«Θα δω τους Dodheimsgard! Θα δω τους Dodheimsgard! Θα δω τους Dodheimsgard!» Αυτή ήταν η πρώτη μου αντίδραση μόλις έμαθα για τις συναυλίες τους σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Αυτό που έκανε τη χαρά μου ακόμη πιο μεγάλη ήταν «Aldrahn! Aldrahn! Aldrahn!» Το “666 International” έπαιξε σημαντικό ρόλο στις μουσικές μου αναζητήσεις και το ότι θα τους έβλεπα ζωντανά έκανε αυτή τη βραδιά ακόμη πιο μεγάλη μέσα στο μυαλό μου. Δεν απογοητεύτηκα. Ή μάλλον, διαγράψτε το αυτό. Ήταν μια από τις καλύτερες συναυλίες που έχω δει.
Καλή εισαγωγή έτσι; Πάμε στο ζουμί τότε. Έφτασα κατά τις οκτώ η ώρα, την ώρα που θα άνοιγαν οι πόρτες σύμφωνα με το πρόγραμμα. Οι πόρτες άνοιξαν περίπου δύο ώρες αργότερα, αλλά αυτό δε με απασχόλησε καθόλου. Είχε μαζευτεί ήδη αρκετός κόσμος και όσο περνούσε η ώρα, έβλεπα όλο και περισσότερους. Είδα και ένα φίλο που ανέβηκε από Αθήνα για να τους ξαναδεί, μιας και είναι trve και από αυτόν έμαθα για τα τεχνικά ζητήματα και τις δυσκολίες που είχαν οι Dodheimsgard στη συναυλία τους στην Αθήνα. Εκεί άνοιξαν οι Shibalba, των οποίων τη μουσική δε γνωρίζω και οι Thy Darkened Shade, τους οποίους θέλω πολύ να δω ζωντανά, μιας και το “Liber Lvcifer I” είναι ένα φοβερό album, ζοφερού, σκοταδιστικού black metal.
Στη πραγματική πρωτεύουσα της Ελλάδας (λέμε τώρα) θα άνοιγαν οι Kult Of Taurus και οι Agnes Vein. Αφού μπήκαμε μέσα, αράξαμε κάπου κοντά στη σκηνή, στο πλάι. Είχα ένα drum kit στημένο στη μία άκρη και στο πίσω μέρος της σκηνής ένα τεράστιο drum kit το οποίο, όπως αποδείχτηκε ήταν εκεί για ένα πολύ συγκεκριμένο ρόλο. Για να μας βομβαρδίσει κατά τη διάρκεια του show των DHG. Ήταν από τους καλύτερους ήχους σε drums που έχω ακούσει σε συναυλία. Αλλά περισσότερα για αυτό αργότερα.
Οι Kult Of Taurus ανέβηκαν αμέσως στη σκηνή και άρχισαν να ετοιμάζονται. Εκτός από τον drummer, οι υπόλοιποι είχαν τις κατάλληλες τελετουργικές ενδυμασίες και paint. Με δύο album, το δεύτερο “Adversarial Paths: The Sinister Essence” να έχει κυκλοφορήσει τον περασμένο Απρίλιο, ξεκίνησαν να μας μυήσουν στη μουσική τους. Κινούνται στο χώρο του black metal, υπό την ευρεία έννοια, καθώς τα black metal riff κινούνται μέσα σε ambient ατμόσφαιρες και κάποιες φορές, doom περάσματα. Αυτό που τους ξεχώρισε στα αυτιά μου ήταν πως έχουν δυσαρμονικές μελωδίες στις κιθάρες περασμένες πάνω από κλασσικούς ρυθμούς σε drums. Αυτό δεν τους εξυπηρετεί ακόμη. Καλώς κάνουν αυτό που κάνουν και δοκιμάζουν να βρουν ένα διαφορετικό ήχο. Τον δικό τους ήχος. Απλώς δεν τον πέτυχαν ακόμη. Σε στιγμές ακουγόταν λες οι κιθάρες παίζουν αλλού, σε σχέση με τις βασικές δομές των drums και του μπάσου. Έχουν αυτό το κάτι, απλώς δεν κατάφεραν να το εκφράσουν ακριβώς όπως πρέπει. Η σκηνική παρουσία τους ήταν καλή και η ατμόσφαιρα έδενε όμορφα. Επίσης θα προτιμούσα αν ο ήχος είχε περισσότερο βάθος. Πιο πολύ σώμα. (Ακούστε τους ΕΔΩ)
Μετά το τέλος του show τους, κατευθύνθηκα στο κέντρο, ακριβώς μπροστά στο κάγκελο της σκηνής. Δεν είχε κόσμο και μου δόθηκε η ευκαιρία να παρακολουθήσω καλύτερα τους Agnes Vein, για τις συναυλίες των οποίων έχω ακούσει εξαιρετικά λόγια και ήμουν πολύ περίεργος να τους δω. Γενικά, τρέφω αγάπη για τον post-apocalyptic doom/sludge ήχο, όπως τον δίδαξαν οι Neurosis, Isis, Cult Of Luna (και οι Godflesh αν και είναι διαφορετικοί). Οι Agnes Vein κινούνται σε αυτόν τον ήχο, αλλά έχουν δική τους ταυτότητα. Τυχαίνουν φορές όπου όταν ακούω μουσική, χρώματα παρουσιάζονται στο μυαλό μου και κάτι τέτοιο συνέβη κατά τη συναυλία τους. Θα τους έλεγα κόκκινο-μωβ-ish. Βγάζουν μια αισθητική καταστροφής, αλλά με ζεστασιά και ανθρωπιά. Αυτό μάλλον οφείλεται στον ήχο της κιθάρας. Ήταν τρεις, παίζανε τεράστια, βαριά riff, με αργά επαναληπτικά μοτίβα στα drums και τον μπασίστα να διατηρεί τη στιβαρότητα του ήχου. Υπνωτιστική ρυθμοί, κάποιες φορές ταξιδιάρικοι άλλες φορές αποπνικτικοί και, εννοείται, μωβ-ish. Γούσταρα. (Ακούστε τους ΕΔΩ)
Είχε έρθει η ώρα για την τρίτη μπύρα. Σχεδόν αμέσως μετά του Agnes, ανέβηκαν στη σκηνή οι DHG. Ο Aldrahn στεκόταν με τα χέρια πίσω από την πλάτη του, στο κέντρο της σκηνής. Μας κοιτούσε, χαμογελούσε, έβγαινε φωτογραφίες με όποιον του το ζητούσε, έκανε γκριμάτσες. Το κλίμα ήταν ωραίο. Ο κόσμος είχε αρχίσει να συσσωρεύεται μπροστά και ήξερα πως σε λίγο θα έπρεπε να την κάνω. Αποφάσισα όμως να μείνω εκεί για τα πρώτα τραγούδια (είμαι περιπετειώδης). Όταν ήταν έτοιμοι, ξεκίνησε το intro, το οποίο ήταν ένα ινδικό ακουστικό κομμάτι (φαντάσου Bollywood) και οι DHG στέκονταν και μας κοιτούσαν. Στα πόδια του Aldrahn ήταν απλωμένο το setlist. Θα ξεκινούσαν με το “God Protocol Axiom” από το καινούριο τους, “A Umbra Omega”. Ανάμεσα στους τίτλους είδα “Sonar Bliss”, “Ion Storm”, “Vendetta Assassin”, κομμάτια από το ντεμπούτο τους (βλέπε Νορβηγικούς τίτλους). Είχαν σκοπό να καλύψουν όλη τη δισκογραφία τους και υπέθεσα πως θα έπαιζαν για περίπου δύο ώρες.
Ξεκίνησαν ορμητικά, γιατί έτσι μπαίνει το “God Protocol” και ο Aldrahn άρχισε να δίνει τη δική του, αποκλίνουσα, ημίτρελη παράσταση. Κουνούσε τα χέρια του, δείχνοντας με τα δάχτυλα του σημεία στον αέρα, λες και υπήρχαν κουμπιά, ή χρώματα που εμφανίζονταν και μας τα έδειχνε. Είναι και η μουσική των DHG τέτοια που εξυπηρετεί έναν καλλιτέχνη σαν τον Aldrahn. Δένουν τέλεια. Οι μουσικοί που πλαισίωσαν τη νέα μορφή των DHG ήταν εξαιρετικοί. Ο drummer ήταν φοβερός, ακριβείς και ο ήχος που έβγαζαν ήταν εκπληκτικός. Τα ένιωθες να χτυπάνε μέσα σου. Με βάθος, βάρος και καθαρότητα ήταν φοβερό σαν αίσθηση. Στο θέμα της κιθάρας είχα ένα θέμα, μικρό. Θα μπορούσε να ήταν λίγο πιο ψηλά, για να ακούγονται καθαρότερα τα θέματα που έπαιζε ο Vicotnik.
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Aldrahn χόρευε ένα περίεργο μπαλέτο, ακολουθώντας τη μουσική και ερμηνεύοντας μια περσόνα μέσω αυτής. Σαν παρουσία ήταν μοναδική και σου τραβούσε την προσοχή. Εκεί ήταν που συνειδητοποίησα για πρώτη φορά τι είναι οι Dodheimsgard. Είναι ένας πίνακας. Που αλλάζει συνέχεια μορφές, που τα χρώματα μπαίνουν το ένα μέσα στο άλλο. Από επιθετικότητα και μίσος σε αργό βαλσάκι και μια παράλογη φωνή από πάνω να σου εξιστορεί μια τρομακτική ακατανόητη ιστορία. Θα τους έλεγα ιμπρεσιονιστικό black metal. Δεν ακολουθούν συγκεκριμένες φόρμες. Ακολουθούν κάτι άλλο. Μια άλλη δύναμη την οποία την εκφράζουν μέσω των εαυτών τους. Είναι οι ίδιοι τέχνη. Δεν μας παρουσιάζουν κάτι. Είναι αυτό.
Τα mosh pitια άρχισαν να δουλεύουν και ήταν ώρα για μένα να απομακρυνθώ. Άλλαξα διάφορες θέσεις μέσα στο 8ball, ακούγοντας τα τραγούδια τους και βλέποντας τους από διαφορετικές οπτικές. Υπήρχαν τραγούδια, επειδή η φύση τους είναι τέτοια, όπου δεν ακουγόταν καθαρά. Παρόλα αυτά το show ήταν εντυπωσιακό. Έβλεπα ανθρώπους μπροστά να χοροπηδάνε και να χτυπιούνται, άλλους να χορεύουν στις χορογραφίες που έστηνε ο Aldrahn και τους περισσότερους να παρακολουθούν σιωπηλοί μία από τις καλύτερες συναυλίες που έχω δει σε club. Ήταν μια εκπληκτική εμπειρία, όπου πολλοί συγκινήθηκαν, και εγώ ανάμεσα σε αυτούς, γιατί είδαν τη μουσική και την αισθητική των Dodheimsgard να έρχεται σε ζωή. Και το πέτυχαν με ευκολία. Δεν ήταν απλώς μια συναυλία. Ήταν μια ουσιαστική παράσταση.
Αφού τελείωσαν, κατέβηκαν στο κοινό. Απλοί, χαλαροί και με διάθεση, σίγουρα ικανοποιημένοι από την παράσταση τους, έβγαιναν φωτογραφίες με όποιον τους το ζητούσε, υπέγραφαν τα δεκάδες βινύλια και cd που είδα να πηγαινοέρχονται και συζητούσαν με όλους. Δείχνουν άνθρωποι προσγειωμένοι που εκτιμούν τους οπαδούς τους και τους σέβονται. Αντίστοιχα οι οπαδοί, εμείς δηλαδή, τους δείξαμε μόνο αγάπη και θαυμασμό. Μια μοναδική σχέση μεταξύ των δύο.
Οι 3 Shades Of Black κατάφεραν, παρόλες τις δυσκολίες που συνάντησαν, να εξυπηρετήσουν τόσο τα συγκροτήματα όσο και τους οπαδούς, και στο τέλος όλοι ήταν ικανοποιημένοι. Τέτοιες συναυλίες μένουν για πάντα. Και όπως τραγουδά ο Aldrahn: The devil comes in fractal patterns. Beyond the singularity… και εμείς είδαμε αυτό το παράλογο, περίεργο και εντυπωσιακό θέαμα να εξελίσσεται μπροστά μας. Και γαμώ.
Ακολουθούν φωτογραφίες από την Maria.
Για το Rock Overdose,
Βασίλης “Metal Nerd” Ξενόπουλος.
Comments
