Στον συνήθη χώρο του Eightball κι έπειτα από προσμονή μηνών, λόγω της μετάθεσης της ημερομηνίας διεξαγωγής καθώς η αρχική συνέπιπτε με αυτή των Watain/Degial, έλαβε χώρα το γεγονός στο οποίο κάθε συνεπής θιασώτης του σκοτεινού ήχου όφειλε να παραβρίσκεται. Πόσο μάλλον όταν επρόκειτο να πραγματοποιηθεί μία εβδομάδα έπειτα από την κυκλοφορία του 2ου album των Dead Congregation, “Promulgation of The Fall”, οι οποίοι φροντίζουν να δίνουν συναυλίες σε αραιά διαστήματα και με αντίστοιχα σχήματα ώστε να μην καταντήσουν μια ακόμη «σούπα».
Το line-up ήταν μια ονειρεμένη – η εφιαλτική αν προτιμάτε - εκδήλωση που προσέλκυσε ακόμη και άτομα από κοντινές χώρες, με τους Βρετανούς Grave Miasma και Cruciamentum και τους Θεσσαλονικείς The Psalm να έχουν παραπλήσια υπόγεια πορεία με τους headliners αλλά και στάση στην προσέγγιση του ήχου και της σκηνής που πρεσβεύουν. Ένα μπράβο στους διοργανωτές που τόλμησαν να τζογάρουν σε ένα τέτοιο underground γεγονός, απέναντι σε ένα κοινό που στη χώρα μας τουλάχιστον έχει κατά νου ένα πιο κενό και ρηχό entertainment, αγνοώντας ακόμη και την - εδώ και μια δεκαετία συντελούμενη - αναβίωση και εξέλιξη του πραγματικού DEATH metal ήχου (αυτού που γράφεται ΜΟΝΟ με κεφαλαία).
Χωρίς πολλά λόγια και φανφάρες, που συνοψίζονται στη μόνη φράση που ξεστόμισε νωρίς ο Thomas Vomit των The Psalm «δεν ήρθαμε εδώ για να διασκεδάσουμε» το σκοτάδι έπεσε από τις πρώτες κιόλας νότες της εισαγωγής, με τους βετεράνους, τουλάχιστον στουντιακά, πρώην Nocturnal Vomit να δίνουν πνοή στην αρχέγονη σκοτεινή ύλη για αυτή τη βραδιά. Με κομματάρες γνωστές ήδη στο κοινό από το album “Cursed Relics” και αρκετά δεμένοι πλέον σε σχέση με τις παρθενικές τους εμφανίσεις, ξεκίνησαν να διαλύουν το κενοτάφιο που θύμιζε το club εκείνη τη στιγμή, καθώς το πρόγραμμα τηρήθηκε αυστηρά και μόλις οι μισοί από τους 200+ παρευρισκόμενους είχαν πάρει μυρωδιά τι θα έχαναν εάν δεν έβοσκαν βύνη στα πέριξ και όχι εντός του Eightball. To set σχεδόν ίδιο με την τελευταία τους εμφάνιση το Δεκέμβρη στην Αθήνα (μαζί με Necrovorous και Ravencult), ως Nocturnal Vomit τότε, με το εκρηκτικό “Τyphlosis’’ από τη συλλογή ‘’Monomaniac’’ να έχει καθιερωθεί πλέον, ενώ ξαναέπαιξαν τη διασκευή του “Never Again” των Discharge (τόλμημα που στον χώρο το θυμάμαι μόνο από τους At The Gates) που τουλάχιστον σε αυτή την πόλη έδειχνε να το αναγνωρίζουν - και να γουστάρουν - περισσότεροι. To ότι είχε ξεμείνει το εφέ του βάθους στη φωνή από το soundcheck των Grave Miasma μόνο καλό έκανε, αφού το αποτέλεσμα ήταν αβυσσαλέο, όπως ήταν και το νέο, αργόσυρτο άσμα που παρουσίασαν, κάνοντας μας να αδημονούμε για το νέο τους υλικό.
 |
Και αφού οι The Psalm έσυραν τα φέρετρα για τρία τέταρτα της ώρας και πέταξαν τα πτώματα στο κοινό, χωρίς καθυστέρηση ήρθαν οι Cruciamentum να τα τσακίσουν και να κάνουν το άλμα στην άβυσσο ακόμη πιο εφικτό. Οι Άγγλοι κατάφεραν με πολύ λίγες αλλά ποιοτικές κυκλοφορίες, όπως το 2ο demo τους "Convocation Of Crawling Chaos" (από τα καλύτερα της προηγούμενης δεκαετίας) αλλά και ένα σχεδόν τέλειο mini-LP να δημιουργήσουν αρκετό ντόρο γύρω από το όνομά τους αλλά και πρόσκαιρη, όπως αποδείχθηκε, απογοήτευση ανακοινώνοντας τη διάλυση τους πέρυσι - το πρώτο απ’ ότι φαίνεται αντιστάθμισε την απόφαση αυτή, προς τέρψη των αισθήσεων μας σε όλα τα επίπεδα. Είχα την τύχη να τους δω και πέρυσι, οπότε ήξερα τι να περιμένω, ένας πραγματικός (και παντελονάτος, είπαμε, καμία σχέση με τουρίστες της σκηνής) οδοστρωτήρας έρποντος χάους που ξεχύθηκε από τα ηχεία (παρότι το μισό line-up λίγη ώρα μετά θα έπρεπε να συνεχίσει σε ένα ακόμη μεγαλύτερο set με τους Grave Miasma, η παρουσία τους ήταν σα να μην υπάρχει αύριο) για την πρέπουσα ώρα με τον ήχο να είναι άξιος σύμμαχος σε αυτή τη βραδιά και το πρόγραμμα να τηρείται με τέτοια ευλάβεια ώστε η ατμόσφαιρα δεν προλάβαινε να καθαρίσει από τη δυσφορία που είχαν επικαλεστεί και οι δείκτες της άγγιζαν το κόκκινο.
 |
Οπότε το έργο των Grave Miasma έγινε πιο εύκολο για να συνεχίσουν τη βραδιά, χτίζοντας αυτόν τον τοίχο από δύσπεπτα, ογκώδη riff που κάθονται βαριά στο στομάχι, όπως και όλο το νέο τους album "Odori Sepulcrorum". Πάνω σ’ αυτό λοιπόν βάσισαν αυτή την Λειτουργία (με εξαίρεση “Arisen Though the Grave Miasma” & “Gnosis of the Summon” από το από την παρθενική τους δουλειά καθώς και τον ύμνο "Τhis Tomb is my Altar" από το 7’’ ΕΡ, ως Goat Molestor τότε) καταβυθίζοντας παντελώς την ατμόσφαιρα στα έγκατα του σπηλαιώδη ναού που είχαν μετατρέψει τη σκηνή όση ώρα οι αρνητικά φορτισμένες συνθέσεις έζεχναν Θάνατο και μόνο αυτόν. Πραγματικά, η ταμπέλα DEATH metal είναι περιοριστική γιαυτό που παίζουν οι Βρετανοί για κάποιους που αρέσκονται απλά στη ζαλάδα από το headbanging και όχι απ’ το νεκρικό trance.
 |
Κι εκεί που όλα έδειχναν να είναι τέλεια και οι Grave Miasma σφραγίσουν τον τύμβο με το “Ossuary” , η ΔΕΗ είχε άλλη άποψη αφήνοντας το τετράγωνο χωρίς ρεύμα για 40 περίπου λεπτά της ώρας και απειλώντας να τινάξει τη βραδιά στον αέρα, καθώς λόγω της ημέρας κάποιοι ίσως να ήταν αναγκασμένοι να αποχωρήσουν, ενώ υπήρχε και η χρονική στενότητα από την πλευρά των headliners, σε ένα event άρρηκτα συνδεδεμένο με την παρουσίαση του νέου υλικού. Ευτυχώς, χάρη στο γεγονός ότι το πρόγραμμα είχε τηρηθεί αλλά και στην μαύρη ατμόσφαιρα που είχε καταπιεί και δεν έλεγε να εγκαταλείψει το Eightball, οι Dead Congregation κατάφεραν να πατήσουν το πόδι τους στη σκηνή χωρίς να έχει φαινομενικά υπάρξει τόσο μεγάλο κενό και εν συνεχεία να απογειώσουν το κοινό με ένα απίστευτης σύλληψης performance σε όλα τα επίπεδα. Έχοντας δει την πλειονότητα των εγχώριων συναυλιών τους τα 10 αυτά χρόνια ύπαρξης τους, πραγματικά δεν περίμενα να είναι τόσο άρτιοι! Νέο υλικό που σε στέλνει στον Άδη και μετά ξανά πίσω, κιθαριστική δουλειά με «μικροδάνεια» που πλέον έχουν κάνει κτήμα τους καθώς και κάποια νέα στοιχεία που έχουν μπολιάσει σε αυτή τη μηχανή που συναυλιακά τουλάχιστον κάνει επίφοβη την όποια εμφάνιση σχήματος μετά από αυτούς.
 |
Ο ήχος (ξανά)ήταν απίστευτος (αφού είχαν φροντίσει να έχουν πίσω από την κονσόλα πάλι κάποιον που μπορεί να κάνει αυτή τη δουλειά σωστά, στην προκειμένη περίπτωση να έχουν τον παραγωγό του νέου LP) και η εμφάνιση εμποτισμένη από δυναμισμό και σιγουριά ακόμη και στα δύσκολα σημεία που οι διπλοί κιθαριστικοί στροβιλισμοί γύρω από τη φρενίτιδα και τις παρυφές του σκότους συναντούν το αφηνιασμένο rhythm section. Φυσικά, έχοντας συνεπάρει το κοινό σε αυτή την ωριαία-και βάλε-λεηλασία ψυχών, άφησαν το σανίδι του Eightball μέσα σε θρίαμβο και έφυγαν για τον προορισμό τους, αφήνοντας την πλειονότητα των παρευρισκομένων να θυμούνται μόνο την Πτώση (όχι του ρεύματος) και τον γράφοντα με ένα σαρδόνιο χαμόγελο, όμοιο με αυτό που δεν έλεγε να ξεκαρφιτσωθεί από το βλέμμα του μετά από τα live των Sadistic Intent και τις παρθενικές εμφανίσεις των Asphyx και Necros Christos στη χώρα μας.
Οι υπόλοιποι που δεν πήραν χαμπάρι τι γίνεται, μάλλον φτιάριζαν χοντροκομμένη άμμο από τη λίμνη Malaren της Στοκχόλμης το προηγούμενο βράδυ υπό τους ήχους των Amon Amarth.
Για το Rock Overdose,
Χριστόφορος Τεκίδης
Comments
