα ζήτησε επιείκεια από το κοινό, καθώς το να εμφανίζεσαι με τους Yellow Devil Sauce δημιουργεί τρακ. Μετά από μια δυναμική εμφάνιση, και έχοντας επανειλημμένα ζητήσει από τον κόσμο να στηρίξουν τους Bombing the Avenue, οι Yellow Devil Sauce αποχώρησαν, αφήνοντας τη σκηνή στους πρωταγωνιστές της βραδιάς.
Χρειάστηκε να περάσουν 30 λεπτά προτού να χαμηλώσουν τα φώτα και να κατακλύσουν το μαγαζί οι μελωδίες από το τελευταίο μέρος του “William Tell Overture” του Rossini. 3 λεπτά αργότερα η κλασσική μουσική σίγασε και οι πρώτες επιβλητικές νότες του συγκροτήματος φαινόμενο, που ακούει στο όνομα Bombing the Avenue, ακούστηκαν. Είναι ήδη γνωστό ότι οι πιτσιρικάδες από τη Βάρη δίνουν τα ρέστα τους στη σκηνή, και αυτό δεν άλλαξε στη χθεσινή τους εμφάνιση.
Έχοντας για ακόμα μια φορά τρελή όρεξη, αλλά και διάθεση να τα διαλύσουν όλα, οι Bombing the Avenue μας χάρισαν μία αξέχαστη βραδιά, παρουσιάζοντας ολόκληρο τον δίσκο τους, “Civil Servant”, με κάποια ακόμα τραγούδια που έπαιξαν μετά το τέλους του άλμπουμ. Και η μουσική τους δεν θα μπορούσε να είναι πιο κατάλληλη για να ξεσηκώσει τον κόσμο (που δεν ήθελε και πολύ εδώ που τα λέμε) και να τον κάνει να διασκεδάσει. Και δεν είναι μόνο το γεγονός ότι η μουσική τους είναι ως επί το πλείστον βαριά και γεμάτη πάθος και ένταση, αλλά και με το γεγονός ότι την έχουν εμπλουτίσει με διάφορα στοιχεία, δίνοντας της έτσι κι έναν ωραίο προσωπικό τόνο. Έτσι θα ακουστούν στοιχεία και από Hard Rock, Alternative, λίγο Thrash, Post-Rock, μέχρι και Reggae, και όλα αυτά με ένα τρόπο παιξίματος που εναλλάσσεται ανάμεσα σε βαρύς και groovάτος με funky διάθεση.
Δεν νομίζω ότι υπήρχε κάποιο μέλος της μπάντα που να έλεγες ότι ξεχώρισε, αφού όλοι έκαναν εξαιρετική δουλειά και σε άφηναν με το στόμα ανοιχτό με τη δεξιοτεχνία και το πάθος τους, αν και νομίζω ότι πρέπει να κάνω ιδιαίτερη αναφορά στη φωνή του Πάνου, ο οποίος άλλαζε με άνεση τα φωνητικά του από καθαρά σε φωναχτά και τραχιά. Σύμμαχο στη μουσική τους είχαν και την ωραία δουλειά που έγινε στο φωτισμό, καθώς δεν ήταν λίγες οι φορές που ο πολύ χαμηλός φωτισμός ή ακόμα και το σκοτάδι, δημιουργούσε μια φοβερή ατμόσφαιρα, ειδικά στα πιο αργά μέρη.
Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν παραπάνω από ένθερμη, ο οποίος χειροκροτούσε και ζητωκραύγαζε σε κάθε κομμάτι. Σε κάποια στιγμή ο κόσμος διασκέδαζε τόσο, που σε ένα βαρύ και up-tempo ξέσπασμα δημιουργήθηκε ένα mini mosh-pit, με την αδρεναλίνη να ανεβαίνει κατακόρυφα. Μετά από περίπου μία ώρα, οι Bombing the Avenue μας χαιρέτησαν, αφήνοντας τους πάντες άκρως ευχαριστημένους από αυτό που είδαν. Με τέτοια δεξιοτεχνία, με τέτοια συνθετική ικανότητα και με τέτοιο πάθος είναι σίγουρο ότι θα μας απασχολούν για τα επόμενα πάρα πολλά χρόνια.
Για το Rock Overdose,
Μίνως Ντοκόπουλος
Comments
