Μια συναυλία είναι ένα γεγονός στο οποίο προηγούνται κάποια άλλα γεγονότα αλλά και έπονται αυτής. Δεν είναι μόνο η προετοιμασία της ίδιας της μπάντας, ώστε να μπορεί να ευχαριστήσει τους οπαδούς, αλλά και η προετοιμασία των ίδιων των οπαδών της για αυτήν. Όμως υπάρχει και το «μετά» ενός live, που πέρα από τις μνήμες που δημιουργεί στους θεατές, είναι και κάποια απτά πράγματα που έχει αποκτήσει από αυτό. Κάποιο μπλουζάκι, άλμπουμ με υπογραφές των μελών, ακόμα και φωτογραφίες με την μπάντα και «λάφυρα», όπως κάποια πένα ή setlist της συναυλίας. Έτσι το χρονικό αυτών των γεγονότων συντελεί σε όλη αυτήν την τελετουργία που λέγεται συναυλία.
Η εμφάνιση των Evergrey στην Θεσσαλονίκη στο Eightball, ήταν ένα τέτοιο γεγονός ή μάλλον μια τέτοια τελετουργία. Μετά από δύο επιτυχημένες εμφανίσεις στην Αθήνα το συγκρότημα «ανηφόρησε» και στην συμπρωτεύουσα στα πλαίσια προώθησης του νέου τους αριστουργήματος "Hymns for the Broken". Και από αυτό το άλμπουμ ξεκίνησαν το show τους οι Σουηδοί … σαν Άγγλοι στην προγραμματισμένη ώρα τους. Στο σχεδόν γεμάτο live stage, αν και προσωπικά το περίμενα τελείως γεμάτο, άρχισε εντυπωσιακά με την αφήγηση-εισαγωγή του "King of Errors"… στα ελληνικά!! Το συγκρότημα ανέβηκε εντυπωσιακά πάνω στην σκηνή μέσα σε ένα πυκνό σύννεφο τεχνητής ομίχλης και φυσικά μέσα στην αποθέωση. Στην συνέχεια μας γύρισαν στο παρελθόν με το "As I Lie Here Bleeding" του 2003 και από το "Recreation Day", τέταρτο τους άλμπουμ.
Μετά από τις απαραίτητες χαιρετούρες, που έδειξαν και την άνεση τους μπροστά στο Θεσσαλονικιώτικο κοινό, πέρασαν στο επόμενο "Obedience" από το "Monday Morning Apocalypse". Αν και ο ήχος ήταν πολύ καλός και τα όργανα ακουγόταν όλα, τα φωνητικά ήταν λίγο «πίσω» στην αρχή, κάτι πιο διορθώκε στην συνέχεια. Η μουσική καταιγίδα συνεχίστηκε με το "A New Dawn" από το τελευταίο τους αριστούργημα, το οποίο, όπως κατάλαβα από τις αντιδράσεις του κόσμου, δεν ενθουσίασε μόνο εμένα. Από το ίδιο άλμπουμ και το "Wake A Change", σε πιο μελωδικό επίπεδο, αλλά πάντα τα μεταλλικά riff να έχουν την παρουσία τους. Το επόμενο "The Masterplan" από το τρίτο τους άλμπουμ "In Search of Truth", μας γύρισε στο παρελθόν της μπάντας, όπως και "Rulers Of The Mind" που ακολουθούσε. Αλλά η ατμόσφαιρα που δημιούργησε, συνοδεία πάντα της μουσικής των Σουηδών σε μετέφερε σε πιο αρχαίες ακόμα εποχές, κάπου σε ένα ομιχλώδες τοπίο, στο οποίο πολεμούσαν κάποιες σκανδιναβικές θεότητες μεταξύ τους. Το ίδιο ομιχλώδες τοπίο υπήρχε και στην σκηνή, να γίνεται κατάχρηση της τεχνητής ομίχλης και συγχρόνως εφιάλτης του κάθε φωτογράφου. Η μουσική του "Mark of the Triangle", από το ίδιο άλμπουμ, δεν άφηνε και κανέναν να ενοχληθεί γι αυτό το ζήτημα.
Ακολούθησε το "Solitude Within" από το "Solitude, Dominance, Tragedy" και "Nosferatu" από το ίδιο άλμπουμ. Με τον σβέρκο μου να θέλει να δηλώσει παραίτηση, κάτι που θα αποδεχόμουν μόνο με το μελωδικό ξεκίνημα του τραγουδιού. Το "Blinded" από το "Recreation Day" συνέχιζε το πρόγραμμα με τα μοναδικού του riff να σε απογειώνουν. Το "Black Undertow" να γειώνει λίγο τον κόσμο με το χαλαρό το ξεκίνημα, αλλά στην συνέχεια να σε στέλνουν πάλι στο σκανδιναβικό διάστημα, υπενθυμίζοντας την ωριμότητα της τελευταίας τους δουλειάς. Το επόμενο ατμοσφαιρικό "I'm Sorry", από "Recreation Day", τραγουδήθηκε απ’ όλους, ακόμα και από αυτούς που δεν ήξεραν τους στίχους. Άλλη μια απόδειξη πως μια pop επιτυχία, αυτή της συμπατριώτισσας τους Dilba, μπορεί να μετατραπεί σε μια φανταστική power ballad. Χωρίς τα υπόλοιπα όργανα μόνο με την μπύρα του ανά χείρας, ο Tom S. Englund το τραγούδησε μαζί με τους παρευρισκόμενους στον χώρο.
Το "Monday Morning Apocalypse" από το ομώνυμο του τραγουδιού έκτο τους άλμπουμ, έφερε τα πράγματα στην θέση τους με τον τραγουδιστή να πιάνει μια ενδιαφέρουσα συζήτηση με έναν οπαδούς, που προσπαθούσε να πείσει την μπάντα να μείνει στην Ελλάδα και με μόνο επιχείρημα την …μικρή του αδελφή. Και ενώ κόντεψε να συγγενέψει ο εν λόγω θεατής με το τραγουδιστή και μοναδικό σταθερό μέλος της μπάντας, ήρθαν τα δυνατά riffs του "Leave It Behind Us", από το προηγούμενό τους "Glorious Collision", να υπενθυμίσουν για πιο λόγο βρισκόμασταν όλοι εκεί. Και το "Words Mean Nothing" από το "Solitude, Dominance, Tragedy", αναμειγμένο με το "Missing You" να επιβεβαιώνουν τα παραπάνω, σαν ένα είδος μελαγχολικού αποχαιρετισμού. Και αυτό έγινε με το πιο πρόσφατο "The Grand Collapse", για να κλείσει το βασικό μέρος.
Μετά το επικό κλείσιμο, κανένας δεν κουνήθηκε από την θέση του, αν και το κάλεσμα για επιστροφή των μουσικών ήταν μάλλον υποτονικό. Ο λόγος, δεν ήταν άλλος από το γεγονός, ότι όλοι απλά έμεινα μαγεμένοι από την μουσικοί τους. Η καθυστέρηση τους να επιστρέψουν στην σκηνή, όμως ζέστανε το κοινό και με τις επευφημίες πρώτοι ανέβηκαν οι Jonas Ekdahl, στα ντραμς και Rikard Zander στα πλήκτρα. Έτσι ξεκίνησαν το "When The Walls Go Down" από το "The Inner Circle", με τους δύο μουσικούς να συνοδεύουν την αρκετά μεγάλη εισαγωγή του τραγουδιού. Μόνο προς το τέλος του ανέβηκαν στην σκηνή και οι Henrik Danhage στην κιθάρα και Johan Niemann στο μπάσο, για το ολοκληρώσουν. Αμέσως μετά εμφανίστηκε και ο τραγουδιστής για να ξεκινήσει και το "Recreation Day", από το ομώνυμο άλμπουμ. Το "Broken Wings" από το "Torn", αποθεώθηκε όπως του άρμοζε για να κλείσει το encore με το "A Touch of Blessing" από "The Inner Circle".
Το συγκρότημα, αφού υποκλίθηκε πολλές φορές, όπως και εμείς απλοί θνητοί στο μεγαλείο τους, αποχώρησε. Γενικά ήταν ένα γεμάτο και μαγευτικό δίωρο. Σωστή η επιλογή να εμφανιστούν χωρίς support, μιας και το πρόγραμμα τους ήταν γεμάτο και προσωπικά θα ήθελα μια ολοκληρωμένη εμφάνιση των Need, που τους συνόδεψαν στην Αθήνα. Περίμενα ένα πιο εντυπωσιακό show, από σκηνικής άποψης και οι υπερβολική χρήση της τεχνητής ομίχλης δεν αντικατέστησε τις προσδοκίες μου. Αλλά μπροστά στο μουσικό μεγαλείο τους, είναι σαν να ασχολούμαι με την ελιά της Cindy Crawford, κατακρίνοντας την και αγνοώντας την υπόλοιπη ομορφιά της.
Για το Rock Overdose,
Jacek Maniakowski
Φωτογραφίες: Maria Hd Photography
Comments
