-Μάνα πάω να δω τους Sοulfly.
-Ζακέτα πάρε...
Κλείνω το τηλέφωνο και κάπως έτσι ξεκίνησε ο δρόμος μου προς το παλιό λιμάνι της πόλης των Χανίων για την πρώτη μέρα του φεστιβάλ της πόλης, με το καλύτερο line up στην ιστορία του θεσμού. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, έχοντας ήδη 2-3 μέρες στην πόλη, δεν παρατηρούσα τα γραφικά στενά ή τις ΠΟΛΥ όμορφες (ω ναι) τουρίστριες του νησιού. Αντίθετα, όπου κι αν γύριζες το βλέμα σου έβλεπες τις αφίσες για το φεστιβάλ, ένα σημάδι το οποίο μου έδινε να καταλάβω ότι αν μη τι άλλο το φεστιβάλ θα ήταν πολύ οργανωμένο, πράγμα που αποδείχθηκε και στη συνέχεια της ημέρας.
Το πρόγραμμα έλεγε ότι η πρώτη μπάντα, Core The Band (7/10) θα εμφανιζόταν στις 17:30, κι ότι οι πόρτες θα είχαν ανοίξει μισή ώρα πριν. Όταν έφτασα στον χώρο στις 17:30 ακριβώς οι Χανιώτες μεταλλάδες είχαν ήδη ξεκινήσει να παίζουν μπροστά στο λιγοστό κοινό που αποφάσισε να παρακολουθήσει ολόκληρο το πρόγραμμα της ημέρας, και ευλογώ τα γένια μου που ήμουν ανάμεσα σε αυτούς. Οι Core The Band έπαιξαν για περίπου μισή ώρα σε πολύ καλό επίπεδο αν σκεφτεί κανείς ότι είναι μια αρκετά νεαρή μπάντα και έδωσε το ιδανικό σύνθημα έναρξης για ένα πολύ σπουδαίο απόγευμα που έμελλε να ακολουθήσει.
Με το τέλος της τελευταίας νότας των Core, ακούστηκε η πρώτη λίγα μέτρα πιο δίπλα. Προερχόταν από τους Ιταλούς Bang Out (7/10), οι οποίοι είχαν πολύ έντονα στοιχεία επιροής από τους Motorhead. Αναμφισβήτητα μία από τις εμφανίσεις έκπληξη της ημέρας καθώς έπαιξαν και αυτοί σε πολύ υψηλό επίπεδο, και σε συνάρτηση με τον ήλιο που έκαιγε περισσότερο λεπτό με το λεπτό άφησαν μια πολύ καλή γενική εικόνα, με τον κόσμο που είχε μαζευτεί μέχρι εκείνη την ώρα να δείχνει να απολαμβάνει ένα καλοστημένο medley που περιλάμβανε τα I Love Rock N Roll (Joan Jett), Living After Midnight (Judas Priest) και We're Not Gonna Take It (Twisted Sister). Άξιο αναφοράς είναι και το μήνυμα που έστειλαν ότι αγαπούν πολύ την Ελλάδα, που επιγραφόταν στο πίσω μέρος του μπάσου, το οποίο ο μπασίστας σήκωσε ψηλά στο τέλος για να το δείξει στο κοινό, ενώ το επαναλάμβαναν με κάθε ευκαιρία.
Και αμέσως μόλις τελειώνουν οι προηγούμενοι ακούγεται το εισαγωγικό ριφφ από τους Doomocracy (7,5/10), οι οποίοι μας παρουσίασαν υλικό από το ντεμπούτο άλμπουμ τους με τίτλο The End Is Written. To ρολόι έδειχνε περίπου 18:30 και η ζέστη ήταν αφόρητη, γεγονός όμως που δεν επηρέασε τους την μπάντα από το να αποδώσει την setlist της με μεγάλη επιτυχία, ίσως και ακόμη καλύτερα από την προηγούμενη φορά που τους είχα δει live. Δυστυχώς για τις μπάντες μέχρι αυτή την ώρα αλλά και για το ίδιο το κοινό, οι θερμοκρασίες και ο ήλιος ήταν απαγορευτικά σημάδια για να προσέλθουν σε ολόκληρο το live. Θα έλεγα όμως κυρίως περισσότερο κρίμα για τους θεατές, γιατί έχασαν εξαιρετικές εμφανίσεις από όλα τα συγκροτήματα που εμφανίστηκαν.
Σειρά πήραν οι Γερμανοί Βonfire (8/10) οι οποίοι έπαιξαν τόσο παλιά όσο και νεότερα τραγούδια τους και ο βαρύς μελωδικός ήχος τους ξεκίνησε να παρασύρει τον κόσμο στο να τραγουδάει τα ρεφραίν ακόμη κι αν δεν τα ήξερε, γεγονός που αποδεικνύει την ενέργεια που μετέδωσαν ζωντανά, αφήνοντας μάλιστα υποσχέσεις για την επόμενη εμφάνιση τους στην χώρα μας, η οποία θα λάβει μέρος στο Αγγελοχώρι της Θεσσαλονίκης στα πλαίσια του Rock On The Beach festival, μαζί με τους Οutloud, Monument και πολλούς άλλους.
Το τρέξιμο συνεχίστηκε καθώς στην άλλη άκρη του Προμαχώνα εμφανίστηκε ο Warrel Dane (Nevermore) και η μπάντα του (7,5/10) . Πριν την εμφάνιση του ο Dane δεν αρνήθηκε φωτογραφίες και αυτόγραφα σε όποιον του το ζητούσε και επί σκηνής απέδωσε εξαιρετικά όλη του τη setlist, αν και αντιμετώπισε μερικά προβλήματα με τον ήχο στο μικρόφωνο στα πρώτα τραγούδια. Κατά τη διάρκεια της εμφάνισής του είδαμε και το πρώτο pit να σχηματίζεται, ενώ ο κόσμος έδειξε ιδιαίτερα ενθουσιασμένος στα Εngines Of Hate και Believe In Nothing, στο οποίο αναφέρθηκε και ξεχωριστά λέγοντας ότι του άρεσε πολύ και μετανιώνει που δεν πίεζε για να το έπαιζαν live με τους Nevermore. Ανακοίνωσε μάλιστα ότι του άρεσε τόσο η περιοχή ώστε θα ξαναέρθει για live τον Νοέμβριο (στο τέλος του live), μένει να δούμε τις ανακοινώσεις για αυτό !
Και γυρνώντας πίσω στο main stage (Chania Stage), όλα ήταν έτοιμα για να εμφανιστούν οι Δανοί D-A-D (9/10). Είχα μεγάλη ανυπομονησία για να τους ακούσω ζωντανά για να πω την αλήθεια έχοντας ακούσει και διαβάσει πολύ καλά λόγια για τα live τους. Και πραγματικά έτσι ήταν. Εξαιρετική επαφή με το κοινό από όλα τα μέλη της μπάντας (με πολύ καλή ελληνική προφορά μάλιστα) γεγονός που συνετέλεσε για μία συνολική μεγάλου επιπέδου σκηνική παρουσία. Ο κόσμος που άρχισε να πυκνώνει ολοένα και παραπάνω έδειξε να απολαμβάνει το show και να συνδράμει στις προσπάθειες των μουσικών, ανοίγοντας τον δρόμο για το κυρίως πιάτο που ακολουθούσε σε λίγο.
22:30 και το κούρδισμα είχε τελειώσει εδώ και ώρα, με τον κόσμο να έχει γεμίσει την περιοχή και να έχει μαζευτεί περιμένοντας από στιγμή σε στιγμή την πρώτη νότα. Το πρώτο σύνθημα πολέμου. Αυτό δεν άργησε πολύ, καθώς στις 22:40 βρέθηκαν επί σκηνής οι Βραζιλιάνοι Soulfly (9,5/10) του Max Cavalera οι οποίοι ήταν κυριολεκτικά ανελέητοι. Επί μία ώρα συνεχόμενα έπαιζαν ταχύτατα τραγούδια και το κοινό είχε πάρει φωτιά, με τα κυκλικά πιτ να σηκώνουν σκόνη μέχρι πάνω από τους προβολείς. Δεν μπορούσες να μετρήσεις απόσταση πέντε μέτρων χωρίς να πετύχεις έστω μισό κεφάλι να κάνει headbang. Μαγικές καταστάσεις και μακράν μία από τις καλύτερες εμφανίσεις που έχω δει live, και όχι μόνο λόγω των κλασικών (Arise, Roots Bloody Roots, Refuse Resist) των Sepultura, αλλά και λόγω της απίστευτης ανταπόκρισης μεταξύ κοινού και μπάντας.
Γυρνάω στο σπίτι έχοντας αποκομίσει μια τεράστια συναυλιακή εμπειρία και ένα πολύ όμορφο βραχιολάκι στο δεξί χέρι, καθώς και μια γιγαντίων διαστάσεων μελανιά την οποία δεν μπορώ ακόμη να εντοπίσω. Είθε η επόμενη ημέρα να είναι εξίσου δυνατή με την σημερινή. Έχει όλα τα φόντα, καθώς το lineup είναι και το Σάββατο πολύ δυνατό: Sabaton, Gus G, Flotsam And Jetsam και πολλοί ακόμη θα εμφανιστούν αύριο (σήμερα) στα Χανιά, οπότε όποιος βρίσκεται τριγύρω ας κανονίσει αναλόγως! We sold our souls for metal!
Από τα Χανιά για το RockOverdose,
Θανάσης Πάσπας
Comments
