Μετά την κούραση της πρώτης μέρας του Desertfest, το ξύπνημα την επομένη ήταν δύσκολο. Κάτι αυτό, κάτι και η καλή παρέα και οι φημισμένες Βελγικές μπύρες με κράτησαν στο κέντρο της Αμβέρσας και τελικά έφθασα στο TRIX, τον χώρο του φεστιβάλ, στις 18.00. Η δεύτερη μέρα του Desertfest θα ξεκινούσε με τις πόρτες να ανοίγουν στις 15.00 και τον πρώτο καλλιτέχνη να εμφανίζεται στις 15.30. Έχοντας κάνει την έρευνά μου από πριν, κανένα συγκρότημα δεν με τράβηξε από αυτά που έπαιζαν μέχρι τις 18.00: ούτε ο David Celia, με την ακουστική του κιθάρα (ρωτώντας αργότερα μου είπαν πως δεν κολλούσε καθόλου με το πιο “ηλεκτρικό” πνεύμα του φεστιβάλ) ούτε και το hardcore punk των Death Alley, για να αναφέρω μερικά. Αντιθέτως, όντας περίεργος για τους Dirty Fences και το πώς το καθαρόαιμο Punk τους θα κολλούσε στον χαρακτήρα του Desertfest φθάνω στον χώρο στις 18.00 για να ακούσω στην Vulture Stage το αμερικάνικο συγκρότημα. Αρχίζει και η δεύτερη μέρα του φεστιβάλ.
Dirty Fences
(Vulture Stage, 18.30 – 19.10)
Οι stonerάδες πάνε σε punk συναυλία! Οι Dirty Fences παίζουν καθαρό punk στα χνάρια των RAMONES με λίγο Eagles of Death Metal και με την διάθεση των Sex Pistols. Το υλικό τους έχει και κάποιες πιο μοντέρνες πινελιές, αλλά στην βάση του έχουμε συγχορδίες, μόνο πέμπτες, και το κλασσικό “One, two, three, four” ala RAMONES πριν από κάθε τραγούδι. Το συγκρότημα αποτελείται από δύο κιθάρες, μπάσο και drums και παρόλο που υπάρχει ένας μερικός συνωστισμός για punk μπάντα, ο ήχος τους είναι αρκετά καθαρός. Και τα τέσσερα μέλη είχαν μικρόφωνο μπροστά τους και με τις κραυγές, τα βογγητά, τις φωνές και ο, τι άλλο φανταστείτε έκαναν την εμφάνισή τους ακόμη πιο αυθόρμητη. Πως ανταποκρίθηκε ο κόσμος; Αρχικά, να πούμε πως είχε μαζευτεί αρκετός. Όλοι κουνιόντουσαν στους up tempo ρυθμούς τους: καπέλα Truckfighters και μπλούζες Electric Wizard, όλους τους έβλεπες να γουστάρουν με Dirty Fences! Τέλος, παίξανε και ένα καινούργιο τραγούδι, ενώ ξεχώρισε το “1000”.
Setlist
(λείπουν 2 τραγούδια)
Heaven Is Tonight
New Song
High school Rip
White Lies
1000
Can’t Tame Me
Pallbearer
(Desert Stage, 19.30 – 20.30)
“Heavy… like a monument”
 |
Φεύγοντας από τους Dirty Fences, σκέφτηκα πως τώρα θα είναι λίγο δύσκολο να ξαναμπώ στο κλίμα του φεστιβάλ. Ήθελα όμως να πάω και στους Pallbearer καθώς αποτελούσαν το support σχήμα για την περιοδεία των YOB αλλά και γιατί ο πρώτος τους δίσκος έχει αποσπάσει πολύ θετικές κριτικές. Βρισκόμαστε, λοιπόν, στην Desert Stage, και είκοσι λεπτά μετά την punk θύελλα Dirty Fences βγαίνουν στην σκηνή οι Αμερικάνοι Pallbearer. Αρχικά, παραξένεψε η Telecaster του τραγουδιστή/κιθαρίστα καθώς δεν έχουμε συνηθίσει το μοντέλο αυτό σε συγκροτήματα σκληρού ήχου. Κι’ όμως, από το πρώτο έως το τελευταίο κομμάτι ο ήχος τους ήταν τέλειος και πολύ προσεγμένος. Οι Pallbearer παίζουν βαρύ και ασήκωτο doom το οποίο μπορεί μερικές φορές να φαίνεται προβλέψιμο, είναι όμως πολύ δυνατό και ξεχωρίζει αμέσως. Το κοινό δεν φάνηκε να ανταποκρίνεται στους Αμερικάνους με πολύ ενθουσιασμό αλλά πολλά κεφάλια κουνιόντουσαν στον ρυθμό των τραγουδιών τους. Η εμφάνιση αυτή ήταν και η τελευταία της περιοδείας με τους YOB και φάνηκε πως δεν ήθελαν να αφήσουν την σκηνή. Το υλικό τους αποδίδεται πολύ καλύτερα ζωντανά από ότι στον δίσκο, ενώ φαίνεται πως πια η μπάντα είναι πολύ καλά δεμένη. Χωρίς να ενθουσίασαν το κοινό έδωσαν ένα καλό show, ενδεικτικό του γιατί τους επέλεξαν οι YOB για support στην περιοδεία τους. Μεταξύ των έξι τραγουδιών που παίξανε στην μία ώρα που είχαν στην διάθεσή τους ακούσαμε τα "The Ghost I Used to Be", "Worlds Apart" και "An Offering of Grief". Με την εμφάνισή τους δικαιολόγησαν απόλυτα την φράση που παρέθεσα στην αρχή, η οποία και ειπώθηκε από φίλο στο τέλος του set τους.
YOB
(Desert Stage, 21.15 – 22.15)
Καθώς δεν υπήρχε άλλο συγκρότημα που να με τράβηξε για τα 45 αυτά ενδιάμεσα λεπτά έμεινα στην Desert Stage, περιμένοντας τους τιτάνες YOB. Αφού έστησαν οι ίδιοι τον εξοπλισμό τους και έκαναν το soundcheck, όλα ήταν έτοιμα για το set τους. Τα φώτα σβήνουν. Και ξεκινάνε. Και κατευθείαν μας στέλνουν ταξίδι σε κόσμους άλλους. Η μουσική τους είναι πολυδιάστατη, περιπετειώδης και πολύ βαριά. Ο ήχος ήταν απίστευτος, με τα πόδια μας να σείονται αλλά δεν ενοχλούσε τα αυτιά. Το συγκρότημα απέδωσε άψογα, ενώ όταν προς το τέλος ο ενισχυτής της κιθάρας κλάταρε για λίγο κατά την διάρκεια ενός τραγουδιού, η μπάντα συνέχισε ατάραχη δείχνοντάς μας μεταξύ άλλων το επίπεδο επαγγελματισμού τους.
.jpg) |
Ο Scheidt (κιθάρα/φωνή) βρυχούταν κατά και ανάμεσα στα τραγούδια ανεβάζοντας ακόμη περισσότερο την διάθεση του κοινού. Στο κοινό βρίσκονταν άτομα που τους άκουγαν για πρώτη φορά αλλά και πολλοί που τους είχαν ήδη ακούσει ζωντανά. Και οι δύο έφυγαν πολλοί ευχαριστημένοι, τουλάχιστον. Τρομερή εμφάνιση, τρομερό συγκρότημα.
Setlist
(με μικρή επιφύλαξη)
Ball of Molten Lead
In Our Blood
Nothing To Win
Marrow
Grasping Air
Karma To Burn
(Canyon Stage, 22.30- 23.30)
Μετά τους YOB έπρεπε για δεύτερη φορά να αλλάξουμε διάθεση πηγαίνοντας στην Canyon Stage για τους, προσωπικά αγαπημένους μου, Karma To Burn. Ο κόσμος που βρισκόταν ήδη εκεί ήταν κάτι παραπάνω από αρκετός και ανυπομονούσε για να βγει το συγκρότημα. Το “Fever” ακούγεται από τα ηχεία και προς το τέλος του, βγαίνουν μεταξύ χειροκροτημάτων τα τωρινά μέλη της μπάντας. Χωρίς λόγια ή συστάσεις ξεκινάνε με το 47. Συνεχίζουν ακάθεκτοι και τα κομμάτια έρχονται το ένα μετά το άλλο. Η μπάντα, σε φανερά κέφια, μοιράστηκε και κρασί με το κοινό ενώ μας ενημέρωσε πως η εμφάνισή τους αυτή θα ήταν και η τελευταία της περιοδείας, η οποία κλείνει και με τον καλύτερο τρόπο.
 |
Πράγματι, το mosh και το crowd-surfing ήταν ασταμάτητο! Στο 20 ανέβηκαν και δύο τύποι στην σκηνή για να φωνάξουν το “Tequila” μαζί με τον Will Mecum (κιθάρα) κλείνοντας έτσι μία ώρα και μία εμφάνιση που αποζημίωσε κοινό και συγκρότημα. Αργότερα, βρέθηκα με τον ίδιο και μιλήσαμε, ενώ όταν τον ρώτησα πότε θα ξαναπαίξουν Ελλάδα μου απάντησε “soon…”. Μακάρι!
Setlist
47
19
39
55
30
53
54
9
57
59
28
20
Purson
(Vulture Stage, 23.45 – 00.30)
Μετά τους Karma To Burn δεν είχα όρεξη να πάω στους Electric Wizard που ήδη είχαν ξεκινήσει στην Desert Stage. Αντ’ αυτού, πήγα στους Purson, από καθαρή περιέργεια. Η μπάντα από το Ηνωμένο Βασίλειο όμως δεν είχε να επιδείξει τίποτα το τρομερό. Οι συνθέσεις τους δεν πρωτοτυπούν και σου δίνουν την εντύπωση πως αυτό που ακούς το έχεις ήδη ξανακούσει, καλύτερα μάλιστα, από άλλη μπάντα. Ούτε το κοινό που τους προτίμησε ενθουσιάστηκε αλλά σίγουρα υπήρχαν άτομα που πέρασαν καλά. Αν ξεχώρισε ένα τραγούδι από το set τους αυτό ήταν το Electric Landlady (σας θυμίζει τίποτα;) το οποίο μας ενημέρωσαν πως είναι καινούργιο και δεν έχει παιχθεί παρά μία φορά ζωντανά.
Setlist
Dance Macabre
Spiderwood Farm
Leaning on a Bear
Rocking Horse
Contract
Electric Landlady
Wanted Man
Two’s & One’s
Tragic Catastrophe
Με το τέλος του set των Purson τελείωσε και η δεύτερη μέρα του Desertfest, η οποία είχε και τις λιγότερες μπάντες που προσωπικά ήθελα να ακούσω. Παρόλα αυτά, όλες, ίσως με εξαίρεση τους Purson, έδωσαν ρέστα. Το κοινό έφυγε και πάλι ευχαριστημένο από το TRIX, ενώ εδώ αξίζει να πούμε πως το Σάββατο ήταν και η πρώτη μέρα που έγινε sold-out. Η τρίτη και τελευταία μέρα του φεστιβάλ θα ήταν και η πιο γεμάτη από άποψη συγκροτημάτων. Με κούραση αλλά και ανυπομονησία κατευθυνθήκαμε πάλι προς το κέντρο της πανέμορφης Αμβέρσας για να ξεκουραστούμε.
Για το Rock Overdose,
Γιώργος Χριστοδουλάκης
Comments
