Μα πως μπορείς να μην με αγαπάς τα Sabaton...
“Αlright Chaniaaa, We are Sabaton, we play heavy metal, and this is Ghost Division!”. Από πριν ανέβω στο αεροπλάνο από Θεσσαλονίκη προς Χανιά αυτή η μικρή φράση τριγυρνούσε στο μυαλό μου, αν και δεν την είχα ακούσει ποτέ ακριβώς έτσι. Έχοντας αφήσει το ξύλο και τον πονοκέφαλο της πρώτης μέρας μετά τον πόλεμο που επικράτησε στους Soulfly, κατευθύνθηκα πάλι προς τον Προμαχώνα για την δεύτερη μέρα του μεγάλου φεστιβάλ των Χανίων, έχοντας την ελπίδα για λιγότερη ζέστη και περισσότερο κόσμο από την πρώτη μέρα.
Αυτό έμελλε να γίνει πραγματικότητα με τα πρώτα μου βήματα στον συναυλιακό χώρο, καθώς το κοινό βρισκόταν ήδη σε θέσεις μάχης από τις 17:30 ακριβώς και το ελαφρύ αεράκι περιόριζε αρκετά την αίσθηση του καψίματος από τον ήλιο. Πρώτοι εμφανίστηκαν οι Ρεθυμνιώτες 1000 Dead (7/10) οι οποίοι εμφανίστηκαν πολύ οργανωμένοι και παίζοντας πολύ δυνατά μπροστά σε ένα σεβαστό αριθμό ατόμων, έχοντας όμως μια λιγάκι διακριτή επανάληψη στον ήχο τους, η οποία είναι όμως φυσιολογική καθώς βρίσκονται στα πρώτα βήματα της καριέρας τους και θα ξεπεραστεί με την πάροδο του χρόνου και την απόκτηση εμπειρίας.
Επόμενοι επί σκηνής, στην άλλη μεριά βέβαια ήταν οι Ιταλοί Rublood (6/10) οι οποίοι αν και ξεκίνησαν δυναμικά την setlist τους και έδειξαν μεγάλη όρεξη για να παίξουν μπροστά σε κόσμο που ολοένα αυξανόταν, έδειξαν να επηρεάζονται από την ζέστη και τον ήλιο και να δείχνουν κουρασμένοι, χάνοντας ένα μέρος από το ενδιαφέρον του κόσμου για την παράστασή τους. Εμφανές δείγμα αυτού ήταν τα συνεχή growls, που σε συνδυασμό με την πλήρη έλλειψη solo από τις κιθάρες (όπως και να το κάνουμε ένα σολάκι είναι άγραφος κανόνας να υπάρχει) κατέστησαν την εμφάνισή τους χαμηλότερη των δυνατοτήτων τους.
Με το τέλος της εμφάνισης των Rublood , στην άλλη πλευρά του χώρου είχε ανέβει η ευχάριστη έκπληξη της ημέρας (για εμένα τουλάχιστον που δεν είχα ξανακούσει τα παιδιά πιο πριν), που ακούει στο όνομα Skandal (8/10). Tα παιδιά απέδιδαν ριφφ που είναι φιλικά προς τα αυτιά του θεατή και ξεχείλιζαν από πρωτοτυπία (καμία ειρωνία) ενώ είχαν επίσης πολύ ενδιαφέρουσα bassline στα κομμάτια τους. Η έλλειψη εμπειρίας δεν έγινε αισθητή κατά την παρουσία τους καθώς είχαν πολύ καλή επαφή με το κοινό, ενώ η λίγη προσθήκη “βρωμιάς” στον ήχο τους ήταν το κερασάκι στην τούρτα. Δυστυχώς το πρόγραμμα τους επέβαλλε να παίξουν λίγα μόνο τραγούδια, παρόλα αυτά απέδειξαν και αυτοί με την σειρά τους ότι η ελληνική μουσική δεν περνάει περίοδο κρίσης αλλά ανάπτυξης και μεγαλουργεί. Ευχαριστώ τα παιδιά που μου έφτιαξαν την μέρα και προχώρησα στην επόμενη μπάντα, τους Wotan.
Οι Wotan (7,5/10), κι αυτοί Ιταλοί στην καταγωγή, απέδωσαν μια πολύ καλή εμφάνιση σαν σύνολο, κάνοντας αισθητή την παρουσία τους με τα γεμάτα ενέργεια τραγούδια τους από την δουλειά τους με τίτλο “Return To Asgard” και άφησαν μια όμορφη ατμόσφαιρα στον αέρα, έχοντας μαζέψει πλέον μεγάλο κοινό από κάτω (σχεδόν το ίδιο με αυτό των D-A-D την πρώτη μέρα) και μας άφησαν απόλυτα ευχαριστημένους με την παρουσία τους.
Σειρά πήραν οι Flotsam And Jetsam (6,5/10) οι οποίοι κινήθηκαν σε ρηχά νερά για τα υψηλά στάνταρ των αποδόσεών τους που είχαμε γνωρίσει σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη τον Μάιο. Αν και υπήρξε μια ομολογουμένως καλή σκηνική παρουσία και εκτέλεση των τραγουδιών, δεν είχαν καμία επαφή με τον κόσμο, και εκεί κάπου χάθηκε για εμένα η μαγεία του live , γιατί ήταν σαν να τους ακούω να παίζουν την στούντιο έκδοση, την οποία μπορώ να ακούσω ανά πάσα στιγμή σπίτι μου βάζοντας τον δίσκο να παίξει. Και για να μην παρεξηγηθώ, δεν λέω ότι δεν μου αρέσει η μουσική του συγκροτήματος, απλά σίγουρα η εμφάνισή τους θα μπορούσε να είναι καλύτερη δεδομένης της φήμης τους. Αξίζει να αναφερθεί ότι ένα μέρος του κοινού αποχώρησε από μπροστά από την Rock Stage προκειμένου να βρει μια καλή θέση στην Chania Stage (την κύρια) για τον επερχόμενο καλλιτέχνη, τον Gus G.
Και τι να πω για αυτό το παιδί, ειδικά για το σημερινό live.. Οι συστάσεις περιττές για τον Gus G και την μπάντα του ( Στράτος, Jo Nunez, Mats Leven) (9,5/10) οι οποίοι απέδιδαν έκαστος το 100% των δυνατοτήτων τους, καθιστώντας την σημερινή τους εμφάνιση μία από τις καλύτερες που έχω δει τον Gus, και πιστέψτε με έχω δει τον Κώστα live πολλές φορές, είτε με τους Firewind είτε σόλο. Πάνω στην σκηνή εμφανίστηκε πιο ώριμος μουσικά από κάθε άλλη φορά, προσθέτοντας μια διαφορετική φινέτσα στην ήδη χαρισματική τεχνική του, ο Gus και η μπάντα του έπαιξαν κομμάτια τόσο από τον πρώτο σόλο δίσκο του, “I Am The Fire”, όσο κι από την νέα του δισκογραφική δουλειά, “Brand New Revolution” (παίχτηκε το Burn ), καθώς επίσης κάποια τραγούδια από Firewind και Οzzy. Συνοπτικά, ο Gus βρίσκεται στο απόγειό του και με έκανε να ανυπομωνώ να ακούσω τόσο την νέα του δουλειά όσο και να περιμένω με μεγαλύτερη αγωνία την επιστροφή των Firewind. Set the world on fire G!
Τελευταίοι της βραδιάς ήταν οι Sabaton (10/10). Έχοντας ακούσει πολλά για την ποιότητα των ζωντανών τους εμφανίσεων αλλά μην έχοντας καταφέρει να τους δω live μέχρι σήμερα, ήμουν πολύ περίεργος για το τι θα έβλεπαν τα μάτια μου. Να μην πολυλογώ, όσα είχα ακούσει αποδείχθηκαν στο έπακρο, και πολύ παραπάνω θα έλεγα. Τα φώτα σβήνουν και παίζει το Final Countdown, ο ντράμερ βγαίνει επί σκηνής, ακούγεται από το μικρόφωνο η φράση με την οποία ξεκίνησα στο μυαλό μου το ταξίδι μου προ εβδομάδας και είναι πλέον καθιερωμένη σε κάθε τους show, και μετά πουτάνα όλα. Αν οι Soulfly κατεδάφισαν το μέρος χθες, οι Sabaton ξερίζωσαν και τα θεμέλια σήμερα. Ghost Division, To Hell And Back ήταν τα πρώτα έπη που έκαναν τον κόσμο να χωροπηδάει πανικόβλητος πριν έρθει το μεγάλο μπαμ, το οποίο δεν άργησε πολύ, καθώς αμέσως μετά έπαιξαν το No Bullets Fly για μόλις δεύτερη φορά ζωντανά από την έκδοσή του, κατόπιν “απαίτησης” των Ελλήνων φαν τους μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Παίζοντας κυρίως κομμάτια από τον πιο πρόσφατο δίσκο τους, “Heroes”, αλλά και παλιότερα κλασικά (Primo Victoria, Gott Mitt Uns, Αttero Dominatus, Metal Crue και φυσικά το αγαπημένο των Ελλήνων Coat Of Arms) και έχοντας αστείρευτη όρεξη για να παίξουν (φάνηκε από το άψογο της σκηνικής τους παρουσίας) οι Σουηδοί μαζί με όλες τις προηγούμενες μπάντες οδήγησαν σε ένα αποτέλεσμα μουσικού μέταλ πανδαιμονίου άψογης ποιότητας, αφήνοντας υπόσχεση ότι θα επιστρέψουν σύντομα, προς ικανοποίηση όλων των παρευρισκόμενων.
Με βαριά καρδιά θα πακετάρω σύντομα τις βαλίτσες μου γεμάτες υπέροχες αναμνήσεις και άπλυτα ρούχα για να επιστρέψω στην πόλη μου για την ανάρτηση βίντεο από την σημερινή ημέρα στο YouTube (χθες το κινητό μου έδρασε σαν προδότης, ξεμένοντας από μπαταρία λίγο πριν ξεκινήσει η συναυλιακή μέρα). Θα αφήσω την Κρήτη με την ευχή όλα τα φεστιβάλ που διοργανώνονται στην χώρα μας να είναι τόσο καλά οργανωμένα όσο αυτό που βίωσα φέτος στα Χανιά, αλλά επίσης να διοργανώνονται σταδιακά και περισσότερα και σε άλλες πόλεις με εξίσου δυνατά ονόματα, όπου και όσο το επιτρέπουν οι περιστάσεις φυσικά (ακολουθούν Fuzztastic, Heavy By The Sea και Rock On The Beach με πολύ δυνατά ονόματα).
Τhat death does not wait there is no debate, so charge and attack going to Hell and back!
Από τα Χανιά για το RockOverdose ,
Θανάσης Πάσπας
Φωτογραφίες: Γιάννης North
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
Comments
