Earth λοιπόν, το 2015 επί αθηναικού εδάφους. Αν έμπαινα στη διαδικασία να γράψω έναν τυπικό πρόλογο του τύπου “25 χρόνια περιμέναμε καρτερικά για μια εμφάνιση τους στην Ελλάδα” θα έπιανα τον εαυτό μου αρκετά μέτρα οφσάιντ. Επίσης, θα επρόκειτο για ένα ξεδιάντροπο ψέμα. Χωρίς αμφιβολία, το επιδραστικό συγκρότημα, που κατάφερε να σμίξει δύο φαινομενικά αταίριαστους κόσμους, τοποθετώντας στο μουσικό λεξικό την ορολογία drone metal, φορμαρίστηκε πίσω στο 1989. Στα μέρη μας όμως, δεν είχαν κατορθώσει να δημιουργήσουν έναν υπολογίσιμο πυρήνα ακροατών. Τουλάχιστον, όχι πριν τη δυναμική επιστροφή τους στη δισκογραφία το 2005, με το “Hex; Or Printing in the Infernal Method”. Όλα τα παραπάνω βέβαια, δεν αλλοιώνουν την ουσία: το ελληνικό κοινό άξιζε την ευκαιρία να βιώσει μια συναυλία των Earth. Πιθανότατα μάλιστα, πολύ νωρίτερα από όταν αυτή τελικά παρουσιάστηκε.
Οι Universe217, ένα σχήμα ξεκάθαρα επηρρεασμένο από την παρέα του Dylan Carlson, ήρθε και κόλλησε ταμάμ στη βραδιά. Τι κι αν τους έχω παρακολουθήσει αμέτρητες φορές; Κατά πάσα πιθανότητα, δε θα βαρεθώ ποτέ να τους βλέπω. Για όσο καιρό αυτή η πηγαία ανατριχίλα θα μου σκουντάει σταθερά την πλάτη, θα είμαι εκεί στις πρώτες σειρές, αθεράπευτος ακροατής. Έτσι και χθες, σε ένα από τα καλύτερα σαπορτιλίκια που έχουν κάνει, μοίρασαν απλόχερα πόνο -όπως άλλωστε φώναξε κάποιος συμπάσχων- έστω για μόνο 45 λεπτά, στα οποία όμως μπόρεσαν να χωρέσουν αρκετές από τις κορυφαίες τους συνθέσεις, κυρίως από το “Never”, μη παραλείποντας να κάνουν κι ένα πέρασμα από το πιο πρόσφατο “Ease”, αλλά κι από το πιο μακρυνό παρελθόν, το οποίο εκπροσωπήθηκε μέσω του “Nothing”.
.jpg) |
Μετά το απαραίτητο διάλειμμα, χωρίς περιττές τυμπανοκρουσίες, ανέβηκαν στη σκηνή οι drone metal πρωτοπόροι Earth. Με μια απρόσμενη, αλλά εντελώς ανεπιτήδευτη σεμνότητα, ο Dylan Carlson καλωσόρισε το κοινό κι ακολούθως προλόγισε μερικά από τα κομμάτια. Απέχοντας παρασσάγγας από το να είναι δέσμιοι ενός συγκεκριμένου image και τηρώντας απόσταση από τα τετριμμένα συναυλιακά ήθη, οι Earth ξεκίνησαν να κάνουν αυτό που κάθε συγκρότημα οφείλει: να παίζουν τη μουσική τους. Απλά, αυτό εδώ το τρίο το κατόρθωσε, μένοντας μακρυά από ο,τιδήποτε περιττό και δικαιώθηκε για την ειλικρινή του στάση.
.jpg) |
.jpg) |
Τι κι αν όποτε ανοίγει το στόμα του ο Dylan Carlson, φαντασιώνεσαι πως έχεις μπροστά σου εκείνον τον αμίμητο παππού από το Lucky Luke; Σαν πιάνει στα χέρια του την εξάχορδη, τα αστεία σταματούν και τα επουσιώδη στέκουν στην άκρη. Το παίξιμο του λιτό, αλλά ουσιαστικό, διαφοροποιημένο κατά τι από τις studio εκτελέσεις, κυρίως όσον αφορά τον τονισμό και το “χρώμα” των συνθέσεων, διατηρούσε ακέραιο το γενικό πρόσταγμα της drone metal πανδαισίας, που είχαμε την τύχη να απολαύσουμε. Παράλληλα, ο επιστρέψας Don McGreevy, τροφοδοτούσε με τόνους μπασαδούρας το υπογάστριο των κυκλικών περιελίξεων της κιθάρας του Carlson, προσθέτοντας την απαραίτητη στιβαρότητα στο τελικό αποτέλεσμα.
 |
Η Adrienne Davies από την άλλη, είμαι σίγουρος ότι για πολλούς από εσάς, έμοιαζε να έχει αναλάβει την πιο βατή αποστολή της βραδιάς. Πράγματι, βλέποντας τη να παίζει, σκέφτεσαι ότι πιο εύκολο νυχτοκάματο δεν έχει βγάλει άλλος ντράμμερ. Το να παίζεις όμως, αργά και μινιμαλιστικά, είναι μια τέχνη απαιτητική, καθώς εξαιρετικά εύκολα η εκτέλεση μπορεί να μεταβληθεί σε μια τυπική και άψυχη διαδικασία. Ευτυχώς, στη συγκεκριμένη περίπτωση, τέτοιου είδους σκόπελοι έχουν ξεπεραστεί πριν καν εμφανιστούν. Δώδεκα χρόνια κλείνει η Adrienne στο σχήμα και δεδομένου ότι η ασυλία, που της προσέφερε η άλλοτε στενότερη σχέση της με τον Dylan Carlson, έχει λήξει προ πολλού και ασυζητητί, δε χωρά πλέον το παραμικρό δικαίωμα αμφισβήτησης της δικαιωματικής θέσης της στους Earth.
 |
Η απουσία της φωνής του ιδιαίτερα αγαπητού στα μέρη μας Mark Lanegan, καθώς κι εκείνης της Rabia Shaheen Qazi, προξένησε αρχικά μια ανοίκεια αίσθηση στο άκουσμα των “There Ιs Α Serpent Coming” και “From The Zodiacal Light” αντίστοιχα, η οποία όμως εν συνεχεία αμβλύνθηκε, καθόσο η εξέλιξη τους αποκάλυπτε σταδιακά το αμιγώς instrumental μεδούλι τους.
Παρά το γεγονός, ότι το set τους βασίστηκε σχεδόν αποκλειστικά στο περσινό “Primitive And Deadly”, δεν έλειψαν στιγμές του δοξασμένου παρελθόντος, με το “The Bees Made Honey Ιn Τhe Lion's Skull” από το εμβληματικό φερώνυμο, καθώς και το “Ouroboros Is Broken” -ένα κομμάτι που χρονολογείται πίσω στο 1989- να ξεχωρίζουν.
 |
Η ζωντανή εμπειρία των Earth, τελικά αποδείχθηκε ό,τι ακριβώς θα περίμενε κανείς: Έντονη, εσωτερική, ψυχεδελική στην υφή κι εξόχως εξυψωτική στην επήρρεια της. Άλλο ένα κερδισμένο στοίχημα για τη Smoke The Fuzz, έστω κι αν η απόδοση στη συγκεκριμένη περίπτωση, δε θα μπορούσε να δίνει πάνω από 1.10.
Setlist:
Badger's Bane
Even Hell Has Its Heroes
The Bees Made Honey In The Lion's Skull
There Is A Serpent Coming
Old Black
Ouroboros Is Broken
Torn By The Fox Of The Crescent Moon
Encore:
From The Zodiacal Light
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Σούρσος
Comments
