Η ιδέα να ταξιδέψω ξανά στο εξωτερικό να δώ τους αγαπημένους μου Dream Theater ξεκίνησε τον Αύγουστο, πριν ανακοινώσουν ότι η περιοδεία θα είναι ‘’An Evening With...". Όταν βγήκαν οι ημερομηνίες και ανακοινώθηκε ότι θα είναι μόνοι τους για τρεις ολόκληρες ώρες, δεν είχα δεύτερες σκέψεις. Έκλεισα τα πάντα για να κάνω Valentine's Day με την αγαπημένη μου ...μπάντα στο Λονδίνο!!!
Η φετινή, "Along for the Ride World Tour, An Evening with Dream Theater" είναι μια περιοδεία που έχουν δοθεί αρκετά χρήματα για την παραγωγή της. Μια τεράστια οθόνη πίσω και πάνω από την σκηνή, εξαιρετικά σκηνικά και video art που φαίνεται ότι έχει γίνει πολύ και καλή δουλειά να φτιαχτεί. Η Wembley Arena που ήταν και το μεγαλύτερο venue που θα επισκεφτούν φέτος σε αυτό το κομμάτι της περιοδεία τους στην Ευρώπη, είναι ένα ιδανικό μέρος να αναδείξεις το show και τον εξοπλισμό σου. Στα πολλά συν, τα εκπληκτικά προνόμια που έχεις και σαν θεατής. Bar, ATM, τουαλέτες σε όλες τις θύρες και πρόσβαση απο και όλες τις θύρες. Πραγματικά εκπληκτικό μέρος και μεγάλο και βαρύ όνομα.
Τρεις ώρες πριν την συναυλία τους, ήταν η συνάντηση μου με την μπάντα. Για άλλη μια φορά επιβεβαιώθηκε αυτό που φωνάζει όλη η πιάτσα εκεί έξω, ότι οι Dream Theater, είναι οι πλέον ακομπλεξάριστοι και καθόλου rockstars. Στα ματιά τους έδειξαν ευγνωμοσύνη προς τους οπαδούς τους και καταλαβαίνουν ότι χωρίς αυτούς δεν είναι τίποτα. Δεν σταμάτησαν να συζητήσουν μαζί μας για ότι μπορεί να φανταστείτε. Μεγάλη ψυχή αυτή της παρέας ο Mike Mangini!! Φαίνεται ότι δεν πήρε μονό, πανάξια, τη θέση του ντράμερ σε αυτή την σπουδαία μπάντα, αλλά πήρε και τον ρόλο του μέγα πλακατζή. Δεν υπήρχε κάτι που δεν αστειεύτηκε ή κάποιον που να μην πείραξε. Αυτό μάλιστα δείχνει και πόσο οικογένεια πλέον είναι όλοι τους απαλλαγμένοι από κακώς κείμενα που τους απασχολούσαν.
Ακριβώς στις 19:30 πάνω σε ένα γιγάντιο πανί μπροστά στην σκηνή που υψώνεται το majesty symbol, ξεκινάει το intro video υπό τους ήχους του ‘’False Awakening Suite’’. Οι 18000 και πλέον οπαδοί σε έκσταση, το πανί πέφτει και το ‘’The Enemy Inside’’ μας πιάνει από τον γιακά!!! Δευτερόλεπτα μετά, η εμφάνιση του James LaBrie ξεσηκώνει. Στίχο παρά στίχο μαζί του όλο το Wembley τραγουδάει. Στη Βρετανία η δημοφιλία των Dream Theater είναι πολύ μεγάλη και φαίνεται αυτό από τις πολύ ζεστές αντιδράσεις των οπαδών. Η πρώτη έκπληξη της ημέρας είναι το 12λεπτο έπος " The Shattered Fortress". Κομμάτι δεν έχουν ξαναπαίξει ποτέ, αλλά προφανώς και δεν δυσκολεύονται να το αποδώσουν άρτια! Στην συνέχεια ο Labrie καλωσορίζει το Λονδίνο και μας ανακοινώνει ότι από τις τρεις ώρες που θα παίξουν την μιάμιση περίπου θα τη αφιερώσουν στις επετείους των 20 χρόνων του Awake, και 15 χρόνων του Scenes From A Memory!!! Μέσα σε αποθέωση το "On The Backs of Angels" συνεχίζει το ταξίδι. Ο ήχος άριστος συνοδεύει την μπάντα που βρίσκεται σε μεγάλη μέρα!! Σχεδόν σεληνιασμένοι και αλάνθαστοι μπαίνουν στο "The Looking Glass" και ρίχνουν ρυθμούς στην συνέχεια με ενα κομμάτι επιτομή για το progressive rock. Το "Trial of Tears" ξανακούγεται ύστερα από δέκα χρόνια και δημιουργεί ανατριχίλες. Ακολουθεί η πρώτη instrumental δόση με το "The Enigma Machine" που με κέρδισε στην ζωντανή του εκτέλεση σε σχέση με το στούντιο. Ο Mangini ανάμεσα στο κομμάτι μας δείχνει τι παικτάρα είναι σε ένα σύντομο drum solo πριν πάρει την σκυτάλη το "Along For The Ride". Εξαιρετικό και αυτό με τρομερή αίσθηση μελωδίας και ερμηνείας από τον Labrie!! Κλείνοντας το πρώτο μέρος οι Dream Theater, αποφασίζουν να μας κάνουν να κρεμάσουμε σαγόνι από την πρώτη ώρα, μιας και εκτελούν το "Breaking All Illusions" στην απόλυτη αρτιότητα. Διάλειμμα δεκαπέντε λεπτών για ανάσες μιας και η συνέχεια αναμένεται και θα είναι όπως αποδείχθηκε ιστορική!!
.jpg)
Τα φώτα ξανά σβήνουν το δεύτερο μέρος είναι έτοιμο να αρχίσει και το ριφ του "The Mirror" ξεσηκώνει και τον τελευταίο στην Wembley Arena. Καπάκι το "Lie" ανασύρεται από το χρονοντούλαπο της ιστορίας και πλέον δεν υπάρχει κάποιος καθιστός!!! Το "Awake" είναι ένας δίσκος σύμβολο και αυτό φαίνεται συνέχεια από τις αντιδράσεις του κοινού που ξέρεις όλους τους στίχους απο οτι παίζεται εκείνη τη ώρα. "Lifting Shadow off A Dream (ναίιιιιιιιιιιιι) και " Scarred" συνεχίζουν να χτίζουν μια καταπληκτική συναυλία!!! Κάπου εκεί έρχεται η προσωπική nemesis για τον γράφοντα. Υπάρχουν τραγούδια που μας έχουν όλους σημαδέψει. Κάποια τραγούδια που λατρεύουμε, που είναι κομμάτι από το ‘’είναι’’ μας. Όταν μάλιστα ακολουθείς αυτή την μπάντα 20 χρόνια τώρα και δεν το έχει ακούσει ποτέ ζωντανά τότε γιατί δεν έχει ποτέ παιχτεί ζωντανά, αυτό που θα ακολουθούσε μοιραία για εμένα ήταν μοναδικό. Τα πάντα σκοτεινιάζουν, και ένα ελαφρύ φως φωτίζει το Jordan Rudess που ξεκινάει το... "Space Dye Vest". Το ήξερα, το περίμενα, αλλά το σοκ απερίγραπτο. Για περίπου δυο λεπτά χάνομαι, ανάμεσα στα δάκρυα μου και τους στίχους. Η απόδοση του κομματιού απίστευτη. Πολύ καλύτερη από όσο μπορούσα να φανταστώ. Το έξτρα σόλο στο τέλος του Petrucci περνάει πλέον το κομμάτι στην αιωνιότητα! Νομίζω ότι σοκ όλων είναι διάχυτο πλέον. Πριν προλάβουμε να μαζέψουμε τα κομμάτια μας το "Illumination Theory" παίρνει τα ηνία και χάνετε το τόπι. Το αστείο είναι αυτό το έπος βρίσκεται σε ένα άλμπουμ που πολλοί φωνάζουν ότι είναι ένα λιγότερο καλό άλμπουμ. Όσο και εάν σέβομαι τις απόψεις όλων, αυτή η εκτέλεση αυτού του τεράστιου έπους έκλεισε στόματα!!! Τέλος και του δεύτερου μέρους και όλοι σε έκσταση.
Τα φώτα ξανά σβήνουν και το encore είναι βγαλμένο από τα πιο τρέλα μας όνειρα. ‘’Overture 1928’’ και "Strange Déjà Vu" και το Wembley Arena στα ...κλαριά! Πριν όμως προλάβουμε να βάλουμε τις σκέψεις και τον σβέρκο μας σε μια σειρά... έρχεται ο οδοστρωτήρας. Το τραγούδι που διδάσκεται σε ωδεία και μουσικά σχολεία!!! "The Dance of Eternity" περνάει από μπροστά μας σαν χείμαρρος! Αποσβολωμένος χαζεύω τον Petrucci. "Κάνε διάολε ένα λάθος, ποιος θα σου πει κάτι;". Δεν έκανε. Κανείς δεν έκανε εκείνο το βράδυ λάθος! Έχοντας πλέον κρεμάσει σαγόνι, έρχεται ένα ακόμα έπος να κλείσει ένα απίθανο βράδυ. Το "Finally Free" αποδίδετε και αυτό άρτια και ο κόσμος μεταξύ του κοιτάζετε μήπως κάποιος του κάνει πλάκα.
Αυτή η εκπληκτική παράσταση που είδαν τα ματιά σχεδόν είκοσι χιλιάδων ανθρώπων είναι επιστέγασμα δουλειάς χρόνων. Δουλειά που έχει πρωταγωνιστές πέντε μουσικούς διαφήμιση για το ύφος και το μουσικό αστείρευτο ταλέντο τους. Έναν προς έναν θα έλεγα καταρχήν για αυτόν που η παρουσία του είναι ο ακρογωνιαίος λίθος αυτής της μπάντας. Κύριοι, χωρίς John Myung δεν υπάρχουν Dream Theater. Απίστευτο το εύρος του και πόσο βασίζονται οι υπόλοιποι να χτίσουν τον ήχο τους και τις μελωδίες τους πάνω σε αυτό το παίξιμο του. O Mike Mangini που δεν υπάρχουν λόγια να τον περιγράψουν. Είναι φορές που τον κοιτάς και νομίζεις ότι είναι στην μπάντα 20 χρόνια. Ο Jordan Rudess δεν αποτελεί έναν γήινο πληκτρά!! Πειραματίζεται διαρκώς και παρουσιάζει διαρκώς κατι ξεχωριστό πάνω στο σανίδι. Δεν κάνει λάθη και απογειώνει το κοινό με το τρομερό παίξιμο του. Ο John Petrucci... αχχχ αυτός ο John Petrucci. Πλέον έχω χάσει τα λόγια μου με αυτόν. Τον έχω δει σχεδόν δέκα φορές και κάθε φορά νομίζω ότι είναι η πρώτη. Είναι μεγάλη τιμή για την μουσική μας, που αυτός ο δημιουργός είναι "δικός" μας. Respect!! Σκόπιμα άφησα για το τέλος τον James Labrie. Έχουμε πει πολλά για αυτόν ανά τα χρόνια. Στην Ελλάδα τον έχουμε για δεύτερο και στο εξωτερικό τον προσκυνάνε όλοι. Δεν πρόκειται να ασχοληθώ με γραφικότητες πια. Εγώ είδα ένα απίστευτο performance από έναν τραγουδιστή που δεν έχασε τίποτα, ΤΙΠΟΤΑ, και όπως είπε ένας καλός μου φίλος, "αυτός ήρθε απόψε εδώ να ηχογραφήσει studio άλμπουμ;" .
Φεύγοντας μέσα στην βροχή και το κρύο σκεφτόμουν ότι τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Όλοι κρίνονται στο σανίδι! Εκεί είσαι πραγματικά μεγάλος και το αποδεικνύεις. Εάν μεγάλος είναι αυτός που παίζει τα ίδια και τα ίδια τα τελευταία σαράντα χρόνια ή τριάντα χρόνια και δεν δίνει τίποτα πλέον καινούργιο στους οπαδούς του, δεν παίζει σπάνια κομμάτια ή κομμάτια που δεν έχει παίξει ποτέ, ή δεν νοιάζεται για τους οπαδούς του παρά μόνο για τα δολάρια, τότε λυπάμαι αλλά θα μείνω εδώ. Σε αυτούς. Τους βαρετός, που φλυαρούν και χωρίς συναίσθημα τύπους. Άλλωστε βαριέμαι να περιμένω τον... Μεγαλέξανδρο!!!
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους συνοδοιπόρους μου σε αυτό το ταξίδι. Bob, Αλίνα, Βασίλη, we are all along in this ride...
Υ.Γ.: Eίκοσι χρόνια συμπληρώνονται φέτος από το ευλογημένο φθινόπωρο του 1994 που αγόρασα το "Images And Words" και έγινα μέρος αυτής της μπάντας. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλα τα μέλη τους, παλιά και νέα για τις στιγμές και τις αναμνήσεις!!!
‘’Seasons change and so can I’’
Για το RockOverdose,
Πάνος ‘‘Ytsejam’’ Πετρόπουλος
Comments
