Πριν μερικούς μήνες η ανακοίνωση της αθηναϊκής έκδοσης του Desertfest έσκασε σα βόμβα στα εγχώρια συναυλιακά δρώμενα. Τέτοια καθιερωμένα event με δυσκολία συνέβαιναν στις εποχές των παχιών αγελάδων, πόσο μάλλον στην Ελλάδα της κρίσης. Κι όμως, αν το εξετάσει κανείς από την κατάλληλη σκοπιά, υπήρχε παραπάνω από πρόσφορο έδαφος για να γίνει ένα τέτοιο φεστιβάλ πραγματικότητα, εξαιτίας της ραγδαίας σε δημοτικότητα ανόδου της συγκεκριμένης σκηνής τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας. Κάποιος ξύπνιος να αδράξει την ευκαιρία χρειαζόταν και fast forward αρκετές εβδομάδες μετά, το Deserfest Athens είναι γεγονός.
Δεδομένου ότι όλο το ζουμί κρυβόταν την επομένη, η πρώτη ημέρα του Desertfest είχε καταρχήν πιο αναγνωριστικό χαρακτήρα και κατά δεύτερον ένα υπέρ του δέοντος φασέικο κλίμα, με μπόλικα bump ins με γνωστούς και φίλους, chit chat και socialising. Τούτο σε καμία περίπτωση δε σημαίνει πως δεν είδαμε αξιόλογα πράγματα επί σκηνής. Για του λόγου το αληθές, η Παρασκευή σημαδεύτηκε από δύο εξαιρετικές εμφανίσεις στη μικρή σκηνή του φεστιβάλ. Οι Αθηναίοι Sadhus (The Smoking Community) έδωσαν ένα ψυχωμένο live, με εκκωφαντικό ήχο, συνθλιπτικά riffs, χασιματικά σημεία και punk αλητεία: όπως μας αρέσει δηλαδή. Ξεκίνησαν από τα αλώνια, μπορούν και στα σαλόνια. Άξιοι.
Οι μακαρονάδες Black Rainbows από την άλλη, μπορεί να μην έχουν καταχωρηθεί στη συνείδηση του κοινού ως συγκρότημα πρώτης γραμμής, αλλά χθες έκαναν την έκπληξη. Όντας εξαιρετικά φορμαρισμένοι, σχεδόν αφηνιασμένοι θα έλεγε κανείς, μας παρέσυραν ως το μεδούλι του heavy psych πυρήνα τους και έστησαν ένα μοναδικό party στον τέταρτο όροφο του Gazi Music Hall, που όμοιο δε του νομίζω να έχει ξαναγνωρίσει. Δυστυχώς έπρεπε να εγκαταλείψουμε εν μέσω του ξεχειλωμένου closer “Black To Comm” των MC5, καθώς ήταν επιτακτικό να βολευτούμε στα γρήγορα απέναντι. Βλέπετε στο main stage θα εμφανίζονταν...
...οι 1000mods! Οι δικοί μας τοπικοί ήρωες, ίσως το σχήμα που έχει συνδέσει περισσότερο από κάθε άλλο το όνομα του με την εγχώρια άνοδο του stoner ήχου, δικαιωματικά βρέθηκε στη μεγάλη σκηνή του αθηναϊκού Desertfest. Ξεκίνησαν δυναμικά το set τους με το “Above 179” από το ολοκαίνουριο “Repeated Exposure To...”, το οποίο τιμήθηκε επίσης με τα “Loose” και “On A Stone”. Από εκεί και πέρα προσπάθησαν να ισορροπήσουν όσο μπορούσαν τα πράγματα μεταξύ των δύο προηγούμενων άλμπουμ τους, δεδομένου και του σχετικά περιορισμένου χρόνου εμφάνισης τους: “Claws” και “Low” από το “Vultures” & “Road To Burn”, “El Rollito”, “Vidage” και κλείσιμο με το ομώνυμο του “Super Van Vacation”. Αρκετά safe επιλογές θα έλεγε κανείς, από την άλλη όμως δεδομένου ότι έπαιζαν σε φεστιβάλ ήταν και οι ενδεικνυόμενες. Πιθανότατα η πιο δυνατή εμφάνιση της βραδιάς, αν ο ήχος ήταν λίγο πιο ογκώδης -τουλάχιστον εκεί στα ορεινά από όπου την παρακολούθησα- θα έπαιρνα και όρκο. Οι αντιδράσεις του κοινού, σε κάθε περίπτωση τους έστεψαν ως ουσιαστικούς headliners της βραδιάς.
Κι αυτοί πάντως, που είχαν το όνομα -μιλάω για τους Αμερικανούς Red Fang- δεν πήγαν καθόλου πίσω. Το set τους μάλιστα ξεκίνησε με τον καλύτερο τρόπο για να ξυπνήσει κάτι κουρασμένα παλικάρια στις δωδεκάμιση, με ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τους κομμάτια, το “Wires”. Και η βραδιά είχε ένα κάρο τέτοια: “Malverde”, “Hank Is Dead”, “Dirt Wizard”, “Blood Like Cream” κλπ. Είχε όμως και κάποιες πιο άστοχες επιλογές, όπως και κομμάτια από το -ακόμα ακυκλοφόρητο- “Only Ghosts” τα οποία δεδομένου της κούρασης του κοινού και του προχωρημένου της ώρας δε βοήθησαν και για ένα διάστημα έστειλαν τη μπάλα στην εξέδρα. Ευτυχώς, το μάζεψαν γρήγορα, ανέκαμψαν κι έκλεισαν την εμφάνιση τους με το κομμάτι σήμα κατατεθέν τους, το “Prehistoric Dog”, που παρέσυρε σε sing alongs όλο το μαγαζί.
Ξέρετε ποιοι άλλοι έκαναν όλη την Ιερά Οδό να τραγουδήσει μαζί τους; Οι Truckfighters στο “Desert Cruiser”, οι οποίοι εμφανίστηκαν αρκετά νωρίτερα. Οι Σουηδοί είναι πάντα σταθερή αξία πάνω στο σανίδι και η χθεσινή βραδιά δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Ο αεικίνητος Dango μάλιστα, φαίνεται να έχει βρει έναν άξιο συναγωνιστή στο πρόσωπο του καινούριου τους ντράμερ Taco (ναι, καλά διαβάζετε!), ο οποίος έπαιξε τα ρέστα του πετώντας κι αυτός το μπλουζάκι, ενώ παράλληλα χτυπούσε με λύσσα τα δέρματα από τα τύμπανα του. Ο Ozo ήταν αυτός που κράτησε τα προσχήματα όντας πιο χαμηλών τόνων και παρουσιάστηκε με τη σειρά του άψογος στα καθήκοντα του ως τραγουδιστής/μπασίστας. Το set τους επικεντρώθηκε στις τελευταίες κυκλοφορίες τους κι όσο κι αν η κατεύθυνση που έχουν ακολουθήσει τα τελευταία χρόνια τους έχει δικαιώσει δισκογραφικά, σε ζωντανές καταστάσεις μου έχουν λείψει οι stoner δυναμίτες του παρελθόντος. Κατά τα άλλα, κανένα παράπονο.
Υπήρξαν επίσης και οι Torche, οι οποίοι έρχονταν με διαπιστευτήρια την εξαιρετική φήμη που απέκτησε το live τους στο An νωρίτερα μέσα στη χρονιά, δυστυχώς όμως δε δικαίωσαν τις προσδοκίες. Άνευρη εμφάνιση κι από ένα σημείο και μετά μάλλον διεκπεραιωτική, πέρασαν και δεν ακούμπησαν. Δε βοήθησε και ο κόσμος βέβαια, που ακόμα δεν είχε γεμίσει το χώρο και γενικά δε φάνηκε να συμμετέχει στα επί σκηνής τεκταινόμενα. Ξενέρωσαν και τους πήρε από κάτω; Κακή βραδιά που όλοι δικαιούνται; Μπάντα μόνο για μικρούς χώρους; Όπως και να έχει, την Παρασκευή στάθηκαν αδιάφοροι.
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Σούρσος
Φωτογραφίες: Καταστρόφος Αλέξανδρος
Comments
