Και πάνω που έγραφα προηγουμένως ότι η πρώτη ημέρα του Desertfest ήταν αναγνωριστική και όλο το ζουμί κρυβόταν στη δεύτερη, ήρθε η -τελικά ανασταλθείσα!- απεργία των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας να τινάξει το φεστιβάλ στον αέρα, με αποτέλεσμα τρία συγκροτήματα (Cough, Elder, Colour Haze) τα οποία αναμέναμε διακαώς να μην πάρουν ποτέ το αεροπλάνο για Αθήνα. Το φίδι από την τρύπα κλήθηκαν να βγάλουν οι Pentagram, παίζοντας και δεύτερο set υπό τον τίτλο “Relentless Ghouls”.
Το δίδυμο των Omega Monolith, που επιστρατεύθηκε την τελευταία στιγμή, για να καλύψει την πρώτη τρύπα στο πρόγραμμα, δυστυχώς έπαιξε το βασισμένο στις λούπες drone rock του μπροστά σε ελάχιστο κόσμο, ενώ σαφώς καλύτερη υποδοχή γνώρισαν οι high energy/heavy rockers Black Hat Bones, που κατέγραψαν μια τίμια και υπέρ του δέοντος ενεργητική εμφάνιση, όπως συνηθίζουν. Τα καινούρια κομμάτια που ακούστηκαν, άφησαν θετικές υποσχέσεις για το επόμενο δισκογραφικό τους βήμα, αλλά όλη τη δουλειά την έκαναν δυναμίτες όπως το “High Gain Devil Rockers”.
Μεταφορά απέναντι, στο main stage για να παρακολουθήσουμε το αποκλειστικό για την Αθήνα set των Pentagram. Ως σχήμα διασκευών των Pentagram υπό το όνομα Relentless Ghouls, μας σύστησε τους εαυτούς τους ο Bobby, ενώ παρά το γεγονός ότι η εμφάνιση τους παρέπεμπε στις μέρες των Death Row το setlist τελικά περιελάμβανε μόλις δύο κομμάτια από το “Relentless” (“The Deist” και “Ghoul”). Με φουλ make up λοιπόν και custom ενδυμασία προσαρμοσμένη με πατέντες -το πιρούνι στο χέρι του Griffin το τερμάτισε- παρέδωσαν ένα set από κομμάτια που δε συνηθίζουν να παίζουν τόσο συχνά πλέον, όπως π.χ. τα “Evil Seed”, “Wartime”, “Review Your Choices”, αλλά και δύο συνθέσεις από το πιο πρόσφατο “Curious Volume” (“The Tempter Push” & “Lay Down And Die”) τα οποία έχουν παραγκωνιστεί από το standard setlist τους. Κάτι το διαφορετικό επιθυμούσαν να προσφέρουν οι Pentagram με τις συγκεκριμένες επιλογές και το κατάφεραν, συνδυάζοντας το με μια διαολεμένη απόδοση, η οποία θα εξελισσόταν ακόμα πιο απολαυστική μερικές ώρες μετά, όταν θα ξαναπατούσαν τη σκηνή της Ιεράς Οδού.
Στο ενδιάμεσο οι Γερμανοί My Sleeping Karma θα αναλάμβαναν το δύσκολο έργο του να αποτελέσουν τους κυμματοθραύστες της όλης αρνητικής περιρρέουσας ατμόσφαιρας, που είχε διαμορφωθεί εξαιτίας των ακυρώσεων, μιας και ο μεγάλος όγκος του κοινού άρχισε να προσέρχεται εκείνη την ώρα. Οι ψυχεδελάδες από το Aschaffenburg θα είχαν να αντιμετωπίσουν κι ένα πρόσθετο handicap: ένα εκ των μελών τους, ο Norman (πλήκτρα) θα απουσίαζε. Για καλή τους τύχη ο ηχολήπτης τους Rene, προσφέρθηκε να καλύψει το κενό και παρά το γεγονός ότι είχε μόλις μία ημέρα στη διάθεση του για να μάθει τα μέρη του, τα κατάφερε παραπάνω από ικανοποιητικά. Η μουσική των My Sleeping Karma είναι αρκετά λιτή στη βάση της, δυο-τρία patterns ανά κομμάτι, τα οποία εναλλάσσονται, το στοιχείο όμως που την κάνει ενδιαφέρουσα είναι η διαχείριση των δυναμικών εκ μέρους της γερμανικής τετράδας, στην οποία και αποδεικνύονται μεγάλοι μάστορες. Το παραπάνω επιβεβαιώθηκε και ζωντανά, όπου για περίπου μία ώρα το αθηναϊκό Deserfest παραδόθηκε στις υπνωτιστικές τους δονήσεις. Μυαλά άδειασαν, συνειδήσεις μεταβλήθηκαν, μαγεία συνέβη. Αποφορτισμένοι πλέον, ήμασταν έτοιμοι για την επάνοδο των Pentagram στη σκηνή της Ιεράς Οδού.
Χωρίς την αμφιλεγόμενη ενδυμασία της Relentless Ghouls εμφάνισης τους νωρίτερα, πάτησαν το σανίδι ακόμα πιο φορτσάτοι, αλλά κυρίως με τον αέρα των πραγματικών headliners της βραδιάς. 40 χρόνια στο κουρμπέτι οι Αμερικανοί -αν μη τι άλλο- ξέρουν να διασκεδάζουν τον κόσμο και μεγαλύτερες σκηνές όπως αυτή του Desertfest αποδεικνύονται το φόρτε τους. Ο Victor Griffin, ένας κιθαρίστας-τιτάνας για τη doom metal σκηνή κι από τους ελάχιστους που κατάφεραν να πλησιάσουν τον Iommi, μας έστελνε κατακούτελα μέσα από τους Marshall του το ένα υπέρβαρο riff μετά το άλλο και για να ξεπιαστεί έπαιζε και κάνα solo -συχνά πυκνά δίπλα δίπλα με το φιλαράκι του τον Bobby- από αυτά που το συναίσθημα και η πηγαία ορμή που βγάζουν άλλοι δε τα βλέπουν ούτε στον ύπνο τους. Ο Greg Turley είναι πραγματικά μια απόλαυση να τον βλέπεις να παίζει και μαζί με τον σχετικά rookie Pete Campbell -που πραγματικά φάνηκε να είναι το κομμάτι που έλειπε από το παζλ των Pentagram- διαμόρφωναν ένα αδυσώπητο rhythm section. Ο Bobby Liebling ήταν ο γνωστός Bobby -όταν είναι στα καλά του- που αγαπήσαμε. Με το over the top ντύσιμο, τις άβολες χειρονομίες προς τις γυναίκες της πρώτης σειράς, τις αμίμητες του φιγούρες και την σε καλή κατάσταση φωνή του, παρότι σε σημεία φάνηκε να είναι πίσω στη μίξη. To setlist βασισμένο στο θρυλικό “Relentless'' ήταν δεδομένο ότι θα ενθουσιάσει τους λάτρεις του σχήματος, ενώ classics όπως τα “When The Screams Come”, “Last Days Here”, “Forever My Queen” και “Broken Vows” (που μπλέχτηκε μαεστρικά με το “Relentless”) στάθηκαν οπωσδήποτε ευπρόσδεκτα.
Το παραπάνω ωραιότατο γλυκό που μας κέρασαν πασπαλίστηκε με επιλεγμένες στιγμές από το τελευταίο τους άλμπουμ “Curious Volume”, ενώ το κερασάκι μπήκε με τα απείρου κάλλους σκηνικά που έλαβαν χώρα στο κλείσιμο της εμφάνισης τους. Νομίζω ότι οι περισσότεροι συμφωνούν πως ήταν η εμφάνιση, η οποία έσωσε την πληγωμένη υπόληψη του φεστιβάλ.
Οι Karma To Burn, που ακολούθησαν κατά πόδας, ήταν μια καλή ευκαιρία να αρπάξουμε τις μπύρες μας, να αράξουμε πίσω και να χαλαρώσουμε μετά τη σαρωτική παρουσία των Pentagram. Πιστοί στο groovy stoner που τους καθιέρωσε, έπαιξαν κομμάτια που ποτέ δε θα βαρεθούμε να ακούμε, κούνησαν πολύ κόσμο από τη θέση του κι εκεί μπροστά έκαναν έναν υπολογισμό χαμό, αλλά σε σχέση με την εποχή των Rob Oswald και Rich Mullins ήταν ένα επίπεδο κάτω.
Για όσους είχαν αντοχές, υπήρχε και το “εξπρές του μεσονυκτίου” live των Automaton στον τέταρτο όροφο του Acro, όπου με τη βοήθεια του Dr. Space των Øresund Space Collective, έλαβαν χώρα προχωρημένα ψυχεδελικά όργια, sludge αποχρώσεων, αυστηρά για μερακλήδες.
Κάνοντας μια σούμα, σε νευραλγικούς τομείς όπως επίπεδο εμφανίσεων, ήχου, και τήρησης προγράμματος το παρθενικό Deserfest Athens σκοράρει υψηλά. Η δεύτερη σκηνή ως χώρος, σε κάθε περίπτωση θα μπορούσε να είναι κάτι καλύτερο, αφού κατά γενική ομολογία για το status ενός Desertfest αποδείχθηκε κατώτερη των περιστάσεων.
Η μεγάλη ζημιά πάντως δεν αποφεύχθηκε, με το κάζο του Σαββάτου και τις τρεις ακυρώσεις που έριξαν δραματικά το επίπεδο του lineup. Για καλή μας τύχη, βρέθηκε ο από μηχανής θεός, που ακούει στο όνομα Pentagram για να σώσει τα προσχήματα και να φύγουμε πλήρως ικανοποιημένοι από όσα είδαμε, αλλά οπωσδήποτε ακόμα απογοητευμένοι για τα όσα δεν είδαμε ποτέ.
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Σούρσος
Φωτογραφίες: Καταστρόφος Αλέξανδρος
Comments
