Έξω από το Gagarin η φάση μύριζε χθες, παλιό, καλό underground από νωρίς. Λογικό, αφού οι Circle Jerks έρχονταν για πρώτη φορά στην Ελλάδα και, όπως ήταν αναμενόμενο, εκεί μαζεύτηκαν όλοι οι σχετικοί με τη φάση. Παλιοί, νέοι, όλο το core της σκηνής ήταν εκεί. Το καλύτερο της βραδιάς πάντως ήταν ότι, παρόλο που το μαγαζί ήταν γεμάτο, η φάση ήταν «νέτα». Δεν είχε αυτό το ανυπόφορο, πνιγηρό στρίμωγμα που σου βγάζει την πίστη και σου χαλάει το live. Πήγαινες άνετα μέχρι μπροστά με την μπύρα στο χέρι, έβρισκες το σημείο σου χωρίς πρόβλημα και απολάμβανες τον ήχο.
Το άνοιγμα το είχαν αναλάβει οι δικοί μας Nothing Thrives και μπήκαν με φουλ ενέργεια. Το αθηναϊκό σχήμα έβγαλε ένα set γεμάτο βρώμικο garage punk rock που σε κράταγε στην τσίτα. Ο Γιώργος μπροστά στα φωνητικά έδωσε ρέστα· κινησιολογικά ο τύπος ήταν φτυστός το σπασμένο, στραβωμένο ανθρωπάκι από το κλασικό logo των Circle Jerks. Έβλεπες τη φιγούρα της αφίσας να ζωντανεύει πάνω στο σανίδι. Τα παιδια ζέσταναν τον κόσμο ακριβώς όπως έπρεπε, κερδίζοντας το απόλυτο respect του κόσμου.
Μετά τις απαραίτητες ανάσες, ήρθε η ώρα για τους γερόλυκους από το L.A. Μία ώρα και κάτι κράτησε το σετ των Circle Jerks, ίσως με λίγα περιττά λίπη (θα το αναλυσω πιο κατω). Οι Αμερικανοί ήταν πραγματικές μηχανές και το δέσιμό τους δεν ήταν καθόλου τυχαίο, αφού μιλάμε για μια all-star punk/hardcore σύνθεση. Στην κιθάρα έσπερνε ο Greg Hetson, που έχει κανει θητεία στους Bad Religion, ενώ πίσω από τα τύμπανα ο Joey Castillo (που τον θυμόμαστε από το ισοπεδωτικό του πέρασμα σε Queens Of The Stone Age και Danzig) κρατούσε τα πάντα σε εξωφρενικές ταχύτητες.
Μπροστάρης, φυσικά, ο Keith Morris —η μυθική φωνή που γέννησε τους Black Flag και αργότερα τους OFF!— ο οποίος είχε τρομερά κέφια και ήταν εξαιρετικά ομιλητικός. Το live είχε πάρα πολλές παρουσιάσεις, ιστορίες και παρασκήνιο πριν από τα κομμάτια, πράγμα που έδινε έναν πολύ ωραίο, fanzινάδικο χαρακτήρα στη βραδιά και μας άφηνε να πάρουμε και καμιά ανάσα ανάμεσα στις ριπές, ίσως σε καποια φάση να το κούρασε λίγο (αυτό εννοώ περιττό λίπος). Μέσα σε αυτό το κλίμα, το πιο συμαντικό ήταν οτι το αμερικάνικο συγκρότημα έστειλε και το πολιτικό του μήνυμα, με τα συνθήματα αλληλεγγύης για την Παλαιστίνη να ακούγονται δυνατά και καθαρά από τον κόσμο, εισπράττοντας το χειροκρότημα όλων.
Στα του κόσμου, η ενέργεια εκτονώθηκε με τον πιο όμορφο, συναυλιακό τρόπο. Αρκετά σπρωξίδια και ασταμάτητο crowd surfing ήταν η φάση χθες. To set ειχε μια σωστη ροή χωρίς ups and downs στη διάθεση, όμως ο απόλυτος, αδιανόητος χαμός κρατήθηκε για το "Wild In The Streets" που είναι και διασκευή σε ένα κομμάτι από το μακρινό 1973, από τον Americana, Rock, Blues καλλιτέχνη Garlard Jeffreys.
Στο τέλος, φύγαμε όλοι από το Gagarin ικανοποιημένοι και γεμάτοι. Οι Circle Jerks δεν ήρθαν για μια αρπαχτή της νοσταλγίας ή για να εξαργυρώσουν το όνομά τους. Ήρθαν, έπαιξαν στα ίσα, μας ισοπέδωσαν με την αυθεντική, ζωντανή οργή τους και μας θύμισαν γιατί αυτός ο ήχος παραμένει ειλικρινής εκεί έξω.
Κείμενο: Νικόλας Καλογήρου
Φωτογραφίες: Δημήτρης Σούρσος
Comments
