Οι Fates Warning, εκ των ηγετών του progressive ήχου, επιστρέφουν στην Ελλάδα και στη Θεσσαλονίκη. Θαυμάσια νέα για τους λάτρεις του είδους και όχι μόνο καθώς, πλέον το συγκρότημα απολαμβάνει τον καθολικό σεβασμό. Φυσικά σε αυτό παίζει ρόλο κυρίως η μουσική της μπάντας η οποία δεν πέφτει για κανένα λόγο από τα πολύ υψηλά standards αλλά και η γενική παρουσία της μπάντας που ποτέ δεν απασχόλησε για λάθος λόγο.
Αυτή τη φορά το συγκρότημα έπαιξε στο Eightball Club, το οποίο ήταν γεμάτο, πράγμα πολύ ευχάριστο, καθώς καιρό είχε ένα συγκρότημα να μαζέψει κόσμο. Τη συναυλία άνοιγαν οι Θεσσαλονικείς progsters/metallers Wardrum. Ο κόσμος είχε ήδη μαζευτεί στο χώρο, οπότε το συγκρότημα είχε την χαρά να παίξει σε ένα γεμάτο χώρο, πράγμα που τώρα τελευταία σπανίζει. Το κουαρτέτο, δεν δυσκολεύτηκε καθόλου να ζεστάνει το κοινό και να αποσπάσει το ενθουσιώδες χειροκρότημα. Δυνατές μελωδίες, γεμάτο ρυθμικό κομμάτι και μία φωνή η οποία μπορεί να φτάσει πολύ ψηλά. Ο λόγος για τον Γιάννη Παπαδόπουλο ο οποίος είναι και ο τραγουδιστής των Until Rain. Είμαι σίγουρος ότι όσοι δεν τον ήξεραν έπαθαν ένα μικρό σοκ με τη φωνή του, η οποία σε στιγμές θυμίζει έντονα των Midnight των Crimson Glory (ακούτε κύριε Drenning ; Ευκαιρία είναι με τον LaTorre να είναι πλέον μέλος των Queensryche). Στα της συναυλίας όμως και πάλι, οι Wardrum για 40 περίπου λεπτά, έπαιξαν κομμάτια από τους δύο δίσκους που έχουν κυκλοφορήσει αλλά και δύο κομμάτια από τον επερχόμενο δίσκο τους, ο οποίος κυκλοφορεί σε λίγο καιρό. Πολύ ωραία, δεμένη και δυνατή παρουσία για την οποία απέσπασαν δικαίως τα θετικά σχόλια του κοινού.
Την επόμενη μισή ώρα και μέχρι οι Fates Warning αν ανέβουν στη σκηνή οι συζητήσεις για προηγούμενες εμφανίσεις της μπάντας στην Ελλάδα, το πώς θα ήταν φέτος και για το νέο δίσκο έδιναν και έπαιρναν. Βέβαια όλα αυτά λίγο είχαν σημασία γιατί όταν στις 22:50 οι Αμερικάνοι ανέβηκαν στη σκηνή, έσβησαν οποιοδήποτε ίχνος αμφιβολίας. Από το πρώτο κιόλας κομμάτι, φάνηκε η διάθεση της μπάντας να μας χαρίσουν μία μοναδική συναυλιακή εμπειρία. Μπορεί γενικά να πλασάρουν ένα ύφος χαμηλών τόνων αλλά πάνω στη σκηνή είναι απολαυστικοί, κυρίως για τα συναισθήματα που σου βγάζουν. Βέβαια με τόσα χρόνια εμπειρία αυτά είναι απλά πράγματα για τα μέλη της μπάντας. Για όλους εκτός ίσως από τον Michael Adbow ο οποίος είχε το δύσκολο έργο να αντικαταστήσει για αυτή την περιοδεία τον κιθαρίστα Frank Aresti, πράγμα το οποίο έφερε επιτυχώς εις πέρας. Για τους υπόλοιπους της παρέας ότι και να πούμε είναι λίγο. Ακριβώς δίπλα στον Adbow, ο Joey Vera στο μπάσο, έδινε το δικό του show ζώντας πραγματικά την κάθε στιγμή, παρά τα προβληματάκια που παρουσιάστηκαν προς το τέλος της συναυλίας. Νομίζω ότι σε κάθε μα κάθε νότα έκανε και ένα μορφασμό κάνοντας πολύ εύκολα τον κόσμο να τον κοιτάζει συνεχώς με ένα χαμόγελο. Το άλλο του μισό στο ρυθμικό κομμάτι, ο πολύς Bobby Jarzombek, δεν άφηνε περιθώρια για αμφισβητήσεις και συγκρίσεις με τον Mark Zonder. Η απόδοση του, κάλυπτε απόλυτα το ερώτημα αν απλώς θα έπαιζε τα κομμάτια του προκατόχου του ή θα τα έκανε “δικά” του. Και φυσικά ισχύει το δεύτερο καθώς με θητείες σε συγκροτήματα όπως Riot, Sebastian Bach, Halford, Iced Earth και και και… μόνο ως drummer που απλά παίζει τα τύμπανα μπορεί να χαρακτηριστεί. Μπροστά και στα δεξιά του ο ηγέτης και ήρεμη δύναμη της μπάντας, Jim Matheos. Ευδιάθετος και ορεξάτος δεν ήταν λίγες οι φορές που ευχαρίστησε το κοινό. Μετά από 30 χρόνια και ουκ ολίγες πολύ μεγάλες στιγμές, δεν έχει τίποτα να αποδείξει αλλά αντί να επαναπαυθεί στις δάφνες του, συνεχίζει να μας προσφέρει δουλειές που ο πήχης είναι ακόμα πολύ ψηλά. Φυσικά δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε να σχολιάσουμε και τον frontman της μπάντας Ray Alder ο οποίος πραγματικά παρέδωσε μαθήματα για το πώς θα πρέπει να διαχειρίζεται κάποιος αυτή τη θέση. Άνετος, με φωνή σε πολύ υψηλά επίπεδα, επικοινωνιακός, ένιωθε την κάθε στιγμή της συναυλίας και σε έκανε πολύ εύκολα να βιώσεις αυτό που τραγουδάει.
Σε θέματα επιλογής τραγουδιών νομίζω ότι κανένας δεν πρέπει να έμεινε δυσαρεστημένος. Ειδικά το “The Eleventh Hour” ίσως ήταν και η μεγαλύτερη στιγμή της σχεδόν δίωρης εμφάνισης τους. Γενικά ήταν μία πάρα πολύ καλή εμφάνιση που έκανε πολλούς να την χαρακτηρίζουν ως την καλύτερη τους στην Ελλάδα.
Setlist:
1. One Thousand Fires
2. Life In Still Water
3. One
4. A Pleasant Shade Of Gray Part III
5. Another Perfect Day
6. Down To The Wire
7. A Pleasant Shade Of Gray Part IV
8. Pieces Of Me
9. I Am
10. The Eleventh Hour
11. Point Of View
12. Firefly
13. Through Different Eyes
14. A Pleasant Shade Of Gray Part XI
15. Nothing Left To Say
16. Monument
17. Still Remains
Για το Rockoverdose.gr
Απόστολος “Astaldo” Πανταζόγλου
Comments
