Το Do or Die Fest έχει αρχίσει σιγά σιγά να καθιερώνεται αν θεσμός στο στέκι του MODU, καθώς μέσα σε λίγο διάστημα μηνών έχουν πραγματοποιηθεί τρία events υπό αυτό το όνομα, δίνοντας την ευκαιρία σε μπάντες τοπικού βεληνεκούς να παρουσιάσουν ζωντανά τη μουσική τους και να περάσουν ένα όμορφο βράδυ μαζί με τους παρευρισκόμενους. Είχα, λοιπόν, την τύχη να παρευρεθώ στο 3ο Do Or Die Fest ώστε να μεταφέρω όσο το δυνατόν πιο άμεσα και ζωντανά τον παλμό της βραδιάς.
Ο κόσμος είχε ήδη αρχίσει να μαζεύεται σε ικανοποιητικό αριθμό για τα δεδομένα τοπικού event, κάτι που δε βλέπουμε και τόσο συχνά, από την ώρα έναρξης της πρώτης μπάντας, τους νεοφερμένους Mask Of Prospero. Η μπάντα, με ένα δυνατό EP στα χέρια της και νέο μέλος στα τύμπανα, ανέλαβαν το δύσκολο ρόλο του opening act, δίνοντας το εναρκτήριο λάκτισμα. Βαριά riffs με όμορφες ατμόσφαιρες που καταλήγουν σε καταιγιστικά breakdowns, στολισμένα με επαγγελματικό performance από όλους με τον frontman Χρήστο Κοντούλη να δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας σε συνδυασμό με τη μοναδική σκηνική του παρουσία. Άψογες εναλλαγές brutal και clean φωνητικών και αρτιότατη δουλειά από τον Γιώργο Θανάσογλου στα δεύτερα φωνητικά. Εξαιρετική η απόδοση του Πάνου, επίσης, στα μελωδικά και εμπνευσμένα solos καθ'όλη τη διάρκεια του setlist. Η Ελένη στα τύμπανα φοβερή, δυνατή και σταθερότατη, χωρίς να έχει καμία σημασία το γεγονός ότι είναι στη μπάντα ελάχιστο διάστημα. Ακούσαμε κομμάτια από το EP τους, μια διασκευή στο Forsaken των As I Lay Dying και νέο υλικό από τον επερχόμενο δίσκο της μπάντας, τον οποίο αναμένουμε με ανυπομονησία. Ιδιαίτερα συγχαρητήρια στον ηχολήπτη, ο οποίος έκανε εξαιρετική δουλειά με αποτέλεσμα να μην υπάρχει η παραμικρή κοιλιά στον ήχο.
Εν συνεχεία η σκηνή του MODU ετοιμάζεται να υποδεχτεί τους Treason As Relief, μία μπάντα που έχει κυκλοφορήσει κάποια singles για την ώρα και κινείται στο χώρο του μελωδικού metalcore/hardcore. Αντιμετωπίζοντας αρκετά τεχνικά προβλήματα στον ήχο τους, ιδιαίτερα ο μπασίστας που μάλλον το καλώδιο ή το όργανό του δεν ήταν και στην καλύτερη κατάσταση, είχαν μια αρκετά αξιοπρεπή εμφάνιση. Πολλά breakdowns και μελωδικά περάσματα έδιναν έναν ευχάριστο τόνο στη μουσική τους, παρόλο που αυτή τη φορά δεν εμφανίστηκαν και τόσο δεμένοι. Από την άλλη, παθιασμένοι με αυτό που κάνουν, μεταδίδουν στον κόσμο που τους βλέπει την ενέργεια τους και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Με διασκευές και δικά τους κομμάτια πέρασε ένα ευχάριστο μισάωρο πρώτου υποδεχτούμε την επόμενη μπάντα. Τα παιδιά βρίσκονται σε καλό δρόμο, αρκεί να συνεχίσουν με αγάπη και αφοσίωση αυτό που έχουν ξεκινήσει. Αναμένουμε νέα τους.
Kin Corruption στη σκηνή και σίγουρα αυτό που είδαμε όταν ξεκίνησαν να παίζουν δεν έχει καμία σχέση με την πρώτη εντύπωση που μου έκαναν, καθώς βρέθηκα στο χώρο από την ώρα του soundcheck. Ανελέητο, αγνό, old school, επιθετικότατο hardcore με riffs και τύμπανα που σε αρπάζουν από τα μαλλιά και σε παρασέρνουν σε mosh-pits από την αρχή ως το τέλος της εμφάνισης τους. Το νέο τους EP “Redwood” κυριολεκτικά σκοτώνει και η ζωντανή εκτέλεση των κομματιών τους σκοτώνει ακόμη περισσότερο. Η σκηνική τους παρουσία ήταν επιπέδου εξωτερικού. Θυμίζουν μπάντες-ιστορία στο χώρο της hardcore σκηνής, τύπου Lionheart, δίνοντας όμως το υλικό τους με μία τελείως νέα οπτική. Κάθε φορά που ετοίμαζαν breakdown, στο τέλος συνήθως κάποιου τραγουδιού, το μαγαζί κυριολεκτικά κατεδαφιζόταν. Είναι πολύ σημαντικό να ξεχωρίζει μία μπάντα σε ένα τέτοιο είδος, καθώς είναι μία απόπειρα πολλών από όσους ξεκινούν μια νέα μπάντα. Το κάτι διαφορετικό και όχι παρωχημένο είναι εκείνο που θα τραβήξει την προσοχή σε ένα τόσο κορεσμένο πλέον μουσικό ιδίωμα. Συγχαρητήρια λοιπόν στους μάγκες αυτούς που κατάφεραν και με κέρδισαν, βάζοντας με στη διαδικασία να τους ψάξω μετά το live τους, παρόλο που δεν είμαι φαν του συγκεκριμένου είδους. Εύγε παιδιά, περιμένουμε με ανυπομονησία τις επόμενες κινήσεις σας.
Η ώρα περνάει και, οδεύοντας προς το τέλος της βραδιάς, ετοιμάζονται οι Fields Of Aaru να ανέβουν στη σκηνή. Μία μπάντα που τράβηξε τα βλέμματα των υποστηρικτών της deathcore σκηνής με το πρόσφατο single τους, φερώνυμο του Αιγύπτιου Θεού Seth, καθώς και με τη μοναδική ευκαιρία που είχαν να μοιραστούν το stage του AN Club με τους Thy Art Is Murder, το καλοκαίρι που μας πέρασε. Το setlist ξεκινάει και η καθηλωτική εισαγωγή τους, ντυμένη με φοβερά προσεγμένα ambient πλήκτρα, παίρνει τα κεφάλια όλων των παρευρισκόμενων στο πάτωμα του MODU. Bass drops, βαρυτονισμένες κιθάρες, ambient ανατριχιαστική ατμόσφαιρα και το κυριότερο...ένας βόθρος για frontman. Τι να πει κανείς για τον Θάνο? Ακούγοντας τη φωνή του σε live είναι λες και κάποιος έχει βάλει σε playback έναν Phil Bozeman, που σίγουρα θα έτρεμε αν άκουγε το πως απέδωσε ο Θάνος το “This is Exile” στη μέση του set της μπάντας. Καμία ένδειξη κούρασης από τον τραγουδιστή, με συνεχείς εναλλαγές lows-screams-gutturals, πράγμα πολύ δύσκολο που μόνο ένας επαγγελματίας μπορεί να καταφέρει με τόση ακρίβεια. Δυνατό όπλο για τη μπάντα που σίγουρα θα παίξει καθοριστικό ρόλο στο επερχόμενο άλμπουμ και στην πορεία των FoA αργότερα. Οι συνθέσεις των δυο κιθαριστών, Πάνου και Ευγένιου, πρωτότυπες και μελωδικές, εμπνευσμένες και δυνατές, με breakdowns και riffs που κυριολεκτικά είναι μπουνιά στα μούτρα. Συγχρονισμένα headbangings από όλους και άψογο performance σε έκαναν να ξεχνας ότι πρόκειται για τοπική μπάντα. Άρτια solos και φοβερός ήχος από όλους, με το rhythm section της μπάντας, αποτελούμενο από τον Alex στα τύμπανα και τον Πάρη στο μπάσο, να είναι κυριολεκτικά ακλόνητο και τσιμεντένιο. Έκλεισαν με το Seth στο οποίο έγινε χαμός. Must check για τους λάτρεις του deathcore και του ατμοσφαιρικού metal. Όπως μας πληροφόρησαν, είναι ήδη στο studio για την προετοιμασία του πρώτου τους full-length, το οποίο αναμένεται σαρωτικό.
Και έφτασε λοιπόν η ώρα για τους headliners, Bring Back Persephone. Κινούμενοι και αυτοί στο χώρο του core ιδιώματος, αλλα με μια δόση μελωδικού metal, συνεπήραν τους γενναίους που βρίσκονταν ακόμη στο χώρο από τις πρώτες τους νότες. Πολύ δεμένη μπάντα, προβαρισμένη με αρτιότατες συνθέσεις κέρδισαν ακόμη και όσους δεν είχαν ως εκείνη τη στιγμή επαφή με τη μουσική τους, συμπεριλαμβανομένου και εμού που τους άκουγα πρώτη φορά. Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε και σε αυτούς η άρτια απόδοση του τραγουδιστή τους, ο οποίος μετέδιδε απεριόριστη ενέργεια και αληθινό συναίσθημα με τα φωνητικά του, που είναι κάτι ανάμεσα σε screams και harsh vocals. Οι κατά τα άλλα εμπνευσμένες μελωδίες μπορούσαν εύκολα να αποτυπωθούν στους ακροατές και προσωπικά έπαιζαν στο μυαλό κατά την αποχώρηση μου από το μαγαζί. Ιδανικός τρόπος για να κλείσει η αυλαία του event αυτού.
Ελπίζουμε το DO OR DIE FEST να συνεχιστεί και να δώσει την ευκαιρία σε ακόμη περισσότερες μπάντες να παρουσιάσουν το υλικό τους αλλά και την ευκαιρία στο Αθηναϊκό κοινό να γνωρίσει την underground σκηνή.
Για το Rock Overdose,
Νικήτας Μανδολας
Φωτογραφίες: Γιώργος Κρατσας
Comments
